Shoot, The

Αυτό που μου άρεσε στο The Shoot, κατ’ αρχάς, ήταν το λογοπαίγνιο με το όνομά του ή για να το θέσω ορθότερα η διττή σημασία του τελευταίου: με την ίδια ευκολία που θα μπορούσε να αποτελεί τον τίτλο ενός hardcore shooter, θα μπορούσε να αποτελεί και αυτόν ενός… εξομοιωτή σκηνοθεσίας ή πολύ απλά κάτι… ενδιάμεσο! Στην ουσία το The Shoot ανήκει σε αυτή την ομάδα των διασκεδαστικών και συμπαθητικών αλλά απλοϊκών κατά τα άλλα παιχνιδακίων που λάνσαρε και συνεχίζει να λανσάρει η Sony θέλοντας να δείξει στο ευρύ κοινό τις δυνατότητες του Move.

Shoot, μιλάω λέμε!

Το The Shoot είναι ένα on-rails FPS. Είστε και καλά ένας ηθοποιός που καλείται να παίξει σε πέντε ταινίες. Στην ουσία πρόκειται για ισάριθμα διαφορετικά settings στα οποία προσπαθείτε να επιτύχετε το μέγιστο δυνατό σκορ, σκοτώνοντας κόσμο, επιτυγχάνοντας σερί από kills, χρησιμοποιώντας τις σπέσιαλ δυνάμεις σας και πάνω από όλα ικανοποιώντας τον σκηνοθέτη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή: έχουμε τα Outlawed (γουέστερν), Robotomus Crime (sci-fi), The Mob (εποχής με μαφία), Deep Perils (υποθαλάσσια) και Haunted House Party (στοιχειωμένο σπίτι). Το κάθε level αποτελείται από τέσσερα stages, καθένα εκ των οποίων ολοκληρώνεται με μια μάχη με ένα boss –στο τελικό stage εννοείται ότι αντιμετωπίζετε το «γαμάουα» boss του επιπέδου.

Εσείς πάλι δεν χρειάζεται να κάνετε και πολλά. Κρατάτε το Move σας στοχεύοντας την οθόνη και εφαρμόζετε τον δείκτη στη σκανδάλη. Ε, τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε! Πέραν του βασικού «πίου-πίου» έχετε μία melee attack (σπρώχνοντας το Move προς τα εμπρός) και τρεις ειδικές κινήσεις, τους μετρητές των οποίων γεμίζετε ανάλογα με τα σερί kills σας –παίζει και multiplier φυσικά που για κάθε άστοχο πυροβολισμό μειώνεται. Η απόκριση του Move δεν μπορώ να πω πως με εντυπωσίασε αφού σε αρκετές περιπτώσεις παρ’ ότι στόχευα σωστά, η σφαίρα δεν έβρισκε τον στόχο της. Επιπλέον, και λίγο να μετακινηθείτε από τη θέση σας, καλό θα ήταν να κάνετε εκ νέου calibration γιατί απ’ ότι είδα, το παιχνίδι είναι αρκετά ευαίσθητο στον συγκεκριμένο τομέα.

Ο ταινιοφάγος

Αυτό που μου άρεσε στο The Shoot ήταν το όλο concept. Όλο το παιχνίδι εξελίσσεται σε κινηματογραφικά πλατό. Τα περιβάλλοντα δεν είναι παρά κινηματογραφικά σκηνικά με τα ντεκόρ αλλά και τους αντιπάλους να είναι 2D! Ειδικά οι τελευταίοι είναι όλα τα λεφτά αφού η δισδιάστατη φύση τους βγάζει –τεχνηέντως- μάτι. Σημαδεύοντας τους εχθρούς σας (και όχι τους αμάχους που θα εμφανίζονται πότε-πότε) προσπαθείτε να πετύχετε κεφάλι αφού τα headshots μετρούν περισσότερο στο τελικό σας σκορ. Εδώ είναι κάτι ακόμα που θα πρέπει να προσέξετε αφού για να ξεκλειδωθεί το επόμενο σετ, θα πρέπει να πετύχετε το σκορ που σας ζητείται από το παιχνίδι, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται αφού χρειάζεται αρκετή προσπάθεια αλλά και έξυπνη χρήση των ειδικών επιθέσεών σας –από το The Mob και μετά μου βγήκε η Παναγία! Στα θετικά του παιχνιδιού και η μουσική υπόκρουση που αλλάζει από ταινία σε ταινία, συνάδοντας έτσι με το στυλ της.