The Lord of the Rings: Conquest

Η τριλογία του Peter Jackson, The Lord of the Rings, βασισμένη στα ομώνυμα βιβλία του J.R.R. Tolkien έδωσε την ευκαιρία στην Electronic Arts να ξεζουμίσει το franchise καθώς έχοντας αποκτήσει τα δικαιώματα όσον αφορά την παραγωγή σχετικών videogames, τα τελευταία χρόνια «βομβάρδιζε» συχνά-πυκνά την αγορά με σχετικούς τίτλους. Το Lord of the Rings: Conquest είναι κατά τα φαινόμενα το τελευταίο παιχνίδι του κολοσσού της βιομηχανίας του gaming που βασίζεται στον «Άρχοντα» καθώς οι πληροφορίες θέλουν την EA να μην ανανεώνει τη σύμβαση που της εξασφαλίζει τα σχετικά licenses.

Όπως και να ‘χει, το Conquest το περίμενε αρκετός κόσμος τόσο γιατί ως τώρα είχαν ακουστεί σε γενικές γραμμές καλά λόγια όσο και γιατί έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που είδαμε παιχνίδι με θέμα τον Aragorn, τον Legolas και τους λοιπούς συγγενείς. Δυστυχώς όμως, ο τίτλος της Pandemic Studios δε δείχνει να δικαιώνει τις προσδοκίες σερβίροντας «μια απ’ τα ίδια» και παρασύροντας στη μετριότητα τις ενδιαφέρουσες ιδέες που τον συνοδεύουν. Γιατί όλα αυτά; Για διαβάστε…

Πέταξέ το, το τιμημένο!

Το Lord of the Rings: Conquest είναι ένα παιχνίδι δράσης το οποίο δίνει στον παίκτη τη δυνατότητα να παίξει τις σημαντικότερες μάχες –και κάτι παραπάνω- στην τριλογία του «Άρχοντα», τοποθετώντας τον στη θέση είτε ενός απλού στρατιώτη είτε ενός γνωστού ήρωα. Το single player τμήμα του αποτελείται από δύο campaigns, την «καλή» και την «κακή» και ξεκινώντας από την πρώτη, ξαναζείτε μέσα από οκτώ επίπεδα τις πιο massive μάχες, έτσι όπως αυτές περιγράφονταν στα βιβλία του Tolkien και αναπαρίσταντο στις ταινίες του Jackson. Το φινάλε βρίσκει τον Frodo να πετάει (όπως τελικά πετάει…) το δαχτυλίδι στη λάβα του Mount Doom και αυτοί να ζουν καλά κι εμείς καλύτερα.

Τα ωραία όμως έρχονται μετά την ολοκλήρωση της «καλής» campaign αφού έτσι ξεκλειδώνεται η «κακή» η οποία εξετάζει το φανταστικό σενάριο βάσει του οποίου ο Frodo δεν ξεφορτωνόταν το δαχτυλίδι με αποτέλεσμα ο Sauron να πάρει τα πάνω του και να σαρώσει τα πάντα στη Μέση-Γη. Το εναλλακτικό αυτό σενάριο περιλαμβάνει επίσης οκτώ αποστολές οι οποίες, πιστέψτε με, έχουν πολύ περισσότερο χαβαλέ απ’ ότι αυτές της καλής campaign. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, στο Conquest οι κακοί δείχνουν πιο «cool» σε σχέση με τους μάλλον «γλυκανάλατους» χαρακτήρες της fellowship of the ring. Σε κάθε περίπτωση αμφότερα τα δύο campaigns εξελίσσονται με τη βοήθεια cinematics που «μυρίζουν» ταινίες ενώ την αφήγηση έχει επιμεληθεί ο Hugo Weaving που υποδύθηκε τον Elrond στην τριλογία του Jackson.

Στο παιχνίδι θα έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε τον χαρακτήρα σας μέσα από τέσσερεις διαφορετικές κλάσεις: warrior, archer, mage και scout. Η καθεμία εξ’ αυτών έχει το δικό της στυλ παιχνιδιού που μεταφράζεται σε μοναδικά πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα και ειδικές επιθέσεις ενώ σε διάφορα σημεία των δύο campaigns θα σας δοθεί η ευκαιρία να χειριστείτε κάποιον από τους «ήρωες» των δύο παρατάξεων που ουσιαστικά πρόκειται για «επώνυμες», παραφουσκωμένες εκδόσεις των απλών χαρακτήρων αν αναλογιστούμε ότι ο κάθε ένας αντιπροσωπεύει μία από τις προαναφερθείσες κλάσεις. Οι διαφορές μεταξύ «καλών» και «κακών» που όμως ανήκουν στην ίδια κλάση είναι ελάχιστες –για την ακρίβεια φανταστείτε ένα στάνταρ προφίλ «ντυμένο» στα λευκά και στα κόκκινα- αν και προσωπικά, όπως προανέφερα, διασκέδασα πολύ περισσότερο παίζοντας με τον Balrog ή τον ίδιο τον Sauron απ’ ότι με τον Aragorn ή τον Legolas.