Split/Second: Velocity

Το Split/Second: Velocity στο PSP είναι η απόδειξη του γιατί τίτλοι-υπερπαραγωγές για τα «μεγάλα» formats δεν πρέπει να μεταφέρονται ως έχουν σε συστήματα χαμηλότερων δυνατοτήτων τύπου Wii, PSP και DS. Οι ώρες που επένδυσα στην έκδοση των PS3/Xbox 360/PC ήταν κάμποσες και ως εκ τούτου η εικόνα που έχω για το παιχνίδι είναι υπερπλήρης. Δεν χρειάστηκε λοιπόν παρά ένας απλός αγώνας στο Split/Second: Velocity του PSP για να αντιληφθώ τι παίζει με το παιχνίδι και πόσο πολύ το port αυτό στη φορητή κονσόλα της Sony το αδικεί. Οι επόμενοι απλά επαλήθευσαν τις αρχικές μου διαπιστώσεις…

Velocity; Όχι και τόσο.

Όσοι παίξατε ή είδατε εν πάση περιπτώσει το Split/Second: Velocity, για σκεφτείτε λίγο: τι ήταν αυτό που σας έκανε να γουρλώσετε τα μάτια σας και να πείτε «Πωωω ρε φίλε, τι είναι αυτό»; Τα εντυπωσιακά περιβάλλοντα, τα φαντασμαγορικά του εφέ, οπτικά και ηχητικά, τα μοντέλα των αυτοκινήτων που συναγωνίζονταν σε κάλλος τα πραγματικά, ο χειρισμός που αν και arcade δεν έκανε σε καμία περίπτωση δύσκολη τη ζωή του παίκτη, οι πίστες που μέσα στο πεντάλεπτο που διαρκούσε ένας αγώνας είχαν αλλάξει άρδην. Ε, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν υφίσταται στην έκδοση του PSP!

Κατ’ αρχάς θεωρώ έγκλημα τη μεταφορά ενός παιχνιδιού που έχει ως δυνατό του σημείο τα γραφικά και τα οπτικά εφέ, από μια κονσόλα όπως το PS3 (aka τούμπανο) σε μια άλλη σαφώς περιορισμένων δυνατοτήτων όπως το PSP (που στην καλυτερότερη των περιπτώσεων, άντε να ‘ναι ένα δεύτερο PS2). Κακά τα ψέματα, όσο και να ζοριστεί το κακόμοιρο το handheld, δεν πρόκειται να βγάλει τα γραφικά που έβγαζε το παιχνίδι στο Xbox 360, το PC ή το PS3. Αποτέλεσμα; Τα αυτοκίνητα είναι απλώς συμπαθητικά, τα περιβάλλοντα χοντροκομμένα ενώ οι διάφορες εκρήξεις, όσο καλές προθέσεις και να ‘χαν οι άνθρωποι της Sumo Digital που επιμελήθηκε την εν λόγω έκδοση, απλά δεν ξεχωρίζουν. Σε όλα τα παραπάνω προσθέτω το μικρό draw distance που με δυσκόλεψε αφάνταστα αφού ουκ ολίγες φορές έσκασα πάνω σε «κάτι» (αυτοκίνητο, εμπόδιο κλπ) το οποίο δεν πρόλαβα να δω, και το πακέτο κλείνει με τον καλύτερο τρόπο.

Αφήνοντας τα γραφικά παρασάγγας, πάω στον χειρισμό ο οποίος δεν θυμίζει σε τίποτα αυτόν του «μεγάλου» Split/Second: Velocity. Η απόκριση έχει πάει περίπατο, τα τετ-α-κε γίνονται για πλάκα, οι εναγκαλισμοί με τοίχους και μπαριέρες μπαίνουν για τα καλά στην ημερήσια διάταξη ενώ ή εγώ πρέπει να ‘χω γίνει τελείως αναίσθητος ή η αίσθηση της ταχύτητας απλά δεν χώρεσε στο παιχνίδι. Για να καταλάβετε την απόγνωσή μου, κατέληξα να χρησιμοποιώ το D-pad αντί του αναλογικού μοχλού αφού στο φινάλε με βόλεψε περισσότερο…