Κανονικά, αυτό το review θα έπρεπε να είναι μια από τις πιο σύντομες κριτικές που έχω γράψει όσο καιρό αρθρογραφώ. Ό,τι έχω να πω για το παιχνίδι, μπορεί να συνοψιστεί σε μια σύντομη φράση: το Broken Destiny είναι το SoulCalibur IV σε... μέγεθος τσέπης (άντε, μικρής τσάντας). Δεν είναι «κάτι σαν» SoulCalibur, δεν είναι ένας σύντομος handheld τίτλος που θυμίζει Soulcalibur. Είναι ολόκληρη η εμπειρία του SoulCalibur, η οποία με κάποιον... μαγικό τρόπο δείχνει να έχει περάσει αυτούσια στη φορητή κονσόλα της Sony. Σίγουρα, μετά την εκπληκτική δουλειά που είχε κάνει η Namco στο Tekken Dark Resurrection, σύσσωμη η αγορά περίμενε αν μη τι άλλο μια αξιόλογη προσπάθεια. Ειδικά αυτήν την περίοδο, που το PSP διανύει μια από τις καλύτερες χρονιές του. Ακόμα και έτσι, όμως, δύσκολα μπορούσε να φανταστεί κανείς τα τεχνολογικά άλματα που έχει κάνει η κονσόλα της Sony και τον τρόπο με τον οποίο το μηχάνημα δείχνει να μεγαλώνει μαζί με τα παιχνίδια του.

Ο λόγος που εστιάζω την κριτική του τίτλου στον τεχνικό τομέα είναι απλός: απλά, πρόκειται για τον βασικό τομέα που χρίζει συζήτησης. Όλα τα άλλα, είτε το πιστεύετε, είτε όχι, είναι στη θέση τους. Το Broken Destiny περιλαμβάνει όλους τους χαρακτήρες του SCIV (με δυο νέες προσθήκες, στις οποίες θα αναφερθούμε αργότερα), όλες τις τεχνικές, όλους τους μηχανισμούς (ναι, ακόμα και τη φθορά των πανοπλιών και τα critical finishes). Επίσης, διατηρεί όλη την ομαλότητα και την ταχύτητα της δράσης, την ποιότητα του animation (όχι frame προς frame, αλλά είναι πολύ κοντά) και τις δυνατότητες παραμετροποίησης που έκαναν διάσημο τον μεγάλο αδερφό του στο Playstation 3 και το Xbox 360. Επομένως, ο κορμός του τίτλου είναι δεδομένος και η αξία του αποδεδειγμένη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως όλα τα παραπάνω ήταν ένας άθλος για τη Namco, αλλά, όπως προαναφέραμε, το χαρακτηριστικό που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι τα γραφικά και ο ήχος. Πλούσια και λεπτομερή μοντέλα χαρακτήρων, έξοχα καθαρή εικόνα χωρίς ενοχλητικό aliasing και μόνο ελάχιστο shimmering, όμορφα σκηνικά και ομαλό animation συνθέτουν μια πρώτη εντύπωση που απλά... δεν ανήκει σε ένα handheld. Ακόμη και αν μεταφερόταν στο PS2 ή σε κάποια άλλη κονσόλα προηγούμενης γενιάς χωρίς καμία προσθήκη, ο τίτλος ξεπερνά σε ομαλότητα το SCIII και πλησιάζει περισσότερο από όσο δικαιούται τις εκδόσεις της τρέχουσας γενιάς. Ακόμα πιο σημαντικό, ο χειρισμός έχει ρυθμιστεί με πολύ σωστό τρόπο, διατηρώντας όλα τα χαρακτηριστικά του SCIV. Αν και, όπως είναι φυσικό, η αίσθηση του παιχνιδιού στο PSP δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την αίσθηση και την άνεση ενός κανονικού controller, δεν χρειάζονται περισσότερα από είκοσι λεπτά για να εξοικειωθεί ο παίκτης μαζί του. Μετά από λίγη ώρα, οι παλιές συνήθειες επιστρέφουν και οι κινήσεις αρχίζουν και ρέουν η μία μέσα στην άλλη, κάτι που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του gameplay της σειράς. Εντάξει, δεν πρόκειται να εκτελέσετε πολύ εύκολα το instant teleport του Cervantes, αλλά με λίγη εξάσκηση, άλλες κινήσεις όπως το instant Geo Da Ray, ακόμα και μερικά just frames (κινήσεις με πολύ απαιτητικό συγχρονισμό), δεν γίνονται απλά δυνατές, αλλά αρχίζουν και μπαίνουν κανονικά στο παιχνίδι. Μερικές φορές, το παιχνίδι δίνει τη φευγαλέα αίσθηση ότι συγχωρεί λίγο περισσότερο τα λάθη στο timing, αλλά ακόμα και μετά από δεκάδες ώρες παιχνιδιού, δεν μπόρεσα να επιβεβαιώσω κατηγορηματικά αυτήν την αίσθηση. Όπως και αν έχει, το Broken Destiny παραμένει το ίδιο πλούσιο, αλλά και το ίδιο προσβάσιμο σε αρχάριους παίκτες, όσο και τα υπόλοιπα παιχνίδια της σειράς.

Για να μην παρεξηγηθεί ο ενθουσιασμός μου σχετικά με τον τεχνικό τομέα του τίτλου, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι σαφώς και υπάρχουν διαφορές με τις οικιακές εκδόσεις του SCIV. Τα μοντέλα των χαρακτήρων στο PSP σίγουρα δεν έχουν όλα τα frames του animation και όλη την εκφραστικότητα των μοντέλων των οικιακών εκδόσεων. Επίσης, μεγάλο μέρος της γεωμετρίας των γραφικών, τόσο στα μοντέλα, όσο και στα σκηνικά, λείπει από τη φορητή έκδοση, έχοντας αντικατασταθεί με έξυπνο texturing. Τέλος, λείπουν πολλά particle effects και όλοι οι θεατές, καθώς και τα υπόλοιπα animated στοιχεία των σκηνικών. Κάπου εδώ όμως, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι συγκρίνουμε έναν τίτλο του PSP με έναν τίτλο που κυκλοφόρησε στο PS3 και το X360 και να αφήσουμε επιτέλους τον τεχνικό τομέα στην ησυχία του. Απλά, είναι όσο καλός θα μπορούσε να είναι, ενώ επωφελείται στο έπακρο από τη μικρότερη οθόνη, κρύβοντας με επιτυχία τις αδυναμίες που κανονικά θα έπρεπε να έχει.