Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D, The

Η αλήθεια είναι πως είναι λιγάκι θλιβερό να περιμένεις να έρθει η μεταφορά ενός δεκατριάχρονου τίτλου για να δώσει νόημα ύπαρξης στο ολοκαίνουριο, αξίας 250 ευρώ φορητό σου. Αλλά μετά τους – σε γενικές γραμμές – αδιάφορους τίτλους του Μαρτίου και την ελαφρώς αποτυχημένη εκκίνηση του e-shop κατά τη διάρκεια της Ε3, το Ocarina of Time 3D έγινε αυτόματα ο βασικός (για να μην πούμε μοναδικός και γίνουμε κακοί) λόγος για να ασχοληθεί κανείς αυτή τη στιγμή με το 3DS. Εκ πρώτης όψεως – και χωρίς να έχει «κουμπώσει» ακόμη η κασέτα μέσα στο φορητό – το δίλημμα για το αν αξίζει να μπεις στον κόπο για να δεις ξανά το Ocarina of Time από την αρχή, χωρίζεται σε δύο παραμέτρους.

Από τη μια, το παιχνίδι το έχουμε ξανασυναντήσει μπροστά μας, αρκετές φορές. Το τερματίσαμε στα νιάτα μας, στο Nintendo 64, το ξαναβρήκαμε στη συλλεκτική έκδοση του Wind Waker του GameCube και το «φορτώσαμε» στη Virtual Console του Wii. Υπάρχει ανάγκη για τέταρτη φορά; Από την άλλη, η Nintendo υποσχέθηκε διαφορετική μεταχείριση για τη μεταφορά του πιο αξιοζήλευτου τίτλου της ιστορίας της στο 3DS: πλήρως ανανεωμένα γραφικά και ήχος, νέοι μηχανισμοί και φυσικά, το πολυδιαφημισμένο 3D. Αρκεί όμως αυτή η «αναπαλαίωση» για να καταστεί το Ocarina of Time ένας αντικειμενικά σπουδαίος τίτλος για το 3DS; Ή πρόκειται ουσιαστικά για κυκλοφορία μουσειακής προοπτικής, με καινούριο περιτύλιγμα για να τραβήξει για λίγο καιρό τα βλέμματα, μέχρι να τελειώσει η περίοδος ξηρασίας στο software του φορητού;

Ανακαινίσεις - νεωτερισμοί, «ο Ζέλντας»

Το πρώτο συμπέρασμα με την έναρξη του παιχνιδιού πάντως είναι πως η Nintendo δεν... έπαιξε καθόλου με την υπόθεση της «ανακαίνισης». Η εμφάνιση της κλασικής πλέον εισαγωγής στην οθόνη του 3DS, με τον Link να καλπάζει πάνω στο άλογό του, ενώ το φεγγάρι δύει ξοπίσω του, αποκαλύπτει ένα παιχνίδι εντυπωσιακό (για τα δεδομένα του συστήματος) και κυριότερα, όμορφο! Ολόκληρος ο τεχνικός τομέας έχει ανανεωθεί για να έρθει το Ocarina of Time πιο κοντά στα σημερινά δεδομένα. Τα textures είναι διαφορετικά, ο ουρανός αλλαγμένος και ζωηρός με αστερισμούς και σύννεφα, τα χρώματα πιο ζωντανά, πολλά από τα μοντέλα είναι φτιαγμένα ξανά ή έχουν βελτιωθεί, η γεωμετρία σε ορισμένες περιοχές έχει αλλάξει, λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν πριν έχουν προστεθεί στο περιβάλλον και όλα τα εσωτερικά σπιτιών ή τμήματα του παιχνιδιού που χρησιμοποιούσαν prerendered εικόνες στο Nintendo 64, έχουν αναπλαστεί από την αρχή (θυμηθείτε την αγορά της πόλης της Hyrule). Υπάρχουν πολλά σημεία που τα γραφικά μαρτυρούν ακόμη την πραγματική ηλικία του τίτλου (κυρίως μερικά «ξεχασμένα» μοντέλα αντιπάλων του Link), ωστόσο η δουλειά που έχει γίνει είναι αναμφίβολα εντυπωσιακή.

Έπειτα είναι και το θέμα του frame rate. Το Nintendo 64 ήταν διάσημο στην εποχή του για τα προβλήματα που είχε η πλειοψηφία των παιχνιδιών του στο συγκεκριμένο τομέα. Στην περίπτωση του Ocarina of Time, ή αλλαγή από τα 20 καρέ (και κάτω) στα σταθερά 30 συνεισφέρει ακόμη περισσότερο στην εικόνα του παιχνιδιού, δημιουργώντας σχεδόν την εντύπωση πως οι σχεδιαστές πρόσθεσαν νέες ρουτίνες animation στους χαρακτήρες. Και φυσικά, έχουμε και το εφέ του 3D. Είναι ειρωνικό πως μετά από τέσσερις σχεδόν μήνες κυκλοφορίας στην αγορά, το 3DS βρίσκει τον ιδανικό εκπρόσωπο της βασικής του λειτουργίας, σε ένα τίτλο με δεκατρία χρόνια στην «πλάτη» του. Ένα άγγιγμα στο slider του συστήματος και η όψη του Ocarina of Time αλλάζει μονομιάς. Τα κτίρια αποκτούν βάθος και διάσταση, τα εφέ (βροχή, φύλα, τα ζουζούνια της Hyrule κτλ) πηγαινοέρχονται μπρος – πίσω στο φόντο και ο Link βρίσκεται μέσα στο χώρο, δίνοντας την αίσθηση πως παρακολουθείς μια πραγματικά (για μαντέψτε)... τρισδιάστατη εικόνα.