Book of Unwritten Tales, The

Παρότι δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ κοινότυπες εκφράσεις, το Book of Unwritten Tales είναι ο ορισμός αυτού που λέμε «κεραυνός εν αιθρία». Το παιχνίδι κατέφτασε στα υλικά και ψηφιακά ράφια των καταστημάτων τον Απρίλιο του 2009, αλλά μόνο στα γερμανικά. Κατόπιν των διθυράμβων που απέσπασε από τον ειδικό Τύπο της Γερμανίας και μετά από την εμπορική επιτυχία που γνώρισε, αποφασίστηκε η μετάφρασή του στα αγγλικά. Η αγγλική έκδοση του παιχνιδιού κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη. Πέντε τυχεροί εξ υμών έχετε ήδη στα χέρια σας ένα αντίτυπο του παιχνιδιού χάρη στο διαγωνισμό μας ο οποίος διεξήχθη στις 22 του Δεκέμβρη, οπότε έχετε ήδη σχηματίσει άποψη. Ας δούμε και οι υπόλοιποι προς τι η όλη φασαρία.

Η εταιρεία ανάπτυξης του παιχνιδιού είναι η γερμανική King Art, η οποία ειδικεύεται σε browser games. Το Book of Unwritten Tales είναι η πρώτη της απόπειρα να ανέλθει στα «μεγάλα σαλόνια» των hardcore games (παρακαλώ, μην ξεκινήσουμε πάλι hardcore – casual debate γιατί δεν θα το αντέξω). Το παιχνίδι έχουν εκδώσει τρεις εταιρείες, ανάμεσα στις οποίες είναι και η Lace Mamba η οποία εκδίδει και τα παιχνίδια της Daedalic. 

Το παιχνίδι εκτυλίσσεται σε έναν φανταστικό κόσμο, ξεπατικωμένο κατευθείαν από τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών και διανθισμένο με όλες τις κοινοτυπίες της High Fantasy. Στον κόσμο αυτό, λοιπόν, μαίνεται άγριος πόλεμος ανάμεσα στην Alliance (άνθρωποι, ξωτικά και λοιποί συνήθεις ύποπτοι) και στην Army of Shadows (Orcs, Trolls και τα συναφή). Η διαμάχη αυτή βρίσκεται εδώ και καιρό σε αδιέξοδο, αφού καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να αποκτήσει το πάνω χέρι. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να δώσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε κάποιον εκ των δύο είναι ένα αρχαίο και χαμένο αντικείμενο του οποίου την ύπαρξη γνωρίζει μόνο ο αρχαιολόγος Mortimer McGuffin. Οι «κακοί» μαθαίνουν ότι ο Mortimer ενδέχεται να γνωρίζει την τοποθεσία αυτού του αντικειμένου και αποφασίζουν να τον απαγάγουν προκειμένου να του εκμαιεύσουν το μυστικό. Ένα περαστικό ξωτικό των δασών, όμως, η Ivo, παρεμβαίνει και απελευθερώνει – έστω και προσωρινά – τον Mortimer. Πριν πέσει ξανά στα χέρια του εχθρού, ο Mortimer προλαβαίνει να δώσει σε ένα gnome (λέγε με και «χόμπιτ»), τον Wilbur, ένα δαχτυλίδι (!) που θα τον οδηγήσει στην τοποθεσία του πανίσχυρου αυτού αντικειμένου. Αργότερα οι δρόμοι της Ivo και του Wilbur διασταυρώνονται με αυτόν του Nate, ενός κυνικού μισθοφόρου ο οποίος δέχεται να τους βοηθήσει σε αντάλλαγμα με ένα μερίδιο από τους θησαυρούς που θα ανακαλύψουν στο ταξίδι τους.

Όπως καθίσταται απόλυτα σαφές από τις πρώτες κιόλας στιγμές της εισαγωγής, σκοπός των σχεδιαστών ήταν να σατιρίσουν το λογοτεχνικό είδος της High Fantasy. Όσον αφορά σε αυτό το κομμάτι, θα έλεγα ότι οι επιδόσεις του παιχνιδιού είναι μέτριες. Έχουμε δει πολύ καλύτερες αντίστοιχες απόπειρες, είτε σε βιντεοπαιχνίδια είτε σε άλλα μέσα. Η σάτιρα, όμως, του παιχνιδιού που τσακίζει κόκαλα, είναι αυτή η οποία στοχεύει στα RPGs. Από το ΜΜΟRPG στο οποίο τα quests αφορούν… αιτήσεις της εφορίας μέχρι τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους του Nate με έναν metrosexual Paladin, το Book of Unwritten Tales σατιρίζει τρομερά εύστοχα όλο το φάσμα των RPGs, από τα paper and pen μέχρι τα MMOs.