Super Mario 3D Land

Όταν πρωτακούσαμε για τον (εντελώς αναμενόμενο) ερχομό του Mario Bros στο 3DS, μας δημιουργήθηκαν μόνο μερικές αφελείς απορίες. Θα είναι 2D «καζουαλιά» α-λά New Super Mario Bros; Μήπως επειδή φτιάχνεται από το στούντιο της Nintendo στο Τόκιο, θα ακολουθήσει τα Super Mario Galaxy; Ή μήπως θα μείνει προσγειωμένο ακολουθώντας τα βήματα ενός πιο «τυπικού» 3D Mario, όπως το Mario 64 ή το Sunshine; Την ίδια περίοδο οι σχεδιαστές της Nintendo προχωρούσαν με το δικό τους πλάνο το οποίο είχε, τελικά, διαφορετικούς στόχους. Το Super Mario 3D Land σχεδιάστηκε για να προάγει την 3D απεικόνιση ενσωματώνοντας τη στην αισθητική αλλά και στους μηχανισμούς του παιχνιδιού. Κατόπιν, καλείται να εξυπηρετήσει το κοινό εκείνο που έχει αναδείξει τα NSMB σε επιτυχίες, δηλαδή τους gamers που ψάχνουν για μια πιο απλή, οικεία εμπειρία δύο διαστάσεων. Και, τέλος, να ικανοποιήσει όσους «καλόμαθαν» με τα εξαιρετικά Mario Galaxy τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά μαζί, σε ένα πακέτο; Και όμως!

Πως φτιάχνεις, ωστόσο, ένα τρισδιάστατο παιχνίδι που να συμπεριφέρεται σαν να είναι δισδιάστατο και να δείχνει εντυπωσιακά... 3D; Μα δημιουργώντας ένα-τρισδιάστατο-περιβάλλον-με-την-απλότητα-ενός-δισδιάστατου-και-την-οπτική-3D-βάθους-duh! Ή πιο απλά, σκεφτείτε το Super Mario 64 με λιγότερη ελευθερία, όπως ας πούμε τα πρώτα Crash Bandicoot της Naughty Dog, αλλά με περισσότερη δημιουργικότητα στο σχεδιασμό. Παράλληλα, η κάμερα «στήνει» τη δράση σε σημεία που να βολεύουν τον παίκτη και να απλοποιούν την εμπειρία, τονίζοντας ταυτόχρονα το βάθος του στερεοσκοπικού εφέ του 3DS. Υπάρχουν φορές που θα δείτε τον Mario να τρέχει σε δισδιάστατο πλάνο την ώρα που στο περιβάλλον εξελίσσεται δράση σε πολλά επίπεδα, σε άλλες περιπτώσεις η κάμερα υιοθετεί μια ισομετρική οπτική γωνία 3/4 για να παρουσιάσει μερικά παζλ που «παίζουν» με τις διαφορές βάθους. Άλλοτε η οπτική γυρίζει πίσω από τον ήρωα, ή ψηλά από πάνω του, αυξάνοντας τον ωφέλιμο χώρο στην οθόνη και δίνοντας πολύ συγκεκριμένη προοπτική για τη δράση (π.χ. ο Mario πέφτει σε ένα γκρεμό και η κάμερα βρίσκεται από πάνω του για να δείξει με ακρίβεια τις πλατφόρμες στις οποίες πρέπει να προσγειωθούμε, ενώ νιφάδες χιονιού ή σταγόνες βροχής γεμίζουν την «κορυφή» της οθόνης με το τρισδιάστατο εφέ).

Σε όλες τις περιπτώσεις πάντως το 3D είναι εξαιρετικά επεξεργασμένο. Η Nintendo χρησιμοποιεί διαφόρων ειδών τρικ για να εμπλουτίσει την εμπειρία, όπως ειδικά δωμάτια όπου τα αντικείμενα φαίνονται μόνο με το εφέ ενεργοποιημένο, ή πανέμορφες τρισδιάστατες «φωτογραφίες» που εμφανίζονται ανάμεσα στους κόσμους του παιχνιδιού και μπορούν να αποθηκευτούν στη μνήμη του συστήματος. Προσφέρεται επίσης για πρώτη φορά στο σύστημα, η επιλογή μεταξύ δύο ειδών 3D. Η πρώτη συγκεντρώνεται στην απεικόνιση του βάθους, ενώ η δεύτερη - και πιο εντυπωσιακή - εστιάζει στα αντικείμενα, έτσι ώστε να φαίνονται πως ξεπετάγονται από την οθόνη. 

Όσο εντυπωσιακά και να ακούγονται τα παραπάνω, πάντως, υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές παρεμβάσεις ώστε παρά τις πολλές ποιότητες στην οπτική, το ίδιο το gameplay να διατηρεί την απλότητά ως ένα από τα βασικά στοιχεία του. Ο Mario κινείται αισθητά πιο αργά απ΄ ότι στα Mario Galaxy ή ακόμη και τα New Super Mario Bros. Επιπλέον το Super Mario 3D Land εγκαταλείπει για χάρη της ακρίβειας, το κεκτημένο των 3D παιχνιδιών Mario από την εποχή του Super Mario 64: τον αναλογικό χειρισμό! Το παιχνίδι παίζεται με το μοχλό μεν, αλλά με την κατεύθυνση να ορίζεται αποκλειστικά από τους οκτώ άξονες (πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά και οι διαγώνιες), ενώ για να τρέξει ο Mario χρειάζεται... κουμπί - το «Y». Η αλλαγή μετά από τόσα χρόνια είναι λίγο σοκαριστική αλλά μετά από λίγη ώρα συνήθειας συνειδητοποιείς πως ο σχεδιασμός του παιχνιδιού απαιτεί όντως λιγότερη ελευθερία και περισσότερη ακρίβεια. Είπαμε, έχουμε να κάνουμε με ένα 2D παιχνίδι σε... τρισδιάστατη απεικόνιση!