Super Mario Galaxy 2

Νοέμβριος 2007, Αθήνα: Προσπαθώ να συμμαζέψω την κάτω σιαγόνα μου και να την επαναφέρω στην αρχική της θέση μετά τις πρώτες ώρες στο Super Mario Galaxy, όταν η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι «Και τώρα, τι;». Τι παραπάνω δηλαδή μπορεί να κάνει ο παλιόφιλός μου ο Μάριος για να μας εντυπωσιάσει; Τι ιδέες μπορεί να κατεβάσει πια το μυαλό του Μιγιαμότου και της ομάδας του για να μας κάνουν να ξεχάσουμε αυτά που είδαμε και ζήσαμε; Και στην τελική πού αλλού να πάει πλέον ο πιο εμβληματικός χαρακτήρας του gaming; Αν με το Super Mario 64 πέρασε από τις δυο στις τρεις διαστάσεις, τότε με το SMG έφτασε στις… 3,5D! Τι άλλο να κάνει πια, να ξεπεράσει το φράγμα του χωροχρόνου; Κάποιοι είπαν ότι τόσο ο Mario, όσο και τα τρισδιάστατα platform έφτασαν στο ταβάνι τους. Εγώ διαφώνησα. Ο Mario το έσπασε το ταβάνι με μια γερή γροθιά και εκτοξεύτηκε στο διάστημα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Φεβρουάριος 2010, Λονδίνο: Κάτι λιγότερο από 2,5 χρόνια έχουν περάσει και ετοιμάζομαι να πάρω την πληρωμένη μου απάντηση από τον κοντόχοντρο με τη σαλοπέτα που ή θα τον λατρεύεις ή θα τον μισείς. Στα πλαίσια του Media Summit της Nintendo of Europe, είχα την ευκαιρία να παίξω ο ίδιος καμιά δεκαριά επίπεδα του παιχνιδιού. Οφείλω να παραδεχτώ πως κάτι οι πληροφορίες που είχα διαβάσει και τα βιντεάκια που είχα δει, κάτι η άποψη που είχα σχηματίσει προ διετίας ότι το SMG ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να ξεπεραστεί, με έκαναν να το πλησιάσω με μια αρχική δυσπιστία, η οποία διαλύθηκε μεν γρήγορα, αλλά όχι εντελώς. «Θεωρώ πως πρόκειται για τη μικρότερη αλλαγή που είχε υπάρξει ποτέ ανάμεσα σε δυο παιχνίδια της κεντρικής σειράς», είχα γράψει τότε, επισημαίνοντας φυσικά πως αυτό μόνο κακό δεν είναι. Σήμερα, συνεχίζω μέχρι ενός σημείου να το πιστεύω αυτό, όμως (παί)ζοντας την τελική έκδοση, θαρρώ πως αποδεικνύεται πολύ πιο διαφορετικό και φρέσκο από όσο το θεωρούσα πως θα ήταν.

Αν είναι κάτι φυσικά που δεν περιμένουμε να αλλάξει (όχι μόνο από το SMG αλλά από το Super Mario Bros. ακόμα) είναι η υπόθεση του παιχνιδιού. Άλλωστε πλέον η γνώριμη διαδικασία έχει λάβει διαστάσεις ιερής παράδοσης, αλλά και inside joke, αφού δεν ήταν λίγες οι αυτοσαρκαστικές ατάκες που ακούγονται –ή μάλλον «διαβάζονται»- κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όσο και αν δυσκολεύεστε λοιπόν να το πιστέψετε, η Πριγκίπισσα με το λιγότερο αποτελεσματικό σύστημα ασφαλείας σε ολόκληρο τον Γαλαξία, πέφτει για 1315η φορά θύμα απαγωγής από τον Bowser. Απλώς αυτή τη φορά, ο χοντρομπαλάς δρακοχελωνοειδής βασιλιάς δεν μπαίνει καν στον κόπο να πάρει το χαζοχαρούμενο (αφού χαζογελάει συνέχεια, εγώ φταίω;) κάμπριο διαστημοπλοιάκι του. Βλέπετε, τον τελευταίο καιρό πρέπει να το έτρωγε όλο το φαΐ του (να μη σου πω και των παιδιών του, μαζί!), με αποτέλεσμα να θυμίζει κάτι από τον... Stay Puft Marshmallow Man των Ghostbusters! Ο κακομοίρης ο Mario, αντί να τους ευχηθεί βίον ανθόσπαρτο και να πάει να ξεβουλώσει κανένα σιφόνι, ξεκινά για μια ακόμα φορά να τη σώσει, με τη βοήθεια των Luma, των αστερόμρφων πλασμάτων που γνωρίσαμε στο πρώτο SMG.

Ένα από τα ελάχιστα παράπονα που είχαν ακουστεί για το SMG ήταν το ότι πολλές φορές ξόδευαν αρκετή ώρα στο Comet Observatory, το κεντρικό hub του παιχνιδιού, μόνο και μόνο για να διαλέξουν το επίπεδο στο οποίο θα κατευθυνθούν. Αυτό είχε υποπέσει στην αντίληψη και του ίδιου του Miyamoto, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από το Starship Mario, έναν πλανήτη-αστρόπλοιο στο σχήμα της κεφάλας του αγαπημένου μας υδραυλικού! Παράλληλα, μπορείτε να περάσετε πολύ πιο εύκολα και γρήγορα στον χάρτη επιλογής επιπέδου, ο οποίος και αυτός είναι πολύ πιο άμεσος και απλός. Και φυσικά, αν θέλετε να βολτάρετε λιγάκι χαλαρά, για να μάθετε hints, να ελέγξετε τι έχετε ξεκλειδώσει και τι όχι ή απλώς να συνομιλήσετε με τα Luma, το αστρόπλοιό σας θα είναι πάντα εκεί και μάλιστα θα γεμίζει με ζωή όσο περισσότερα Power Stars συγκεντρώνετε.

Από εκεί και πέρα, κακά τα ψέματα, οι βασικοί μηχανισμοί του gameplay έχουν παραμείνει οι ίδιοι, όπως και οι κανόνες γύρω από τους οποίους διέπεται το παιχνίδι. Οι κινήσεις, τα power-ups (φαντάσματα, ελατήρια, μελισσούλες κ.λπ.), οι εχθροί, τα bonus, όλα σχεδόν έχουν επιστρέψει. Απλώς έχουν πλαισιωθεί από ορισμένες νέες παρουσίες, για να εμπλουτίσουν τον κόσμο του Mario, χωρίς όμως να φαντάζουν παράταιρες.

Το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα είναι τα δυο νέα power-ups: Όταν ο -σκέτος- Mario μετατρέπεται σε Cloud Mario, μπορεί με το τίναγμα του Wiimote να βγάλει ένα σπαθί ίσα με το μπόι του και να πάρει μεταγραφή στο Final Fantasy VII δημιουργεί συννεφοπλατφόρμες μικρής διάρκειας για να φτάσει σε απρόσιτα κατά τ’άλλα μέρη, Για να υπάρξει βέβαια μια ισορροπία και να μην έχουμε φαινόμενα όπως του ρακούν στο SMB3 όπου μπορούσες να φτάσεις στο τέλος της πίστα αποφεύγοντας τα πολλά-πολλά, εδώ κάθε φορά μπορείτε να ενεργοποιήσετε μέχρι τρία μόλις σύννεφα, ενώ χάνετε το bonus αν ακουμπήσετε σε νερό. Με το έτερο νέο power-up «ντύνεστε» Rock Mario και πρωταγωνιστείτε στο Guitar Hero: Koji Kondo με μια κίνηση που φέρνει σε κάτι από morph ball της ξαδερφούλας του της Samus μπορείτε να μεταμορφωθείτε σε μια πέτρινη μπάλα και να σπάσετε αντικείμενα που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν «πολύ σκληρά για να πεθάνουν».