Adventures of Tintin: The Game, The

Τι έχουμε εδώ; Movie tie-in! Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε! Διαβάστε και θα δείτε!

Παίρνοντας το The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, το βασισμένο στην ομώνυμη ταινία παιχνίδι της Ubisoft, για κάποιο λόγο είχα καλό προαίσθημα. Είχα δει και ένα-δυο βίντεο του παιχνιδιού και για κάποιο λόγο ήμουν αισιόδοξος –έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως πρόκειται για μεταφορά ταινίας κινουμένων σχεδίων (η οποία παρεμπιπτόντως βγήκε χθες, αν δεν την είδατε, να πάτε).

Ο τίτλος είναι ένα platform που εναλλάσσεται μεταξύ της 2D και της 3D προβολής. Ακολουθεί πιστά τα γεγονότα της ταινίας, προσφέροντας μια campaign διάρκειας τεσσάρων περίπου ωρών παρέα με κάποια extra challenges και ένα co-op mode. Το platforming παρ’ ότι αρχικά δείχνει υποσχόμενο και ικανό να προσφέρει μια κάποια ποικιλία, γρήγορα καταντά επαναλαμβανόμενο. Χειρίζεστε κατά βάση τον Tintin, ωστόσο κατά καιρούς θα παίρνετε τον έλεγχο του σκύλου του, Milou (μα πόσο gay ακούγεται το Snowy;) και του Captain Iglo Haddock.

Ο κάθε χαρακτήρας έχει και διαφορετική χρησιμότητα –και κατ’ επέκταση gameplay: με τον σκύλο θα προσεγγίζετε απρόσιτες περιοχές γαβγίζοντας σε ποντίκια ενώ με τον emo καπετάνιο θα ξιφομαχείτε κατά βάση με… πειρατές σε εφιαλτικά on-rails sessions (ανεπαρκής εξήγηση του τι πρέπει να κάνετε και των κινήσεών σας, βλέπετε). Ο Tintin κάνει όλα τα υπόλοιπα: τρέχει, πηδάει, εξολοθρεύει αντιπάλους και γενικώς εκπληρώνει στο έπακρο τις υποχρεώσεις του ως πρώτο όνομα.

Κάτι που μου άρεσε όταν ο Βέλγος δημοσιογράφος (ο Tintin δηλαδή :P) χτυπούσε τους αντιπάλους του, ήταν η παντελής έλλειψη «σκληρής» βίας: όχι αίματα, ούτε διαμελισμοί, ούτε καν θάνατος. Η έννοια του θανάτου δεν υφίσταται στο παιχνίδι. Οι εχθροί σας (το ίδιο ισχύει και για τον Tintin), όταν νικηθούν απλά… βλέπουν αστεράκια. Στην κυριολεξία! Εξίσου εμπνευσμένοι ήταν και οι τρόποι με τους οποίους ο Tintin επιτίθετο στους εχθρούς του. Μπορούσε να τους αιφνιδιάσει, να τους αρχίσει στα κλωτσομπουνίδια ή ακόμα και να εκτοξεύσει προς το μέρους διάφορα αντικείμενα, από κουβάδες και μπανάνες, μέχρι φουσκωτές μπάλες παραλίας! Ο χειρισμός δεν ήταν σε καμία περίπτωση απαιτητικός (πλην των sequences του Haddock) με το παιχνίδι να εξηγεί ανά πάσα στιγμή τι πρέπει να κάνετε. Πέραν του… ποδαράτου, σε κάποιες περιπτώσεις θα κληθείτε να οδηγήσετε και κάποιο όχημα ενώ ακόμα σπανιότερα θα βρείτε συνοδηγός σε αυτό –πυροβολώντας όποιον σας κυνηγά.

Τα επίπεδα στα οποία εξελίσσεται το The Adventures of Tintin βρίσκονται σε διαφορετικά σκηνικά, είναι προφανώς εμπνευσμένα απ’ την ταινία και στην πλειοψηφία τους θα έλεγα πως είναι καλοσχεδιασμένα –μην περιμένετε την ποιότητα του φιλμ, αλλά στις «μεγάλες» εκδόσεις τουλάχιστον θα μείνετε ικανοποιημένοι. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ωστόσο, το παιχνίδι στο PS3 «κράσαρε» σύχνα -μαύριζε η οθόνη με το σύστημα να δουλεύει και επανερχόταν μετά από λίγο. Αρχικά νόμιζα ότι το PS3 μου είναι στα τελευταία του, ωστόσο όσα παιχνίδια κι αν δοκίμασα μετά, δεν παρατήρησα ποτέ ξανά το φαινόμενο αυτό. Οι δε φωνές προφανώς είναι αυτές των ηθοποιών που «ενσαρκώνουν» τους ήρωες και στη μεγάλη οθόνη. Σε ό,τι αφορά τώρα τη δυσκολία του παιχνιδιού, αυτή λάμπει… διά της απουσίας της. Παρ’ ότι στο κουτί του παιχνιδιού φιγουράρει ένα ωραιότατο PEGI 12, θαρρεί κανείς πως το The Adventures of Tintin απευθύνεται σε παίκτες που δεν έχουν ξαναπαίξει ποτέ στη ζωή τους platform. Δεν είναι δύσκολο, δεν θέτει δύσκολους γρίφους (για την ακρίβεια είναι «γρίφοι» και όχι γρίφοι, με εισαγωγικά), δεν διαθέτει πολύπλοκα επίπεδα, δεν βλέπει τον θάνατο ως τιμωρία. Κάποιος που δεν έχει ξαναδεί platform, σίγουρα θα ενθουσιαστεί.

Για τους υπόλοιπους, το The Adventures of Tintin είναι μάλλον ένα ακόμα platform (είδατε, δεν χρησιμοποιώ τον μειωτικό χαρακτηρισμό «movie tie-in») που ειδικά αν δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τον ήρωα του Hergé δεν θα τους «πει» απολύτως τίποτα. Για έναν gamer μικρής ηλικίας όμως που του άρεσε η ταινία και δεν είναι και μάστορας στα platform, ένα ενδιαφέρον θα το έχει. Μην ξεχνάτε πως πέραν της campaign (με τα collectibles διάσπαρτα στα levels) υπάρχουν ένα co-op mode και challenges ενώ υποστηρίζονται προαιρετικά Kinect και Move (mini-games, τίποτα το τρομερό). Ναι, ΟΚ, το The Adventures of Tintin δεν θα είναι υποψήφιο για το βραβείο του platform της χρονιάς. Αλλά δεν φλερτάρει επ’ ουδενί και με τις «βαθμολογίες ΠΡΟ-ΠΟ» (ήτοι 1 ή 2) που συνταγματικά τσιμπάνε τα παιχνίδια του είδους του. Είναι ό,τι πρέπει για να συναρπάσει έναν πρωτάρη στο gaming.