Spare Parts

Ξεκινώντας να παίξω το Spare Parts, όλα έδειχναν εξαιρετικά υποσχόμενα. Ένα κλασσικό 3D platformer στα χνάρια του Ratchet & Clank με πρωταγωνιστές δύο ρομποτάκια (robots = kewl) και τον φοβερό Simon Pegg να εκτελεί χρέη αφηγητή, πείτε μου, πώς μπορεί να αποτύχει, ειδικά όταν στηρίζεται από μία μεγάλη εταιρεία όπως η ΕΑ; Δυστυχώς η ΕΑ Bright Light έχει την απάντηση στην ερώτηση αυτή αφού το παιχνίδι της αποτυγχάνει παταγωδώς να προσφέρει μία αξιόλογη εμπειρία, μένοντας κολλημένο στη μετριότητα…

Η ιστορία στο Spare Parts, περιστρέφεται γύρω από δύο ρομπότ, τον Mar-T και τον Chip, τα οποία βρίσκονται παγιδευμένα σε έναν πλανήτη μετά την κατάρριψη του σκάφους τους από μία φυλή, τους Krofax. Για καλή τους τύχη όμως πέφτουν πάνω σε ένα εγκαταλελειμμένο διαστημόπλοιο το οποίο μπορούν να επιδιορθώσουν και να χρησιμοποιήσουν για να ξεφύγουν από τους Krofax πριν αυτοί τους μετατρέψουν σε… ανταλλακτικά, δεδομένου βέβαια πως θα βρουν όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα που χρειάζονται αντικατάσταση. Σε αυτό έρχεται να τους βοηθήσει ο Conrad, η Α.Ι. του σκάφους, που γνωρίζει πού μπορούν οι δύο μηχανικοί ήρωες να βρουν τα εξαρτήματα που θέλουν και μπορεί μέσω ενός τηλεμεταφορέα να τους στείλει «συστημένους» σε αυτά. Μόνο τους εμπόδιο οι δυνάμεις των μισητών Krofax και η άγρια ζωή του πλανήτη στον οποίο ξέπεσαν.

Όπως ανέφερα και στην εισαγωγή, το παιχνίδι είναι ένα κλασσικό 3D platformer, στο οποίο βασικός μας σκοπός είναι να επισκεφτούμε τα διαθέσιμα επίπεδα και να μαζέψουμε όλα τα εξαρτήματα που βρίσκονται διάσπαρτα σε αυτά. Αναφέρθηκα συγκεκριμένα στα παιχνίδια Ratchet & Clank γιατί όπως και εκεί, έτσι κι εδώ δίνεται περισσότερο βάρος στις μάχες παρά στο ίδιο το platforming στοιχείο. Εδώ είναι και το πρώτο σοβαρό πρόβλημα του τίτλου καθώς το σύστημα μάχης είναι απλοϊκό μέχρι αηδίας! Αν και υπάρχουν ορισμένες διαφορετικές κινήσεις που μπορούμε να εκτελέσουμε, οι μάχες στο παιχνίδι είναι τόσο μονοδιάστατες και βαρετές, που το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε για να καθαρίσουμε όποιον, είναι απλά το πάτημα ενός κουμπιού. Σαν να μην έφτανε αυτό, στη διάθεσή μας έχουμε και άπειρες ζωές, ενώ όταν χάνουμε επαναφερόμαστε στο ίδιο σχεδόν σημείο που τα τινάξαμε, κάτι που κάνει τον θάνατο στο Spare Parts αδιάφορο.

Κάπου εδώ ξεκίνησα να ψυλλιάζομαι πως το παιχνίδι μάλλον προορίζεται για άτομα μικρότερων ηλικιών, κάτι που προσωπικά δεν περίμενα από έναν downloadable τίτλο του Xbox 360 και του PS3. Πολύχρωμα γραφικά, χαριτωμένοι χαρακτήρες, απλοϊκότατο σύστημα μάχης, άπειρες ζωές, μικρά σε διάρκεια επίπεδα, καθόλου απαιτητικό platforming, όλα αυτά είναι στοιχεία που περιμένουμε από παιχνίδια τα οποία έρχονται με τη στήριξη κάποιου δυνατού license, συνήθως μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων (ρωτήστε και τον Πέτρο που είναι ο ειδικός στο είδος). Ίσως γι' αυτό και η ΕΑ αποφάσισε να διαθέσει τελικά το Spare Parts μέσω Xbox LIVE και PSN και μάλιστα σε τόσο χαμηλή τιμή, αφού αν το έβγαζε στη retail αγορά, μάλλον άκλαυτο θα πήγαινε.

Το Spare Parts προσφέρει και δυνατότητα για co-op τόσο τοπικά όσο και διαδικτυακά. Δυστυχώς όμως και εδώ υπάρχουν προβλήματα που κρατούν το παιχνίδι στη μετριότητα, ειδικά όσον αφορά το «διπλό» στην ίδια κονσόλα. Το μεγαλύτερο θέμα βρίσκεται στην κάμερα, η οποία εστιάζει συνεχώς μόνο στον έναν από τους δύο παίκτες, με αποτέλεσμα πολλές φορές ο άλλος να βγαίνει εκτός οθόνης! Με εξαίρεση αυτό, το multiplayer σίγουρα βελτιώνει κάπως την κατάσταση, ωστόσο ο χαμηλός βαθμός δυσκολίας του τίτλου και το βαρετό σύστημα μάχης σίγουρα θα σας αποτρέψουν από το να παίξετε το Spare Parts με οποιονδήποτε άλλον πέραν του μικρού σας αδερφού/ανιψιού/παιδιού.

Αν ψάχνετε για ένα καλό «κονσολάτο» platform για να παίξετε μόνοι ή με φίλους, τότε το Spare Parts δεν είναι για ‘σας. Αν και δεν υπάρχει τίποτα καταστροφικά κακό σε αυτό, η απλή και kid-friendly φύση του απλά δεν πρόκειται να ικανοποιήσει κανέναν εκτός κι αν εκείνος αναζητά κάτι εξαιρετικά ανάλαφρο για να παίξει με το αδερφάκι του. Αν ανήκετε στην τελευταία κατηγορία, τότε επενδύστε άφοβα μιας και με μόλις 800 πόντους/9,99€ μπορείτε να αποκτήστε έναν τίτλο ο οποίος προσφέρει πολύ περισσότερο περιεχόμενο και ποιότητα από τις περισσότερες κυκλοφορίες που βασίζονται σε κάποιο license, όπως το Megamind ή το Shrek. Για όλους τους υπόλοιπους υπάρχουν πολύ καλύτερες προτάσεις στις διαδικτυακές υπηρεσίες της Sony και της Microsoft.