Sports Champions

Το Wii έχει το Wii Sports –και πόσα άλλα ακόμα. Το Kinect –θα- έχει το Kinect Sports. Ε, το Move στο κατούρι πηγάδησε; Κάπως έτσι λοιπόν θα πρέπει να σκέφτηκαν στη Sony και μοιραία, το Sports Champions είναι ένας από τους τίτλους που συνοδεύουν το Move στα πρώτα του βήματα. Στην ουσία πρόκειται για μια συλλογή από έξι διαφορετικά «όχι-και-τόσο-mini» games: μια «αλά γκολφ παραλλαγή» του φρίσμπι, μπιτς βόλεϊ, πινγκ πονγκ, τοξοβολία, μπότσε και μονομαχίες σε αρένα. Πάμε να τα δούμε αναλυτικά…

Για ‘σένα νοιάσου και γυμνάσου…

Η αλά γκολφ έκδοση του φρίσμπι ή «disc golf» όπως την ονομάζει το παιχνίδι, πρόκειται στην ουσία για μια παραλλαγή του γκολφ μόνο που αντί για μπαστούνι και μπαλάκια χρησιμοποιείτε ένα φρίσμπι το οποίο καλείστε να βάλετε μέσα σε ένα κλουβί με αλυσίδες –που προφανώς αντικαθιστά την τρύπα. Το Move μεταμορφώνεται σε φρίσμπι και εννοείται ότι παίρνει τα φάλτσα που θα του δώσετε και κατά τα άλλα… όπως τα ξέρετε. Άψογη εφαρμογή των physics στις προσκρούσεις και κορυφαία περιβάλλοντα συμπληρώνουν το «πακέτο».

Το πινγκ πονγκ, μπορώ να πω πως είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικό, έχοντας παίξει και στην πραγματικότητα. Εδώ τα πράγματα είναι σαφώς δυσκολότερα από την έκδοση του Wii Sports βέβαια αφού δεν αρκεί να κινείτε τον καρπό σας δεξιά και αριστερά αλλά χρειάζεται να κινείστε ολόκληροι προς κάθε κατεύθυνση, σαν να είχατε μπροστά σας ένα κανονικό τραπέζι του πινγκ πονγκ! Φάλτσα, προσποιήσεις και αλλαγές χεριού εννοείται ότι παίζουν αβέρτα-κουβέρτα και μοναδική μου ένσταση είναι πως οι ταχύτητες που είδα στο παιχνίδι δεν έπιασαν σε καμία περίπτωση αυτές που έχω ζήσει στην πραγματικότητα –χωρίς να είμαι και ο Καλλίνικος Κρεάνκα.

Το μπιτς βόλεϊ με παραξένεψε: μολονότι διαβάζω και ακούω γι’ αυτό τα χειρότερα, σε σχέση τουλάχιστον με τα υπόλοιπα σπορ του Sports Champions, εμένα μου άρεσε. Σύμφωνοι, μπορεί να μην έχετε τον πλήρη έλεγχο του παίκτη σας και να ασχολείστε μόνο με υποδοχές, μπλοκ, καρφιά, πάσες και σερβίς αλλά εγώ γούσταρα τρελά. Και μην βιαστείτε να πείτε ότι «βγαίνει άκοπα» διότι μια χαρά μούσκεμα έγινα. Αντιμετώπισα βέβαια αρχικά ένα πρόβλημα σε ό,τι αφορά τη διάκριση των γραμμών του τερέν (άμμος, χελόου;) αλλά με τον καιρό το ξεπέρασα.

Παρ’ τα (μωρή άρρωστη)!

Η τοξοβολία είναι απίστευτη. Εδώ βέβαια είχα θέμα με την απόσταση μου από την τηλεόραση –και το PlayStation Eye αφού έπρεπε να πάω πίσω, κι άλλο πίσω, πολύυυυ πίσω για να μπορέσει το σύστημα να διαβάσει τις κινήσεις του απλωμένου μου κορμιού (βγάλε βέλος απ’ τη φαρέτρα, σημάδεψε, τέντωσε τη χορδή κλπ). Σας προειδοποιώ: θέλει μεγάλη σταθερότητα αφού και το παραμικρό τρέμουλο στο χέρι σας περνάει στο παιχνίδι. Το γεγονός ότι παίζετε real-time κόντρα σε κάποιον αντίπαλο αυξάνει την αδρεναλίνη ενώ οφείλω να ομολογήσω ότι στα δύο ανώτατα επίπεδα δυσκολίας, το συγκεκριμένο σπορ ήταν μακράν το δυσκολότερο απ’ τα υπόλοιπα –για ‘μένα τουλάχιστον.

Το μπότσε (στα αγγλικά bocce, από την ιταλική λέξη bocce –πληθυντικός του boccia που είναι το ρίξιμο της μπάλας στο μπόουλινγκ) ήταν το δεύτερο αγαπημένο μου παιχνίδι στο Sports Champions. Φανταστείτε ότι σε κάθε επίπεδο, ένας παίκτης ρίχνει ένα μπαλάκι τύπου τένις κάπου και εν συνεχεία, όλοι οι υπόλοιποι (μαζί κι αυτός) προσπαθούν να πετάξουν τις μπάλες (κάτι σαν μπαλάκι του τένις αλλά πιο βαρύ, πιο στιβαρό και πιο μεγάλο) που διαθέτουν όσο πιο κοντά σε αυτό γίνεται. Εννοείται ότι παίζει τρελή στρατηγική (να πετάξετε το μπαλάκι σε όσο το δυνατόν πιο δυσπρόσιτα μέρη, να απομακρύνετε μια μπάλα αντιπάλου με μια δικιά σας, να έχετε πάντα εσείς την τελευταία λέξη κλπ) ενώ όσο ανεβαίνετε επίπεδα, τόσο πιο πολύπλοκες θα γίνονται οι πίστες.