Stalker: Call of Pripyat

Δεν θα πω ψέματα, η σχέση μου με τα δύο προηγούμενα Stalker ήταν απλά «πλατωνική». Με το πρώτο ασχολήθηκα αρκετές ώρες αλλά μία αγορά νέου υπολογιστή στην πορεία οδήγησε το save μου στα μαύρα τάρταρα του format ενώ το δεύτερο είχε τόσα πολλά προβλήματα που δεν μπήκα καν στον κόπο να ασχοληθώ μαζί του. Αντιλαμβάνεστε πως όταν μου ανατέθηκε το review δεν μπορώ να πω ότι πέταξα από την χαρά μου (άσε που έχω να τελειώσω και όλα τα Ace Attorney για DS και ακόμα είμαι στο δεύτερο). Όμως με το Call of Pripyat, η σειρά φαίνεται να επιστρέφει πίσω σε αυτά που ανέδειξαν το πρώτο, ενώ την ίδια στιγμή διορθώνει πολλά από τα προβλήματα που μάστιζαν μέχρι τώρα τα Stalker ειδικά σε θέματα σταθερότητας και απόδοσης. Έτσι ίσως τελικά να αξίζει τον κόπο να αναζητήσουμε πλούτη και δόξα στο ραδιενεργό κόσμο του (sorry Phoenix, αλλά ο πελάτης σου θα πρέπει να περιμένει).

Στο Pripyat αδερφές μου, στο Pripyat!

Η ιστορία τοποθετείται λίγο μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού. Μετά την ανακάλυψη ασφαλούς δρόμου προς το κέντρο της «Zώνης», η ουκρανική κυβέρνηση στήνει μία μεγάλης κλίμακας επιχείρηση ώστε να μπορέσει επιτέλους να ανακτήσει ξανά τον έλεγχο του πυρηνικού εργοστασίου του Chernobyl. Αρχικά στέλλονται ελικόπτερα με σκοπό την ανίχνευση της περιοχής και την ανακάλυψη ασφαλών δρομολογίων προς το εργοστάσιο, ώστε να γίνει δυνατή αργότερα η αποστολή στρατευμάτων. Δυστυχώς η επιχείρηση αυτή στέφεται από μεγαλειώδη αποτυχία, με τα περισσότερα από τα ελικόπτερα να καταστρέφονται. Εδώ εμφανιζόμαστε εμείς, ως ο πράκτορας της Ουκρανικής κυβέρνησης Alexander Degtyarev με αποστολή να ανακαλύψουμε γιατί έπεσαν τα ελικόπτερα και αν είναι δυνατόν να ανασύρουμε από τα συντρίμμια όσα δεδομένα πρόλαβαν και συγκέντρωσαν, με απώτερο σκοπό, όπως προδίδει και ο τίτλος, την ανακάλυψη του δρόμου προς το Pripyat. H πλοκή ξεδιπλώνεται κάπως αργά στις αρχές, όμως σιγά-σιγά ανεβάζει στροφές και όσο πλησιάζουμε στο τέλος γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Αν πάλι προτιμάτε να πάρετε τα πράγματα λάου-λάου και να εξερευνήσετε τις ιδιαίτερα αφιλόξενες περιοχές της «Ζώνης», δικαίωμά σας - άλλωστε η εξερεύνηση είναι ίσως το πιο διασκεδαστικό κομμάτι του τίτλου. Πλην των αποστολών που προωθούν την ιστορία υπάρχουν δεκάδες άλλες υπο-αποστολές που μας ανταμείβουν με τα πάντοτε απαραίτητα χρήματα και καλύτερο εξοπλισμό. Μάλιστα καλό θα ήταν, πριν πέσετε με τα μούτρα στην ανεύρεση των χαμένων ελικοπτέρων, να βελτιώσετε όσο μπορείτε τον εξοπλισμό σας γιατί με τα αρχικά όπλα και στολή δεν θα πάτε πολύ μακριά.

Σκληροπυρηνικό μέχρι το κόκαλο

Πάντως αν θα έπρεπε να προσδιορίσω το είδος στο οποίο ανήκει το Call of Pripyat, και γενικά η σειρά των Stalker, μάλλον θα τα έβρισκα σκούρα. Βασικά έχουμε να κάνουμε με ένα open world FPS/RPG με ιδιαίτερη έμφαση στον ρεαλισμό, χωρίς βέβαια να φτάνει τα επίπεδα τίτλων όπως τα Arma. Μπορεί μία ή δύο σφαίρες να μην είναι αρκετές για να μας σωριάσουν, αλλά προκαλούν αιμορραγία την οποία αν δεν περιποιηθούμε σύντομα θα επέλθει ο θάνατος. Αν είμαστε βαρυφορτωμένοι δεν μπορούμε να τρέξουμε περισσότερο από μερικά μέτρα ενώ παράγοντα παίζει και η πείνα αφού αν αφήσουμε τον χαρακτήρα μας νηστικό η απόδοσή του στην μάχη θα μειωθεί αισθητά. Ο εξοπλισμός μας όμως είναι το Α και το Ω για το πόσο καλά θα τα πάμε στο παιχνίδι. Με τα αρχικά μας όπλα θα δυσκολευτούμε να σκοτώσουμε ακόμα και τους πιο αδύνατους εχθρούς μας ενώ με την πρώτη στολή που μας δίνεται, δεν αντέχουμε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα στην ακτινοβολία της ραδιενέργειας χωρίς να μολυνθούμε σοβαρά. Επίσης πρέπει να επιβλέπουμε διαρκώς την κατάστασή των όπλων μας, αφού αν καταπονηθούν πολύ θα μπλοκάρουν ολοένα και πιο συχνά. Έτσι, όπως είπα και πιο πάνω, για να έχετε και το κεφάλι σας ήσυχο σας συνιστώ να μην τρέξετε αμέσως προς ολοκλήρωση των βασικών αποστολών, γιατί σύντομα θα τα βρείτε σκούρα. Σαν να μην έφταναν τα πιο πάνω, το παιχνίδι μας ρίχνει σχεδόν αμέσως στα βαθιά. Δεν ξέρω αν οι δημιουργοί του θεώρησαν δεδομένο πως θα το αγόραζαν μόνο όσοι έπαιξαν κάποιο από τα προηγούμενα, όμως προσωπικά τα βρήκα λίγο σκούρα ξεκινώντας μιας και δεν υπάρχει κάποιο είδους tutorial ούτε εισαγωγικές αποστολές. Μάλιστα μία από τις πρώτες υπο-αποστολές που επέλεξα με έφερε ενάντια στους πιο ζόρικους εχθρούς που συνάντησα στο παιχνίδι κάτι που με έπιασε τελείως απροετοίμαστο. Αν περιμένετε ένα ομαλό μπάσιμο στον κόσμο του Stalker μάλλον θα ξαφνιαστείτε όπως εγώ μιας και δεν γίνεται καμία προσπάθεια να δείξει τα κατατόπια στον παίκτη.