Street Fighter III Third Strike: Online Edition

Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιεί ο φίλος του Street Fighter παίζοντας έστω και για λίγη ώρα τη νέα έκδοση του Street Fighter III Third Strike, είναι ότι το Street Fighter IV είναι εύκολο. Το σπάσιμο της άμυνας είναι εύκολο, το timing των combos είναι εύκολο, ο χρόνος για να αμυνθείς άπειρος. Όχι, δεν μου έστριψε ξαφνικά, αλλά μετά από μια σειρά από online αγώνες στους οποίους χρειάστηκε πραγματικά να παλέψω με νύχια και με δόντια για να κρατήσω ένα ποσοστό επιτυχίας γύρω στο 50% σε PLAYER και όχι RANKED αγώνες, νομίζω ότι έφτασε επιτέλους ο καιρός να παραδεχτούμε μερικές αλήθειες.

Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να παραδεχτούμε είναι ότι το Street Fighter III Third Strike είναι, αντικειμενικά, το καλύτερο δισδιάστατο fighting game που κυκλοφόρησε ποτέ. Έχει τεράστια ποικιλία στους χαρακτήρες, αμυντικούς μηχανισμούς με… «καρύδια» και τεράστια combos τα οποία θέλουν εβδομάδες εξάσκησης για να βγουν με αξιοπιστία. Το αξιοθαύμαστο, μάλιστα, είναι ότι όλα αυτά τα επιτυγχάνει χωρίς να περιπλέκει πολύ τα πράγματα. Όλα γίνονται μέσα από την παρατήρηση, την εκμάθηση και το gameplay, όχι μέσα από την κατανόηση πολυεπίπεδων μηχανισμών, όπως συμβαίνει για παράδειγμα σε μεταγενέστερους εκπροσώπους του είδους, όπως τα Guilty Gear και BlazBlue. Το Street Fighter III είναι ένας τίτλος που σε κάνει να ιδρώνεις για κάθε νίκη, ένας τίτλος που σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο ανούσια είναι τα fighting games όταν δεν έχεις ανθρώπινο αντίπαλο. Είναι, εν ολίγοις, η κορύφωση του κινήματος που ξεκίνησε όταν η Capcom αποφάσισε να ρίξει το 1991 στην αγορά το Street Fighter II, ένα πραγματικό παιχνίδι-φαινόμενο, τόσο από τεχνικής, όσο και από εμπορικής και πολιτισμικής άποψης.

Πρέπει όμως να παραδεχτούμε και κάτι άλλο: Τα fighting games, τουλάχιστον όπως τα γνωρίσαμε μέχρι και την κυκλοφορία του Street Fighter III, δεν είναι για όλους. Δεν αντέχουν όλοι οι παίκτες να περνούν καθημερινά ώρες ολόκληρες στο training mode δέρνοντας ένα ανδρείκελο με το ίδιο background μέχρι να μάθουν επιτέλους να βγάζουν ένα συγκεκριμένο combo. Δεν αντέχουν να τρώνε ατελείωτο ξύλο από αγνώστους (αν είναι τυχεροί) ή φίλους (αν είναι άτυχοι) μέχρι να μάθουν επιτέλους να αμύνονται. Για τη φυλή των οπαδών των fighting games, αυτά είναι τα στοιχεία που τους έκαναν να αγαπήσουν το είδος. Για όλους τους υπόλοιπους, αυτοί οι παράγοντες εμποδίζουν τη διασκέδαση.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τα πιο προσβάσιμα παιχνίδια του είδους προσπέρασαν τους hardcore πρωταθλητές σε επιτυχία. Δεν είναι τυχαίο που οι δημιουργοί των μοντέρνων fighting games αναφέρουν στις συνεντεύξεις τους κάθε λίγο και λιγάκι τη λέξη «accessibility».  Βλέπετε, κανείς δεν θέλει να πάθει ξανά αυτό που έπαθε η Capcom όταν κυκλοφόρησε το Street Fighter III: μετά από χρόνια πειραματισμού και εξέλιξης, η ιαπωνική εταιρεία είχε επιτέλους στα χέρια της το απόλυτο παιχνίδι του είδους. Η υποδοχή του όμως ήταν πολύ υποδεέστερη των προσδοκιών. Οι αρχάριοι παίκτες προτιμούσαν τα πιο προσβάσιμα και πιο εντυπωσιακά τεχνικά παιχνίδια, όπως τα Virtua Fighter και Tekken. Οι έμπειροι παίκτες είχαν ακολουθήσει κι αυτοί το ρεύμα των τρισδιάστατων παιχνιδιών για τον απλούστατο λόγο ότι η κοινότητα των παικτών είχε μετακινηθεί προς τα εκεί. Γιατί, τι είναι ένα fighting game αν δεν έχει μια πολυπληθή κοινότητα παικτών με τους οποίους μπορείς να παίξεις και να συζητήσεις;