Spider-Man: Edge of Time

Πέρυσι τέτοια εποχή (άντε λίγο νωρίτερα) η Activision μας σέρβιρε το Spider-Man: Shattered Dimensions, τους «τέσσερις Spider-Man στη συσκευασία του ενός». Παρά τα όσα έγραφε ο Νότης στο review του, προσωπικά το παιχνίδι δεν με ικανοποίησε. Καθόλου. Χωρίς σαφή κατεύθυνση, με ρηχό και επαναλαμβανόμενο gameplay, το Shattered Dimensions στην ουσία προσπαθούσε να καλύψει τους φανατικούς του Spider-Man με τις τέσσερις εκδοχές του ήρωά τους και τίποτα παραπάνω. Κάποιος που δηλαδή δεν έκοβε και φλέβες για τον Spidey, ε, δεν είχε λόγο να αγοράσει το παιχνίδι.

Τι κάνει το Spider-Man: Edge of Time για όλα αυτά; Τίποτα πέραν του να κόψει τις δύο από τις τέσσερις εκδόσεις (Noir και Ultimate) του ανθρώπου-αράχνη στο Shattered Dimensions, αποδυναμώνοντας έτσι το δυνατότερο στοιχείο του! Στο παιχνίδι λοιπόν συναντάμε τον Amazing Spider-Man και τον Spider-Man 2099, οι ιστορίες των οποίων «παντρεύονται» ακόμα κι τις χωρίζουν περίπου εκατό χρόνια –πφφφ… λεπτομέρειες! Το concept των δύο ιστοριών ισάριθμων ηρώων με τέτοια χρονική διαφορά μεταξύ τους θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον, αν βέβαια είχε υλοποιηθεί απλώς ικανοποιητικά. Και φυσικά με το Edge of Time δεν συμβαίνει επ’ ουδενί κάτι τέτοιο.

Το παιχνίδι είναι αυτό που αποφασίζει για το πότε θα ελέγξετε κάθε Spider-Man ενώ οι επιρροές των πράξεων του Peter Parker του παρόντος στο μέλλον του Miguel O’Hara, εξηγούνται (;) μέσω της… κβαντικής φυσικής (βλ. κβαντωμένα κενά, επικοινωνία σε διαφορετικά κβαντικά επίπεδα και άλλα τέτοια sci-fi). Και βέβαια καθ’ ότι μιλάμε για το Spider-Man: Edge of Time (FFS), ε, καταλαβαίνετε τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αυτή η επεξήγηση. Ναι, τέλος πάντων, φανταστείτε ότι αν για παράδειγμα στο μέλλον πρέπει να περάσετε από μια περιοχή με δηλητηριώδη αέρια, τότε θα πρέπει να πάτε στο παρόν ώστε να καταστρέψετε κάτι δεξαμενές που περιέχουν το αέριο αυτό. Νννναι… Εκατό χρόνια πριν. Φοβερή φαντασία, δεν βρίσκετε;

Οι δύο Spider-Man είναι τάλε-κουάλε. Σύμφωνοι, ΟΚ, πρόκειται για τον ίδιο ήρωα αλλά διάολε, δεν θα ‘πρεπε κάπως να ξεχωρίζουν οι δύο εκδόσεις του; Από τη στιγμή που μας τις συστήνει ως δύο ξεχωριστές οντότητες το παιχνίδι, θα περίμενε κανείς ότι θα διέφεραν μεταξύ τους. Ορισμένες διαφορές υπάρχουν, αλλά αφορούν επιμέρους στοιχεία και όχι το γενικότερο gameplay. Ναι, ο Amazing Spider-Man είναι πιο γρήγορος απ’ τον Spider-Man 2009. O 2099 όμως έχει κάποια –αδιάφορα- sessions που δεν προσφέρονται για τον Amazing. Ε, και; Σιγά τη διαφοροποίηση δηλαδή. Πιστέψτε με, ουσιώδεις διαφορές δεν πρόκειται να σημειώσετε παίζοντας το παιχνίδι.

Από εκεί και πέρα, τουλάχιστον το ρεπερτόριο κινήσεων των δύο Spider-Man είναι ικανοποιητικό με αρκετές σπέσιαλ κινήσεις και επιθέσεις τις οποίες θα εξαπολύσετε στους –κατά βάση- generic αντιπάλους που θα σας μουντάρουν σε παρόν και μέλλον (άνθρωποι και ρομπότ αντίστοιχα). Το ξύλο έχει κυρίαρχο ρόλο στο gameplay του παιχνιδιού, δεδομένου άλλωστε ότι αυτό δεν υιοθετεί τον sandbox χαρακτήρα προηγούμενων παιχνιδιών της σειράς. Γραμμικά επίπεδα, συγκεκριμένες αποστολές κι αυτές μικρής ποικιλίας, όλες μέσα στο ίδιο κτήριο. Σε παρόν και μέλλον! Και με τα περιβάλλοντα να στερούνται φαντασίας, ζωντάνιας και έμπνευσης. Τζετ!

Ε, με όλα αυτά που σας έγραψα, πρέπει να βρω και έναν λόγο (για δεύτερο ούτε λόγος) να σας προτείνω το παιχνίδι. Αν είστε τρελός φαν του Spider-Man (κόβετε φλέβες όμως), τότε ΟΚ, ίσως να μην το βρείτε και τόσο χάλια. Διαρκεί ένα οκταωράκι (το οποίο μου φάνηκε ατελείωτο), σας πηγαίνει μπρος και πίσω στον χρόνο, έχετε και κάμποσες κινήσεις στο ρεπερτόριό σας, ε, παίζει κι ο αγαπημένος σας ήρωας. Τι άλλο να θέλετε; Οι υπόλοιποι όμως, μείνετε μακριά. Δεν είναι εποχές να ξοδεύετε έτσι τα λεφτά σας…