reviewsvideogames

Tales of Berseria

του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: RPG, PEGI: 16+

Κάθε ιαπωνική εταιρία που σέβεται τον εαυτό της και θεωρεί ότι ανήκει στην ελίτ της βιομηχανίας βιντεοπαιχνιδιών, οφείλει να έχει τη δική της σειρά RPG. Η ανάγκη δημιουργίας μιας RPG-ιστικης εποποιίας, η οποία θα συνεπάρει το κοινό με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στον μαγικό κόσμο του παιχνιδιού, τους ευφάνταστους χαρακτήρες και το ασυναγώνιστο σύστημα μάχης, είναι σχεδόν επιτακτική. To πρώτο σκέλος της Square Enix έχει τα Final Fantasy και το δεύτερο τα Dragon Quest, η SEGA έχει τα Phantasy Star, η Konami τα Suikoden και η Capcom τα Breath of Fire. Μια εταιρία με το πλούσιο και ένδοξο παρελθόν της Namco, δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από των χορό των RPG, γι’ αυτό και δημιούργησε τη σειρά Tales of. Μια σειρά, η οποία διακριτικά και σχεδόν αθόρυβα, δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της, από το 1995 με το Tales of Phantasia για το Super Nintendo, μέχρι το Tales of Berseria, το πιο πρόσφατο επεισόδιο που κυκλοφόρησε φέτος για PS4 και PC.

Το αριστερό χέρι της Βέλβετ είναι δαιμονικό. Όποτε το θελήσει η ίδια, το χέρι της γίνεται κοκκινόμαυρο, τεράστιο και με γαμψά νύχια. Σαν το χέρι του Ζίγκφριντ από τα Soulcalibur, ένα πράγμα. Όταν το μεταμορφώνει, μπορεί να εκτελεί ισχυρότερα combo, καθώς και να απορροφά τη δύναμη των δαιμόνων.  

Το παιχνίδι μας μεταφέρει στον κόσμο της Μίντγκαντ, ο οποίος ταλαιπωρείται από το Daemonblight, μια ασθένεια ικανή να μετατρέψει ακόμα και τον πιο ήρεμο άνθρωπο, σε αιμοσταγή δαίμονα. Ήσυχη και καλόκαρδη ήταν και η πρωταγωνίστρια του παιχνιδιού, η δεσποινίδα Βέλβετ Κρόου, η οποία ζούσε μια φυσιολογική ζωή σε ένα χωριουδάκι, μαζί με τον φιλάσθενο αδερφό της, τον Λάφι. Μια σειρά δραματικών γεγονότων, με αποκορύφωμα την απώλεια του μικρού της αδερφού, μετέτρεψαν την Βέλβετ σε ένα άκαρδο και ψυχρό πλάσμα που το μόνο πράγμα που έχει στο μυαλό της ήταν η εκδίκηση. Εδώ κρύβεται και η πρωτοτυπία του σεναρίου. Η ηρωίδα του Tales of Berseria δεν ενδιαφέρεται για την σωτηρία του κόσμου, δεν νοιάζεται, πλέον, για τους ανθρώπους που αρρώστησαν από το Daemonblight, ούτε τι θα γίνει την επόμενη ημέρα. Παρακολουθούμε έναν σκληρό άνθρωπο που δεν διστάζει να ακρωτηριάσει κόσμο, να σηκώσει το χέρι σε παιδιά, ακόμα και να πιάσει από το λαιμό, όποιον εμποδίσει την αποστολή της. Σε αντίθεση με το Final Fantasy XV, το παιχνίδι μας δίνει χρόνο για να γνωρίσουμε καλύτερα τους χαρακτήρες μέσα από πολλές κινηματογραφικές σκηνές και μία σειρά από σύντομες συζητήσεις ανάμεσα στα μέλη της ομάδας που διαχειριζόμαστε. Η δουλειά των σεναριογράφων της Namco, όσον αφορά την ιστορία και την ανάπτυξη των χαρακτήρων, θα σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους.    

Αν έγραφα μία λίστα με τα παράπονα που έχω από το Tales of Berseria, πρώτο-πρώτο θα έβαζα το σύστημα μάχης του παιχνιδιού. Αν και οι μάχες διεξάγονται σε περιορισμένο χώρο, το παιχνίδι μας επιτρέπει να κινούμαστε ελεύθερα στην αρένα, έτσι ώστε να αποφεύγουμε με άνεση τα αντίπαλα χτυπήματα και να περνάμε στην αντεπίθεση με αξιώσεις. Κάθε πλήκτρο του χειριστηρίου, αντιστοιχεί σε μια σειρά από επιθετικές κινήσεις, μαγικές και μη, την αλληλουχία και το είδος των οποίων, αποφασίζουμε και προσαρμόζουμε εμείς. Αυτή η επιλογή μας δίνει τη δυνατότητα να διαλέξουμε τα combo που χρειαζόμαστε, μια και υπάρχουν εχθροί που είναι ευάλωτοι σε ειδικές κινήσεις που πραγματοποιούνται με μία συγκεκριμένη σειρά. Φυσικά, η χρήση αυτών των combo δεν είναι απεριόριστη, καθώς υπάρχει ένα “κόφτης”, το λεγόμενο Soul Gauge, μια μπάρα με κουτάκια που εξαντλείται μετά από ορισμένο αριθμό κινήσεων. Για να διατηρήσουμε ψηλά τον δείκτη Soul Gauge (άρα και τον αριθμό των συνεχόμενων combo), τα χτυπήματά μας θα πρέπει να βρίσκουν στόχο και παράλληλα να “αφαιρούν” τα αντίστοιχα κουτάκια από το Soul Gauge του αντιπάλου. Το τελευταίο συμβαίνει κάθε φορά που τους ζαλίζουμε και, φυσικά, όταν τους θέσουμε εκτός μάχης. Δεν σας κρύβω ότι, τόσο το πλήθος το διαθέσιμων κινήσεων, όσο και οι άπειροι όροι που χρησιμοποιεί το παιχνίδι για να περιγράψει το σύστημα μάχης με ψάρωσαν στην αρχή, μια και ο όγκος των πληροφοριών που δέχτηκα κατά το πρώτο δίωρο, ήταν μεγάλος. Στην πραγματικότητα, όμως, ο σχεδιασμός του είναι απλοϊκός και το σύστημα μάχης ρέπει έντονα προς το button-mashing, χωρίς να κρύβει εκπλήξεις. Η αλήθεια είναι ότι μετά από αρκετές ώρες παιχνιδιού, ευχήθηκα να υπήρχε λειτουργία rapid fire στο χειριστήριο για να μην επαναλαμβάνω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Παρά τις όποιες υποσχέσεις αφήνει το σύστημα μάχης, η διαρκής επανάληψη αποκαλύπτει την έλλειψη βάθους. Δεν απαιτεί στρατηγική σκέψη, ούτε κάποια ιδιαίτερη τεχνική, με αποτέλεσμα οι μάχες να γίνονται γρήγορα κουραστικές.

Η γραμμικότητα είναι ένα από τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν τον κόσμο του νέου Tales of. 

Εξίσου απογοητευτικός είναι ο σχεδιασμός του κόσμου και των μπουντρουμιών. Το Tales of Berseria ζητάει από εμάς να αφιερώσουμε γύρω στις σαράντα με πενήντα ώρες από τον ελεύθερό μας χρόνο, χωρίς όμως να μας προσφέρει μια εμπειρία που να αξίζει όλη αυτή τη φασαρία. Η έλλειψη φαντασίας όσον αφορά τον σχεδιασμό, υπερτονίζει την έντονη γραμμικότητα των περιοχών που θα επισκεφτεί η Βέλβετ με την παρέα της. Άδειες περιοχές, σχεδιασμένες πρόχειρα, με ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος. Χώρια ότι πρέπει να τις επισκεφτούμε περισσότερες από μια φορές, προκειμένου να ολοκληρώσουμε τις αποστολές μας. Το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται και στα μπουντρούμια. Τα περιθώρια εξερεύνησης είναι μικρά, καθώς είναι δύσκολο να αγνοήσουμε αντικείμενα που, ούτως ή άλλως, το παιχνίδι “φροντίζει” να τα φέρει στο δρόμο μας, εξαιτίας της γραμμικότητας που το χαρακτηρίζει.   

Όσον αφορά τον τεχνικό τομέα, το Berseria “τρέχει” απροβλημάτιστα στα 60 καρέ το δευτερόλεπτο, ενώ και ο ήχος, χωρίς να προσφέρει αξέχαστες μελωδίες και μαγευτικά μουσικά θέματα, την κάνει την δουλειά του και με το παραπάνω. Το ίδιο και οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στους ήρωες του παιχνιδιού. Τα γραφικά, από την άλλη, όχι τόσο :P Η εικόνα που παρουσιάζει το νέο Tales είναι – ελαφρώς – απογοητευτική. Μπορεί να είναι γεμάτο φωτεινά χρώματα που ταιριάζουν απόλυτα στην anime αισθητική του παιχνιδιού, ωστόσο, μοιάζει με παιχνίδι του 2006. Το animation είναι φτωχό, αντικείμενα εμφανίζονται απότομα στην οθόνη, οι πόλεις είναι πρόχειρα σχεδιασμένες και χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Από οπτικής άποψης, το Berseria δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και αυτό, όπως καταλαβαίνετε, δεν βοηθάει στο να κάνει πιο ελκυστική η περιπέτεια της Βέλβετ. 

Μία από τις πολλές επιλογές που προσφέρει το παιχνίδι, είναι ο καθορισμός της συμπεριφοράς των συμμάχων μας, κατά τη διάρκεια της μάχης. Μέσα από το σχετικό μενού, μπορούμε να τους κάνουμε να παίζουν επιθετικά, πιο συντηρητικά, ακόμα και να επικεντρώνουν τις επιθέσεις τους στον εχθρό που αντιμετωπίζει η Βέλβετ.  

Η Namco διατηρεί αναλλοίωτους τους βασικούς μηχανισμούς των Tales, χωρίς, όμως, να τους φρεσκάρει και να τους εκσυγχρονίσει. Αν και αφήνει πολλές υποσχέσεις, το σύστημα μάχης περιορίζεται, εν τέλει, στο ανελέητο πάτημα των κουμπιών, ενώ ο παρωχημένος οπτικός τομέας και ο βαρετός σχεδιασμός του κόσμου του παιχνιδιού, δεν παρέχουν στο νέο επεισόδιο της σειράς Tales of, τα απαραίτητα εφόδια ούτως ώστε ο τίτλος της Namco να διακριθεί σε μια χρονιά με υψηλό ανταγωνισμό.    

 

Η Βέλβετ είναι ένα σκληρό και εκδικητικό κορίτσι. Η υπόθεση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και οι χαρακτήρες ξεχωρίζουν για τον σχεδιασμό τους. 
Οπτικώς, το νέο Tales ανήκει στην προηγούμενη γενιά συστημάτων. Η δομή των επιπέδων προκαλεί πολλά χασμουρητά. Αν και υπόσχεται πολλά, το σύστημα μάχης στερείται βάθους και μένει στο button-mashing.  

 

13 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
TxCForever
12:07 13.02.17 TxCForever χωρίς τίτλο
Ως βετεράνος της σειράς οφείλω να αναφέρω πως το Berseria είναι μακράν το πιο απλουστευμένο Tales of. Δεν ξέρω γιατί, δεν νομίζω η αφαίρεση οποιουδήποτε βάθους σε ένα σύστημα που έτσι κι αλλιώς έφερνε πιο κοντα σε beat em up φάση Bayonetta παρά JRPG θα έφερνε νέο κόσμο στο franchise.

Στο παρελθόν είχαμε από περίπλοκα skill-trees (σε βαθμό που το είχα στο αυτόματο γιατί δεν ήμουν σίγουρος τι να επιλέξω), αμέτρητες επιλογές στην δημιουργία combos (με χρήση των face buttons, κινήσεις και των δύο αναλογικών μοχλών και συνδυασμό με τις σκανδάλες), επιλογή δημιουργίας tag teams (όπου δύο μέλη συνδυάζονταν αποκτώντας επιπλέον κινήσεις και δυνάμεις), ενώ ήταν σχεδόν απαραίτητο να ψωνίσεις τα πιο πρόσφατα όπλα και πανοπλίες από τα καταστήματα.

Στο Berseria, κανένα είδος skill tree (όλα ξεκλειδώνονται μέσω leveling αυτόματα), μηδαμινό skill requirement στις μάχες (πέραν του dodging/blocking), δεν ένοιωσα ποτέ την ανάγκη να ξοδευτώ στα καταστήματα πλην για αναβάθμιση των όπλων μου.

Ακόμη και οι περιοχές στην πλειοψηφία τους είναι πολύ μικρότερες σε μέγεθος κάνοντας το παιχνίδι να μοιάζει γραμμικό. Πάνε οι εποχές που ο κόσμος ήταν ανοιχτός προς εξερεύνηση (νομίζω το τελευταίο με αυτό το φόρματ ήταν το Tales of Vesperia).

Shinobi
19:21 17.02.17 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Η γραμμικότητα του κόσμου και η απλοποίηση του συστήματος μάχης, είναι λες και η Namco θέλησε να βγει από την υποχρέωση, όσον αφορά το Berseria. Πραγματικά απογοητευτικό.

pirederas
22:19 13.02.17 pirederas χωρίς τίτλο
Εγώ που δεν έχω ξαναπαίξει κανένα Tales δοκίμασα το demo και το παιχνίδι με μπέρδεψε. Το σύστημα μάχης είναι beat em up φάση αλλά δεν υπάρχει εξήγηση για το πώς να το εκμεταλλευτώ στο έπακρο. Άσε που το party από 8 (αν θυμάμαι καλά) χαρακτήρες είναι μπουλούκι.

Τα γραφικά είναι όντως παρωχημένα, αλλά δεν με πείραξαν καθόλου. Ίσα ίσα που είναι πολύχρωμα και ευχάριστα να τα βλέπει κανείς. Οι χάρτες όμως είναι (στο demo τουλάχιστον) πολύ γραμμικοί, σε corridor φάση.

TxCForever
23:18 13.02.17 TxCForever RE: χωρίς τίτλο
Ε βασικα παιχνίδι του PS3 είναι. Το ότι κυκλοφόρησε και για PS4 είναι καθαρά για επιπλέον πωλήσεις.

Τώρα για το πως παίζεται, βασικά αν έπαιξες το Remember Me έχει κάπως παρόμοιο σύστημα, όπου συνδυάζοντας κινήσεις που ξεκλειδώνεις καθώς παίζεις δημιουργείς νέα combos. Έτσι για παράδειγμα μπορείς να βάλεις 5 διαδοχικές επιθέσεις σε κάθε ένα από τα face buttons και μπορείς πατώντας συνδυασμούς να δημιουργήσεις νέα combos.

Όμως το σύστημα είναι τόσο απλοποιημένο πλέον, που απλά δημιουργείς 4 combos τα οποία είναι ισχυρά ενάντια σε διαφορετικά στοιχεία (φωτιά, αέρας, γη, νερό) και απλά σπαμάρεις αυτό που κάνει το περισσότερο damage στους εχθρούς που αντιμετωπίζεις την δεδομένη στιγμή.

GreeKInnovation
16:38 11.11.17 GreeKInnovation Παντα τετοια
Κορυφαιο review, με τον συντακτη να εχει κερδισει μολις δυο τροπαια και μας πλασαρει την εμπεριστατωμενη αποψη του:

https://psnprofiles.com/trophies/5184-tales-of-berseria/Spiros_1978

Το ιδιο και για αλλα games που εκανε review, οπως το Root Letter... Η κλασσικη δηθενια: "Παιζω τα παντα και τπτ" δηλαδη. Παντα τετοια παιδια.

Shinobi
23:37 11.11.17 Shinobi RE: Παντα τετοια
Δυστυχώς δεν περισσεύει χρόνος για να φτάσω ένα μεγάλο RPG μέχρι το τέλος του. Ωστόσο, φροντίζω να ασχοληθώ αρκετά πριν γράψω, γιατί διαφορετικά δεν βγαίνει κείμενο.

Δεν τρέχω κανένα παιχνίδι, μόνο και μόνο για να φτάσω στα credits και να λέω ότι το τερμάτισα. Από εκεί και πέρα, τον χρόνο το κατανέμω αναλόγως έτσι ώστε να αξιολογήσω σωστά εκείνα τα στοιχεία που εγώ θεωρώ σημαντικά.

Προτιμώ να παίξω 1000 μάχες, έτσι ώστε να έχω ολοκληρωμένη άποψη, παρά να δω τι γίνεται στο τέλος. Θα ήταν το ιδανικό να είχα χρόνο και για τα δύο, αλλά δεν περισσεύει χρόνος.

Συνεπώς, από τι στιγμή που θα δω όσο πρέπει να δω, δεν θα αλλάξω την άποψή μου για ένα παιχνίδι, είτε παίξω 10 ώρες, είτε 100.

TxCForever
00:39 12.11.17 TxCForever RE: Παντα τετοια
Εντάξει και εγώ τερμάτισα το παιχνίδι, με σχεδόν όλα τα side-quests και όπως λέει η πιο πάνω σελίδα έχω μόλις 7 Trophies. Στα δύο Tales of Xillia, τα οποία επίσης τερμάτισα έχω ακόμη λιγότερα. Στο Tales of Zestiria, το οποίο είναι το μοναδικό που δεν έχω ακόμη τερματίσει έχω τα περισσότερα με 12. Τα trophies από μόνα τους δεν λένε κάτι, ειδικά για τον κόσμο που δεν τα κυνηγά ενεργά. Αν οι αγορές σου περιορίζονται σε μερικές το χρόνο και είσαι πρόθυμος να κυνηγήσεις κάθε Trophy στο παιχνίδι, με γεια σου με χαρά σου, όμως για άτομα όπως ο Σπύρος και εγώ που συνήθως αγοράζουμε ότι καινούργιο μας τραβήξει την προσοχή, όχι μόνο κάτι τέτοιο είναι πολυτέλεια, είναι πρακτικώς αδύνατο.

GreeKInnovation
08:37 12.11.17 GreeKInnovation χωρίς τίτλο
@Shinobi, ο,τι να'ναι δικαιολογια, αλλα τεσπα. Βλεπω πως και υπαρχει υποστηριξη απο μελος του site για αυτη σου τη νοοτροποια, οποτε καταλαβαινω, η κλικα της κλικας εδω μεσα...

Shinobi
09:05 12.11.17 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Φίλε GI, Λυπάμαι που δεν σε κάλυψα. Δεν δικαιολογούμαι. Η έλλειψη χρόνου είναι γεγονός και με αυτό το δεδομένο προσπαθώ να κάνω σωστά τη δουλειά μου.

Παίζω όσο χρειάζεται για να σχηματίσω ολοκληρωμένη άποψη. Αλλιώς δεν έχω να γράψω κάτι.

Για να μην σε κουράζω, μπορείς να διαβάσεις παρουσίασεις παιχνιδιών που πρόλαβα και τερμάτισα.

buddyjesus
14:08 12.11.17 buddyjesus RE: χωρίς τίτλο
@Greeksomething
Ρε μάστορα, μπαίνεις 9 μήνες μετά το τελευταίο ποστ μόνο και μόνο για να κράξεις τον αρθρογράφο. Τι περιμένεις, να ακούσεις μπράβο ? :Ρ Ξεκόλλα λίγο

pirederas
12:08 12.11.17 pirederas χωρίς τίτλο
@GreekInnovation

Νομίζεις ότι ακόμα και στα μεγάλα sites του εξωτερικού που βγάζουν review μερικές μέρες πριν το επίσημο launch, ο εκάστοτε reviewer έχει πραγματικά τερματίσει το παιχνίδι; Όχι μόνο να δει τα credits του campaign, αλλά να κάνει και όλα τα side-quests, συν τα κρυφά boss fights, να πάρει όλα τα trophies/achievements, και να εντοπίσει όλα τα easter eggs;

stormtrooper
16:23 12.11.17 stormtrooper RE: χωρίς τίτλο
Eδω στα "μεγάλα" site του εσωτερικού βλέπεις να ανεβαίνουν review για παιχνίδια όπως το bloodborne (που έχει σχεδόν 20 trophies για πλάκα αν το τερματίσεις) και ο συντάκτης έχει μόνο ενα trophy αλλά πάραυτα θεωρείται reviewer. Δεν τα γράφω αυτά για να δικαιολογήσω η να κράξω κανέναν (ιδέα δεν έχω για το tales of berseria) απλά σε μερικά παιχνίδια τα trophys μαρτυρούν το πόσο ασχολήθηκε κάποιος, φυσικά δεν πρέπει να κερδίσει το platinum και να βρει κάθε easter egg για να θεωρηθεί έγκυρο το review ενω όπως σωστά ειπώθηκε μπορεί και να τερματίσεις το παιχνίδι και να έχει ελάχιστα trophy.
Η διαφορά βέβαια του byteme με άλλα Ελληνικά site είναι οτι ο συντάκτης απαντάει ψύχραιμα και (κατά την άποψη μου) λογικά χωρίς να θεωρεί τον εαυτό του guru του gaming και όσους διαφωνούν μαζί του Τρολ. Κοινώς σε άλλο site ο GreekInnovation θα έτρωγε ban με συνοδεία κειμένου από τον συντάκτη όπου θα του έλεγε πόσο καλύτερα ξέρει απ'όλους και το σχολιό του θα κοβόταν ώστε να φαίνεται μόνο το "Κορυφαίο Review", από αυτό και μόνο το παρών review θεωρείτε πιο αξιόπιστο από την περίληψη από αλλα review και φορουμ που βρίσκεις αλλού.

Dismiss
13:30 12.11.17 Dismiss Δεν ξέρω πόσες ώρες έπαιξε ο Σπύρος...
...και δεν έχω σκοπό να τον δικαιολογήσω ή οτιδήποτε, αλλά είναι λάθος να ταυτίζετε τα trophies/achievements με τις ώρες παιχνιδιού. Δεν υπάρχει πάντα ταύτιση. Υπάρχουν παιχνίδια που τα τερματίζεις μια φορά και σου δίνουν το 75% των trophies, τύπου Traveller's Tales. Υπάρχουν άλλα που τα τερματίζεις και σου δίνουν ένα Trophy, τύπου Last of Us. Άντε κανα-δυο ακόμα, αν το τερμάτισες σε υψηλό επίπεδο δυσκολίας.

Μπορείς να πάρεις το Star Wars Battlefront ή το Destiny 2, για παράδειγμα, να βγάλεις την ιστορία τους, να μαζέψεις καμιά δεκαριά - δεκαπενταριά trophies και να μην έχεις δει στην ουσία ΤΙΠΟΤΑ από το πραγματικό παιχνίδι. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το Tekken 7, που παίρνεις το Platinum μόνο από το story, μερικούς αγώνες online και μπόλικο practice. Δηλαδή μπορεί να έχεις το Platinum και να είσαι λίγο-πολύ άσχετος με το παιχνίδι ή να ξέρεις να παίζεις μόνο έναν από τους δεκάδες χαρακτήρες.

Τέλος πάντων, το συμπέρασμα είναι ότι μερικές φορές τα trophies σημαίνουν κάτι για τις ώρες που έχει παίξει κάποιος, άλλες φορές δεν σημαίνουν τίποτα. Εγώ προσωπικά, τα έχω ιδιωτικά τα trophies μου, γιατί πολλές φορές υπάρχουν embargo και σου ζητάνε οι εταιρείες να έχεις κρυφά τα trophy για να μην σποϊλάρεις το campaign, ενώ άλλες φορές θέλω να δω πράγματα που δεν μπορώ να δω μόνος μου, οπότε πάω και παίζω με λογαριασμούς άλλων που παίζουν σε clans κλπ. Αυτό έκανα πρόσφατα στο D2, για παράδειγμα, για να βγει ένα πλήρες review.