Συνωμοσίες ΙΙ: Φονικά Δίκτυα

Είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός όταν παρουσιάζεις ένα προϊόν συμπατριωτών σου, ειδικά όταν μιλάμε για μία βιομηχανία όπως είναι αυτή των video games όπου η Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει τίποτα το… ή μάλλον τίποτα, τελεία. Και είναι πολύ πιο δύσκολο όταν το προϊόν αυτό δεν σου άρεσε ιδιαίτερα! 

Κατά την ταπεινή μου άποψη, η «FMV» περίοδος των adventures ήταν η χειρότερη για το genre. Παρασυρμένοι από τις τελευταίες εξελίξεις του χώρου (και συγκεκριμένα από την έλευση των CD-ROMS) οι σχεδιαστές των adventures παραγκώνισαν θεμελιώδη χαρακτηριστικά του είδους, όπως είναι το σενάριο, η πλοκή και οι γρίφοι, και  επαναπαύτηκαν στο FMV, ακόμη κι αν αυτό ήταν άθλιας ποιότητας, τόσο τεχνικά (μικρή ανάλυση, ανύπαρκτη ευκρίνεια) όσο και από άποψη παραγωγής (σκηνικά, ερμηνείες κλπ). Βέβαια έχοντας τη στερνή γνώση είναι εύκολο να κρίνουμε. Επίσης, όμως, είναι εύκολο να αποφεύγουμε και τα λάθη του παρελθόντος, κάτι το οποίο απέτυχε να κάνει η Anima Interactive. Στην εποχή μας είναι πλέον σαφές ότι το FMV αποτελεί ένα αποτυχημένο πείραμα του παρελθόντος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πλέον επικρατεί η αντίστροφη τάση, δηλαδή η όλο και ευρύτερη χρήση CGI στις ταινίες.

Βέβαια τα παραπάνω αποτελούν υποκειμενικές παρατηρήσεις. Δεν αποκλείεται η ιδέα του FMV να είναι αρεστή σε κάποιους. Πριν όμως αναλύσω την άποψή μου για το παιχνίδι, ας δούμε πρώτα το σενάριο. Βρισκόμαστε στο έτος 2063. Η Γη έχει γίνει δεκτή ως ισότιμο μέλος της Περιφερειακής Γαλαξιακής Συμμαχίας (PGA), ευελπιστώντας σε ένα λαμπρότερο μέλλον για τους πολίτες της. Στο παιχνίδι αναλαμβάνουμε το ρόλο του ιδιωτικού ερευνητή Νικ Δέλιου, ο οποίος καλείται να διαλευκάνει την απαγωγή του ιδιοκτήτη της εταιρείας Detronics, Δημήτρη Αργυρίου. Η φαινομενικά απλή αυτή υπόθεση θα οδηγήσει τον Νικ στην αποκάλυψη μίας διαγαλαξιακής συνωμοσίας, η οποία φτάνει μέχρι την κορυφή της PGA.

Όπως αντιλαμβάνεστε, πρόκειται για κλασικό φιλμ νουάρ με όλα τα παρελκόμενα. Προσωπικά με άφησε αρκετά ικανοποιημένο σε γενικές γραμμές, αν και έχω δύο σοβαρές ενστάσεις. Πρώτον, τόσο ο κεντρικός χαρακτήρας όσο και η γενικότερη ατμόσφαιρα του παιχνιδιού επιδεικνύουν – κατά καιρούς – αρκετά χιουμοριστικά στοιχεία, κάτι που δεν ταιριάζει καθόλου με το φιλμ νουάρ setting του παιχνιδιού. Δεύτερον, στο «Συνωμοσίες 2» επιστρέφουν αρκετοί χαρακτήρες από το πρώτο παιχνίδι. Τόσο, όμως, οι ίδιοι οι χαρακτήρες, όσο και οι σχέσεις τους μεταξύ τους, δεν επανα-παρουσιάζονται επαρκώς. Θυμίζω ότι το πρώτο μέρος της σειράς κυκλοφόρησε στο μακρινό 2003, συνεπώς θεωρώ δύσκολο για κάποιον να έχει συγκρατήσει στη μνήμη του ονόματα και καταστάσεις. Η ίδια παρατήρηση ισχύει και για το γενικότερο setting του παιχνιδιού (κοινωνικοπολιτικό σκηνικό, διάφορες οργανώσεις κλπ). Την πρώτη φορά που θα συναντήσουμε τον αρχηγό της ειδικής κυβερνητικής ομάδας ερευνών «ΑΤΗ» μπορούμε να τον ρωτήσουμε για τους πάντες και τα πάντα, αλλά αυτό σίγουρα δεν συνιστά «ομαλή επαναφορά» στον κόσμο του παιχνιδιού. Ενδεχομένως θα ήταν καλύτερο να βλέπαμε μία τελείως ανεξάρτητη από τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις του πρώτου μέρους της σειράς, περιπέτεια του Νικ Δέλιου.