Splatterhouse

Πόσο ασυμβίβαστος τίτλος υπήρξε το ομώνυμο παιχνίδι το 1988, και πώς κατέληξε 20 χρόνια μετά να είναι απλά ένα ακόμα remake. Θα μου πείτε, εδώ είδαμε την επανέκδοση μίας τραγικής στιγμής του κινηματογράφου, το Karate Kid, στο Splattehouse θα κολλήσουμε;

Θεωρητικά, το Splatterhouse αποτελεί ακόμα και σήμερα μία τέλεια ιδέα για παιχνίδι ή ταινία, με μία από τις πιο θανατερές ιστορίες αγάπης (λίγο κατώτερη από αυτήν στο Dracula), δοσμένη με απόλυτα arcade και σεξιστικό τρόπο: ο Rick Taylor πρέπει να σώσει την αγαπημένη του Jennifer… Το πρόβλημα είναι ότι ο κακός Dr. West έχει ήδη σκοτώσει τον Rick και έχει απαγάγει την Jennifer για να την χρησιμοποιήσει στα βιτσιόζικα πειράματα που συνεχίζει εδώ και αιώνες. Όμως, οι όρκοι αγάπης σε συνδυασμό με τις υπερφυσικές δυνάμεις μίας σατανικής μάσκας (η οποία εμφανίζεται από το πουθενά) δίνουν στον Rick ζωή και το ηράκλειο σώμα που απαιτείται για να τα βάλει με τις δυνάμεις του κακού.

Ανατρίχιασα λέμε…, και γνωρίζω πολύ καλά πως σε ένα τέτοιο σενάριο οι περισσότεροι από εσάς θα ήθελαν να πάρουν το ρόλο του Rick, αρκετοί τον ρόλο του κακού και σίγουρα κάποιοι φαντασιώνονται ότι είναι η Jennifer…

Το δίκιο σου το παίρνεις με αίμα

Το gameplay εξελίσσεται σε μείγμα σύγχρονου beat’em up με στοιχεία παλιομοδίτικου arcade. Όλα λύνονται με παραδοσιακό, αγνό ξυλίκι και κομμάτιασμα τεράτων το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση κατορθώνει και... καταντάει βαρετό! Ο κεντρικός ήρωας δεν θυμίζει πλέον τον Jason του Παρασκευή και 13 της δεκαετίας του ’80, αλλά μάλλον τον Hulk. Έχετε στην διάθεσή σας μερικές επιθέσεις με τα χέρια που συνεπάγονται πολύ αίμα αν βρουν το στόχο τους, ενώ στην αντίθετη περίπτωση ακολουθεί μία στιγμή αμηχανίας και περισυλλογής όπου είστε ανοιχτοί στις επιθέσεις των αντίπαλων τεράτων. Αν σταματήσετε να κλαίτε και ψαχτείτε λίγο παραπάνω ίσως καταφέρετε να κάνετε κάποια combos, χρήσιμα για να αντιμετωπίζετε πολλούς αντιπάλους ταυτόχρονα. Για να μην μείνει κανένας παραπονεμένος (χρονιάρες μέρες γαρ) πιάνετε τους ετοιμοθάνατους αντιπάλους σας και τους κάνετε μία fatality άλλο πράμα - οι θεατές αγάλλονται... Τις πρώτες φορές που θα εκτελέσετε τα fatalities θα χαμογελάσετε με την υπερβολή τους, όμως η πρωτοτυπία του φονικού χάνεται με την επανάληψη.

Συχνά θα βρίσκετε στο δρόμο σας διάφορα αντικείμενα όπως ρόπαλα, τσεκούρια, μπαλτάδες, σωλήνες, κομμάτια από σώματα αντιπάλων ατάκτως ερριμμένα, ακόμα και μέλη από το δικό σας κορμί που χάθηκαν στη μάχη, καραμπίνες και, βεβαίως, ηλεκτρικά πριόνια. Χρησιμοποιήστε τα για όπλα καθώς μπορούν να κάνουν πολλαπλάσια ζημιά από ότι οι μπουνίτσες σας, τόσο πολύ μάλιστα που θα νιώθετε άτρωτοι. Κρίμα, όμως, διότι μετά από λίγα χτυπήματα θα ανακυκλωθούν αυτόματα ωσάν να επρόκειτο για βιοδιασπώμενες σακούλες και θα μείνετε με το background στο χέρι. Μπροστά σε αυτόν τον διαφαινόμενο κίνδυνο οι προγραμματιστές τίγκαραν το παιχνίδι με αυτόματα save ώστε να μην χάνετε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που έχετε (αυτόν μεταξύ ύπνου και τηλεόρασης) διασχίζοντας ολόκληρα τα επίπεδα από την αρχή. Από την άλλη, οι ίδιοι προγραμματιστές αποφάσισαν να ακυρώσουν το αμέσως προηγούμενο κατόρθωμα με τα υπερβολικά loading times των 40 δευτερολέπτων μέχρι να φορτώσει κάθε επίπεδο. Κάτι μου λέει πως  αυτοί οι προγραμματιστές ασχολήθηκαν μόνο με τα εύκολα…

Εθελοντική Αιμοδοσία

Το αίμα των αντιπάλων σας είναι το μέσον με το οποίο συντηρείτε τις υπερδυνάμεις σας και πορεύεστε στο παιχνίδι: απαραίτητο για την ενεργοποίηση μηχανισμών που ανοίγουν πόρτες και εμφανίζουν κλιμακοστάσια, καθώς και για την αποκατάσταση της ζωικής (ενίοτε και φυτικής) ενέργειάς σας. Ακόμα και αν χάσετε κάποιο μέλος του σώματός σας μην αγχώνεστε! Μετά από λίγα δευτερόλεπτα θα ξαναφυτρώσει - δυστυχώς όχι μεγαλύτερο από ότι ήταν πριν… Αφού με το καλό ολοκληρώσετε το πρώτο επίπεδο, θα έχετε πρόσβαση με το πάτημα ενός πλήκτρου στο upgrade μενού από όπου - πληρώνοντας πάντα με αίμα - αγοράζετε νέες κινήσεις, μεγαλύτερη… μπάρα ζωής, περισσότερα combos, έξτρα διάρκεια/αντοχή των όπλων, και όσα άλλα μπορούν να αυξήσουν τις ελάχιστες πιθανότητές σας για επιβίωση.