Όποιες και αν είναι οι μουσικές σας προτιμήσεις, η αλήθεια είναι πως δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς ένα συγκρότημα με μεγαλύτερη επιρροή στη σύγχρονη ποπ και ροκ σκηνή από τα θρυλικά Σκαθάρια. Αν και τέτοιου είδους δηλώσεις είναι συνήθως προσωπικές απόψεις, μια γρήγορη ματιά στη συλλογή των κομματιών που περιέχει ο νέος τίτλος της Harmonix, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφισβήτηση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα rhythm game εστιάζει σε ένα συγκρότημα. Είναι όμως η πρώτη φορά που αυτό το νέο ρεύμα παιχνιδιών εστιάζει σε μια τόσο ιστορική, διαχρονική και καθιερωμένη μπάντα, χωρίς παρεκκλίσεις στο tracklist χάριν ποικιλίας.

Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας δεν είναι απλά ένα διασκεδαστικό μουσικό παιχνίδι που μπορεί κανείς να απολαύσει μόνος του ή ακόμα καλύτερα με φίλους. Είναι ένας φόρος τιμής σε ένα μεγάλο συγκρότημα, μια συλλογή αναμνήσεων, αλλά και ένα μέσο για την καλύτερη κατανόηση της ίδιας της μουσικής. Σε διαδραστική μορφή, όλα αυτά τα κομμάτια που έχουμε μάθει να αγαπάμε γίνονται κατανοητά σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο, πλησιάζοντας ελάχιστα τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να εκτιμήσει τη μουσική ένας πραγματικός μουσικός. Τραγούδια που κάποτε ίσως μας φαίνονταν απλοϊκά ή προοριζόμενα για ευρεία κατανάλωση, ξεδιπλώνουν τώρα το πραγματικό τους βάθος: όμορφα, διακριτικά, σχεδόν «κρυμμένα» κιθαριστικά riffs, έντονες ή πιο ήπιες ethnic επιρροές, υποτονικοί, αλλά απρόσμενα περίπλοκοι ρυθμοί και έξυπνοι φωνητικοί πειραματισμοί αποτελούν στοιχεία που κάποιος ίσως να μην πρόσεχε ακούγοντας απλά τη μουσική του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος.

Προκειμένου να συλλάβει καλύτερα το ιδιαίτερο πνεύμα της μουσικής των Beatles, οι οποίοι άφησαν πίσω τους μια μουσική παρακαταθήκη που ξεκίνησε από το pop των αρχών της δεκαετίας του '60, για να γίνει στη συνέχεια η "σημαία" της χίπικης ψυχεδέλειας και για να καταλήξει, τέλος, στο ροκ και το πολιτικό τραγούδι, η Harmonix επέλεξε αυτόν τον τίτλο για να προσθέσει υποστήριξη για φωνητικούς συνδυασμούς με έως και τρεις παίκτες. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Έως και τρεις παίκτες μπορούν να εξοπλιστούν με ένα μικρόφωνο (όλα τα μικρόφωνα κάνουν sign-in με το ίδιο χειριστήριο) και να τραγουδήσουν ο καθένας το δικό του κομμάτι, αναπαράγοντας έτσι τα κλασικά παιχνιδίσματα των Beatles, οι οποίοι δεν δίσταζαν να επιτρέψουν σε όλα τους τα μέλη να συμμετάσχουν στα φωνητικά. Αν και η προσθήκη αυτή ακούγεται αρκετά ενδιαφέρουσα, στην πράξη τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Πρώτα από όλα, είναι γεγονός ότι δύσκολα θα βρείτε παίκτες που θα παίξουν το παιχνίδι μόνο και μόνο για να βοηθούν στα φωνητικά, επομένως η λειτουργία αυτή θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί από παίκτες που ήδη παίζουν ένα από τα βασικά όργανα. Το προφανές πρακτικό πρόβλημα (πώς κρατάει κάποιος ένα μικρόφωνο όταν τα χέρια του είναι απασχολημένα με την κιθάρα ή τα ντραμς) λύνεται μόνο με την χρήση πρόσθετου εξοπλισμού. Συγκεκριμένα, οι παίκτες χρειάζονται τρίποδα για τα μικρόφωνα, τα οποία διαθέτει η Electronic Arts, αλλά δεν προβλέπεται να τα δούμε στη χώρα μας (εδώ τρομάξαμε να δούμε τη σειρά Rock Band στο σύνολό της). Επομένως, είτε πρέπει να χρησιμοποιήσετε τα τρίποδα που ίσως έχετε, ή να τα προμηθευτείτε από κάποιο μουσικό κατάστημα, κάτι που φαντάζει μάλλον υπερβολικό για ένα videogame. Όπως και αν έχει, πάντως, αν καταφέρει κανείς να ξεπεράσει τα πρακτικά προβλήματα, οι φωνητικές αρμονίες μπορούν να απογειώσουν ένα τραγούδι. Το Lucy in the Sky with Diamonds είναι πραγματικά το κάτι άλλο όταν τρεις τραγουδιστές καταφέρνουν να συγχρονίσουν τις φωνές τους.

Ακόμα και χωρίς τις φωνητικές αρμονίες, πάντως, το Beatles: Rock Band έχει να προσφέρει πολύ εντυπωσιακό gameplay. Όχι μόνο λόγω των ίδιων των κλασικών τραγουδιών του θρυλικού συγκροτήματος, αλλά και χάρη στις αρκετά ευρηματικές ενορχηστρώσεις της Harmonix, οι οποίες καταφέρνουν να κρατούν όλους τους παίκτες απασχολημένους. Ακόμη και σε σημεία των τραγουδιών που δεν ακούγονται μπάσο, κιθάρα ή ντραμς, πάντα υπάρχει κάποιο έξυπνο υποκατάστατο. Για παράδειγμα, στο Within You/Without You, ο παίκτης που έχει τα ντραμς καλείται (στο ίδιο track, βέβαια) να παίξει και νότες από διάφορα εξωτικά κρουστά. Παρομοίως, οι νότες της κιθάρας δίνουν μερικές φορές τη θέση τους στον ήχο του σιτάρ, ενώ στο I Am the Walrus ο κιθαρίστας παίζει τα και τα εμβόλιμα ψυχεδελικά έγχορδα.