reviewsvideogames

Super Mario Odyssey

του Στέλιου «gandalfst» Μουστάκη
η παρουσίαση έγινε σε: Switch
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, platform, PEGI: 3+

Ένα σωρό από Super Mario του παρελθόντος μπορείς να ανιχνεύσεις στο δημιουργικό DNA του Super Mario Odyssey. Είναι όμως κατά την άποψή μου, μία συγκεκριμένη υπο-σειρά παιχνιδιών του διάσημου υδραυλικού της Nintendo, που δίνει πραγματικά το στίγμα του τίτλου του 2017. Όχι, δεν πρόκειται για τα Super Mario 64 και Sunshine, παρά το γεγονός πως το Odyssey ακολουθεί τη δομή και τη σχεδιαστική φιλοσοφία αυτών των τίτλων, προσφέροντας «ανοιχτούς» κόσμους και επιβραβεύοντας την εξερεύνηση του παίκτη με φεγγάρια (πάλαι ποτέ αστέρια). Ούτε είναι τα Super Mario Galaxy, παρά το γεγονός πως σε μηχανιστικό επίπεδο, το παιχνίδι χρησιμοποιεί την αίσθηση του χειρισμού που εισήγαγαν εκείνα τα παιχνίδια, τον εμπλουτίζει με επιπλέον ρεπερτόριο κινήσεων που έχουμε να δούμε από το Mario 64 και πειραματίζεται ξανά με motion controls. Ούτε πάλι είναι τα 3D Land και 3D World τα διαφοροποιά στοιχεία, αν και το Odyssey μοιράζεται το κοινό στοιχείο της επίδειξης δημιουργικότητας που διέκρινε κυρίως το World, προσφέροντας τη μία πίσω από την άλλη, νέες ιδέες και εμπνεύσεις σε κάθε πίστα, με ρυθμό που αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλος τίτλος στην αγορά που να μπορεί να πλησιάσει.

 
Το Super Mario Odyssey ανεβάζειεπίπεδο τη σειρά σε ότι αφορά τον τεχνικό τομέα (και ναι, στη φώτο βλέπετε τον Mario ντυμένο ως Ιταλό μαφιόζο, να οδηγεί βέσπα). 

Όχι, η πιο σημαντική πηγή έμπνευσης του Odyssey βρίσκεται στο... Super Mario Land και για την ακρίβεια, σε όλη την τριλογία Super Mario του Gameboy. Τι, τρελάθηκα; Δεν με πιστεύετε; Έρημος, πυραμίδες, λιοντάρια, τα αγάλματα των Νησιών του Πάσχα με γυαλιά στο κεφάλι, η ιδέα πως ο Mario ταξιδεύει ανά την υδρόγειο (Super Mario Land 1), η επιστροφή στο φεγγάρι (Super Mario Land 2) και καπέλα που απορροφούν τις δυνάμεις των εχθρών και αλλάζουν εντελώς το gameplay, καθορίζοντας τον σχεδιασμό των επιπέδων (Super Mario Land 3)... Τα πνευματικά δάνεια παραπέμπουν ευθέως σε εκείνη την εποχή που ο Mario συνάρπαζε τα πιτσιρίκια στη μεγαλοπρεπή τετράχρωμη οθόνη του κλασικού φορητού της Nintendo. Όσο μακρινό και απίθανο να ακούγεται το παραπάνω σενάριο, η αλήθεια είναι πως το Super Mario Odyssey θυμίζει εκείνα τα παιχνίδια, πολύ περισσότερο από τα Galaxy και το 3D World που είναι τίτλοι αυτού του στούντιο, ως προς τη δημιουργική... αυθάδεια που επιδεικνύει απέναντι στην καθιερωμένη και λίγο προβλέψιμη αισθητική του σύμπαντος του υδραυλικού, ενώ την ίδια ώρα διαχειρίζεται με σχεδόν... συγκινητικό τρόπο, υλικό του ιστορικού παρελθόντος της σειράς, με το οποίο ασχολούνται μόνο οι πιο φανατικοί οπαδοί. Είναι σχεδόν διάφανη η ανάληψη δράσης από μια νέα γενιά σχεδιαστών μέσα στη Nintendo, η οποία φαίνεται να σέβεται το παρελθόν, αλλά επιθυμεί να αφήσει τα δικά της σημάδια. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να περηφανεύεται πως επανέφερε την Pauline, την ηρωΐδα που πρωταγωνίστησε στο Donkey Kong και αποσύρθηκε με την εμφάνισή της πριγκίπισσας Peach, και έστησε ένα ολόκληρο φεστιβάλ μέσα στο παιχνίδι – γιορτή στις απαρχές του Mario και ταυτόχρονα παρουσίασε αβίαστα έναν κόσμο και αρχηγό που μοιάζει περισσότερο να ανήκει σε μια καρτουνίστικη εκδοχή του Dark Souls, παρά στο μανιταροβασίλειο.

 
Κάθε κόσμος έχει το δικό του τμήμα που διαδραματίζεται σε δισδιάστατο, 8-bit πλάνο, η New Donk City ωστόσο το μετατρέπει σε πραγματική γιορτή για το παρελθόν της σειράς. 

Ένα άλλο μεγάλο προσόν του Super Mario Odyssey, είναι επίσης η προσοχή στη λεπτομέρεια και ο γενικότερος πλούτος στην παραγωγή του παιχνιδιού. Δεν είναι πως η ομάδα του Τόκιο δεν μας έχει καλομάθει με τις παραγωγές της, εδώ ωστόσο το παρακάνει, φουσκώνοντας το παιχνίδι με μυριάδες σημεία αναφοράς σε άλλα παιχνίδια, μικροσκοπικές σχεδιαστικές λεπτομέρειες σε κάθε επίπεδο, υπέροχα σχεδιασμένους χαρακτήρες με αξιολάτρευτο animation και μια γενική τάση υπερπροσφοράς προσεγμένου περιεχομένου σε κάθε του μορφή. Το κόνσεπτ του ταξιδιού του Marioσε όλο τον κόσμο, δίνει ένα επιπλέον πάτημα στη σχεδιαστική ομάδα για να επανορθώσει για την απουσία κάποιου κεντρικού hub από το οποίο να ξεκινά τη δράση του ο παίκτης. Έτσι, σε κάθε κόσμο υπάρχει και ένα κατάστημα που προσφέρει διάφορα κοστούμια σουβενίρ αλλά και αυτοκόλλητα για την Οδύσσεια, το σκάφος στο οποίο ταξιδεύει ο Mario, βασισμένα σε αντικείμενα, χαρακτήρες και θέματα από τον εκάστοτε κόσμο. Αντίστοιχα, ο χρήστης έχει πρόσβαση και σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό, που προσφέρει πληροφορίες για τα διαθέσιμα φεγγάρια ανά κόσμο, αλλά και ταξιδιωτικές οδηγίες συμπεριλαμβανομένων των πιο σημαντικών μνημείων που θα ‘πρεπε να δει ο κάθε επισκέπτης και τι μπορείς να περιμένεις από τον γηγενή πληθυσμό. Όλο αυτό το μεράκι στο σχεδιασμό πλαισιώνεται αυτή τη φορά από τον πιο εντυπωσιακό τεχνικό τομέα σε παιχνίδι Mario, για να μην πω γενικά σε παιχνίδι της Nintendo. Το ότι το Odyssey είναι ο πρώτος τίτλος της εταιρείας που έχει φτιαχτεί με βάση τις τεχνικές προδιαγραφές του Switch είναι κάτι ολοφάνερο με την πρώτη ματιά: οι λεπτομέρειες στις υφές είναι πάρα πολύ εντυπωσιακές, ενώ ξεχωρίζουν τα εφέ του παιχνιδιού, από τους φωτισμούς μέχρι τον τρόπο που το νερό, η σκόνη και το χιόνι αποτυπώνεται πάνω στον Mario, όλα υπαγμένα σε μια δράση που εξελίσσεται, με ελάχιστες εξαιρέσεις, στα 60 καρέ το δευτερόλεπτο. Ειδική μνεία αξίζει επίσης στην εφαρμογή του HD Rumble, η οποία είναι η καλύτερη σε παιχνίδι μετά από εκείνη στο Golf Story – καθιστώντας μερικές από τις δράσεις ακόμη πιο απολαυστικές (αγαπημένη η δραστηριότητα οι βόλτες με τη βέσπα, όπου μπορείς σχεδόν να ακούσεις την εξάτμιση να «ξεφυσά» μέσα από τα Joy-Con).

 
Η πληθώρα των διαθέσιμων φεγγαριών σε όλους τους κόσμους, χαμηλώνει αισθητά τον αρχικό βαθμό δυσκολίας του παιχνιδιού. Όσοι επιμείνουν πάντως, θα βρεθούν αντιμέτωποι με μερικές πολύ δύσκολες προκλήσεις, ειδικά στο υλικό που γίνεται διαθέσιμο μετά τον τερματισμό. 

Παρά τα προσόντα του πάντως, το Super Mario Odyssey έχει μερικές ατέλειες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την τελική εντύπωση που σου αφήνει το παιχνίδι. Καταρχάς, η επιστροφή στη φόρμουλα του ανοιχτόκοσμου gameplay το φέρνει αντιμέτωπο με έναν από πρωτεργάτες του 3D gaming, και η ιδιοφυΐα πίσω από το σχεδιασμό του Super Mario 64 συνεχίζει να παρουσιάζει έναν σχεδόν απροσπέλαστο πήχη για τους νέους σχεδιαστές της Nintendo. Σε μηχανιστικό επίπεδο, η προσωπική μου άποψη είναι πως κανένα παιχνίδι Mario μετά από τον τίτλο του 1996 δεν έχει καταφέρει να προσδώσει ανάλογη αίσθηση στο χειρισμό του υδραυλικού, κάτι που αυτομάτως υποβαθμίζει λίγο τη δράση στην πιο πρωτόλεια της μορφή, αν και το Odyssey είναι αυτό που πλησιάζει περισσότερο από ποτέ. Θέλω επίσης να κατακρίνω την εμμονή των σχεδιαστών της Nintendo με τα motion controls, αυτή τη φορά σε ένα παιχνίδι που χρειάζεται συχνά, μεγάλη ακρίβεια και καλά αντανακλαστικά. Πολλές από τις κινήσεις που κάνει ο Mario με το καπέλο απαιτούν «σπάσιμο» του καρπού προς κάποια κατεύθυνση και προσθέτουν μία αχρείαστη επιπλέον διαδικασία, μια διαδικασία που έρχεται και αντίθετα στη φιλοσοφία του Switch σαν υβριδικό σύστημα (δεν ξέρω κανένα που να θέλει να κάνει απότομες κινήσεις με το φορητό στα χέρια, για να καταφέρει κάτι στο παιχνίδι). Τέλος, η πρόθεση των σχεδιαστών του Odyssey να επιβραβεύσουν κάθε σπιθαμή εξερεύνησης του παίκτη, οδηγεί στην υπερπροσφορά φεγγαριών (σε σχέση με το 64, το Odyssey διαθέτει πολλές εκατοντάδες περισσότερα αστέρια/φεγγάρια), σε βαθμό που πολλά από τα φεγγάρια αποκτούνται σχεδόν όπως και τα κοινά νομίσματα. Πολλές φορές απλά... περνάς από μπροστά τους και τα συλλέγεις, κάτι που φθηναίνει λιγάκι την αξία τους. 

 
Το photo mode που διαθέτει το παιχνίδι προσφέρει και μερικά ιδιαίτερα φίλτρα - στη φώτο βλέπετε την αναπαράσταση μιας σκηνής μέσα από τη ματιά ενός... Gameboy!  

Θα είναι συναρπαστικό να εξετάσουμε στο μέλλον, αν τελικά το μοντέλο του ανοιχτού κόσμου εξυπηρετεί σωστά το είδος των platform games. Το Odyssey ξεκινά ένα καινούριο κεφάλαιο, αλλά δεν είμαι πεπεισμένος εκατό τοις εκατό πως αυτή η σχεδιαστική φιλοσοφία είναι η ιδανική, σε σύγκριση με την ευθύτητα και την αμεσότητα παιχνιδιών όπως το 3D World ή τα Galaxy. Πιστεύω πως ούτε η ομάδα του Τόκιο είναι σίγουρη για το ποιο θα πρέπει είναι το επόμενο βήμα του Mario και μπροστά σε αυτό το στρες της ευθύνης για το μέλλον του πιο διάσημου ήρωα στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών, απλά επιλέγει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Γεμίζει λοιπόν αυτή την Οδύσσεια με ευφάνταστες ιδέες και πρωτότυπα σκηνικά, μέχρι που ο εγκέφαλός σου παίρνει το σήμα πως πρέπει να ξεκλειδώσει τα αποθέματα σεροτονίνης του. Και όσο περνούν οι ώρες και το χαμόγελο αρχίζει να παγιώνεται στις εκφράσεις του προσώπου σου, το Super Mario Odyssey αυξάνει την έντασή του, μέχρι που ξεκινά ένα τελικό θεαματικό κρεσέντο, ένα μονόωρο – εξτραβαγκάντσα με διαδοχικούς εκπληκτικούς κόσμους, φαντασμαγορικούς αρχηγούς και ένα υπέροχο φινάλε. Μετά ωστόσο, χωρίς καμία διάθεση να σε αφήσει σε κατάσταση χανγκόβερ, συνεχίζει το πάρτι, ξεκινώντας αυτή τη φορά από ένα σκηνικό – σκέτο χριστουγεννιάτικο δώρο για τους φίλους της σειράς, και με θράσος σε προκαλεί να αρχίσεις να ψάχνεις για μερικές εκατοντάδες επιπλέον φεγγάρια, στους αναβαθμισμένους κόσμους του. Ε, «Beat this», που λένε και οι Αμερικάνοι. 

 

Υπέρμετρη φαντασία και δημιουργικότητα, αμέριστη προσοχή στη λεπτομέρεια, μια εμπειρία που προσπαθεί, και καταφέρνει καλύτερα από την πλειοψηφία των παιχνιδιών της αγοράς, να σε αφήνει με ένα μόνιμο χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου. Υπέροχη εφαρμογή του HD Rumble. 
Η χρήση των motion controls έπρεπε να είναι καθ’ όλα προαιρετική. Ένα μεγάλο ποσοστό των φεγγαριών αποκτάται υπερβολικά εύκολα και χωρίς να παρουσιάσει κάποια πρόκληση στον παίκτη. 

 

6 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
super_mario
17:09 02.11.17 super_mario χωρίς τίτλο
Επειδή έχω ακούσει κι άλλους να γκρινιάζουν -γκουχουγκουχου- για τα motion controls, τελικά είναι μονόδρομος; Δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος χειρισμού με κουμπιά;

Κατά τα άλλα, δε θεωρώ κανένα μαριο που έχει βγει μέχρι τώρα ανοιχτού κόσμου. Και στο 64 και στο sunshine υπήρχε μια γραμμικότητα στις αποστολές που σε απομάκρυνε από την αίσθηση του ανοιχτού κόσμου. Γι' αυτό και τα galaxy/3d world θεωρώ ότι μας οδήγησαν σε "σωστά" μονοπάτια. Ειδικά με το 3D World, πίστεψα πως η σειρά είχε βρει την ιδανική της μορφή.

Το Odyssey δεν το 'χω παίξει, αλλά από όλα τα previews είχα καταλάβει πως τουλάχιστον είναι σιγουράκι η πληθώρα προσφοράς δημιουργικών ιδεών, όπως στο 3D World. Και μου το επιβεβαιώνεις και στο κείμενό σου.

Shinobi
18:45 02.11.17 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Το τερμάτισα χωρίς τα μόσιο κοντρόλια.

Η υλοποίηση ενός ανοιχτόσμου platform, είναι ιδανική στην περίπτωση του Odyssey. Καλύτερο από τον κόσμο του Sunshine. Δεν έχω παίξει M64 για να ξέρω.

buddyjesus
22:26 02.11.17 buddyjesus RE: χωρίς τίτλο
Αν σου άρεσε το Galaxy, θα χάσεις τον ύπνο σου με αυτό. Μια χαρά είναι τα controls.

Dismiss
10:24 03.11.17 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Δεν είναι απαραίτητη η χρήση τους για να τερματίσεις το παιχνίδι, αλλά τα χρειάζεσαι για να φτάσεις μερικά μυστικά, πράγμα που, δεδομένης της γενικότερης ευκολίας του gameplay είναι όλη η ουσία. Το θέμα δεν είναι ότι υπάρχουν, αλλά ότι δεν έχουν βάλει εναλλακτικές με τα παραδοσιακά κουμπιά για όσους παίζουν σε portable mode. Δεν έχει καθόλου πλάκα να τραντάζεις την κονσόλα σου. Στη χειρότερη, θα μπορούσαν να τα βάλουν στην οθόνη αφής.

Edit: Σε μία περίπτωση, ένα χτύπημα που κάνεις γύρω σου, στο help του παιχνιδιού δεν αναφέρεται ότι μπορείς να το κάνεις και με τον μοχλό, αλλά μπορείς. Λίγο στραβά, αλλά μπορείς.

Σαν παιχνίδι, πάντως, είναι πραγματικό αριστούργημα. Τεράστια φαντασία, φοβερή αίσθηση, κέφι και πολύ έξυπνες ιδέες, έστω και αν δεν είναι όλοι οι κόσμοι το ίδιο ωραίοι, ενώ έχει πάντα κάτι που ανταμείβει την περιέργειά σου. Έστω και αν είναι υπερβολικά εύκολο σε κάποια σημεία. Για μένα, αξίζει σαφώς περισσότερο το hype του σε σχέση με το BOTW. Όχι ότι κι εκείνο δεν ήταν υπέροχο, αλλά εντάξει.

TxCForever
11:05 03.11.17 TxCForever χωρίς τίτλο
To πρόβλημα για μένα είναι πως σε αρκετούς κόσμους το platforming στοιχείο είναι ελάχιστο (σε παιχνίδι Mario). Και αν στην πόλη είναι τρομερά διασκεδαστικό να εξερευνάς κάθε σπιθαμή της και να βρίσκεις νέους τρόπους να πηγαίνεις από οροφή σε οροφή (ενώ έχει μακράν τα πιο διασκεδαστικά "quests") στο επίπεδο που ανέφερα πιο πάνω καθώς και σε κάποια άλλα (ο παγωμενος κόσμος είναι ακόμα ένα παράδειγμα "προχειροδουλειάς") περίμενα από τα κρυμμένα challenges για να θυμηθώ πως παίζω Mario.

Shinobi
10:05 14.11.17 Shinobi Νεφρό
Θα πουλούσα και το νεφρό μου για να έχω ένα παιχνίδι με τον NES Mario. Ε-ΠΟΣ!