The Lord of the Rings: War in the North

Τι κι αν έχει περάσει μια γεμάτη δεκαετία από τότε που το Fellowship of the Ring, το πρώτο μέρος της τριλογίας του Peter Jackson έκανε την εμφάνισή του στους κινηματογράφους; Το έργο του J. R. R. Tolkien παραμένει εξίσου δημοφιλές με αποτέλεσμα να είναι ακόμα σε θέση –και μάλιστα άνετα- να υποστηρίζει παραγωγές της βιομηχανίας του θεάματος, είτε νέες ταινίες (βλ. το The Hobbit), είτε καινούργια παιχνίδια όπως το War in the North, το review του οποίου, αν δεν απατώμαι, έχετε ξεκινήσει να διαβάζετε.

Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς

Το War in the North διαδραματίζεται στο σύμπαν του The Lord of the Rings και λαμβάνει χώρα την ίδια περίοδο με γεγονότα που περιγράφονται στα βιβλία του Tolkien. Βέβαια η πλοκή του εξελίσσεται στις βόρειες περιοχές της Μέσης Γης, εκεί όπου ένα τρίο πασχίζει να βοηθήσει με τον τρόπο του τη Συντροφιά να επιτύχει τον στόχο της, κρατώντας απασχολημένο τον Agandaur, τον κορυφαίο εκ των στρατηγών του Sauron. Οι τρεις τύποι δεν θα μπορούσαν να είναι πιο κλισέ: έχουμε τον dwarf fighter που ειδικεύεται στις μάχες εκ του συστάδην, την elf loremaster που είναι η μάγισσα της παρέας και τον human ranger που είναι η κλασσική μπασταρδεμένη εκδοχή του fighter που προτιμά την εκ του μακρόθεν προσέγγιση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ο Aragorn, o Legolas και ο Gimli (λίγο στον μάγο το χάνουμε βέβαια…) αλλά κομμάτια να γίνει.

Εσείς επιλέγετε έναν εκ των προαναφερθέντων και αρχίζετε να σφάζετε κόσμο, έχοντας στο πλευρό σας τους άλλους δύο που χειρίζεται είτε η A.I., είτε κάποιος άλλος παίκτης, τοπικά ή διαδικτυακά (το multiplayer μετρά πολύ περισσότερο, δεδομένου του ότι οι συμπαίκτες σας ασχολούνται με το reviving των άλλων και δεν κοιτούν την πάρτη τους). Κατά τη διάρκεια της campaign θα έχετε τη δυνατότητα μέσω ενός τελείως δύσχρηστου και ανώμαλου τρόπου (πρέπει να κάνετε quit και στα καπάκια resume!) να αλλάξετε τον χαρακτήρα που χειρίζεστε, κάτι που εκ πρώτης όψεως μπορεί να μη σας φαίνεται αναγκαίο, είναι όμως απαραίτητο αν θέλετε να γίνεται σωστά το level up σε όλους και να είναι ολόκληρη η τριάδα εξοπλισμένη με την τελευταία λέξη της μόδας τα καλύτερα αντικείμενα που διαθέτετε στο inventory.

RPG; Αυτό; Ναι, κι εγώ είμαι λαμπατέρ.

Αν τα όσα ανέφερα στην τελευταία παράγραφο σας έκαναν να νομίζετε ότι το παιχνίδι… RPGίζει, θα σας πρότεινα να χτυπήσετε μιά τυροπιτούλα μαζί με καμιά πορτοκαλαδίτσα, να ‘ρθείτε στα ίσα σας. Το War in the North είναι όσο RPG ήταν χμχμχμ… το Dungeon Siege III ή μάλλον όχι, ακόμα χειρότερα, το Darksiders! Μπορείτε να επιλέξετε τον εξοπλισμό σας και να διαλέξετε skills για τους χαρακτήρες σας αλλά μέχρι εκεί. Οι διάλογοι είναι παντελώς ανούσιοι, τα quests συνοψίζονται στο main objective σας ενώ τα side-quests, που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται έτσι, είναι for the festivals (ελληνιστί, για τα πανηγύρια). Το παιχνίδι εστιάζει στις μάχες και όλα τα άλλα είναι για να ‘χουμε κάτι να λέμε. Φινίτο.

Οι μάχες τώρα, βασικά… είναι όλες τάλε-κουάλε! Λαμβάνουν χώρα σε περιορισμένους (φυσικά ή τεχνητά) χώρους στους οποίους καλείστε να αντιμετωπίσετε εχθρούς που όσο προχωράτε, και θα πληθαίνουν αλλά και θα δυσκολεύουν. Το θέμα είναι ότι ενώ αυξάνεται η πρόκληση, το gameplay δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο. Απλά εμφανίζονται νέοι ή περισσότεροι εχθροί που ναι μεν είναι δυσκολότερο να «πέσουν», ωστόσο δεν εισάγουν τίποτα καινούργιο στο παιχνίδι και το όλο gameplay με αποτέλεσμα ο μηχανισμός να καταντά έπειτα από λίγο βαρετός αν περιμένατε κάτι περισσότερο… φαντασμαγορικό! Εδώ είναι που το multiplayer σώζει κάπως την κατάσταση, αφού πάντα η παρέα σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθά –το παιχνίδι θα σας προσφέρει ακόμα και έξτρα XP άπαξ και η συνεργασία με κάποιον –ανθρώπινο- συμπαίκτη αποδώσει καρπούς.