Sonic The Hedgehog 4: Episode 1

Δηλώνω εξ' αρχής πως λατρεύω τα παιχνίδια με τον Sonic. Ή έστω, για να μην ακούγομαι και υπερβολικός, τα περισσότερα παιχνίδια με τον Sonic. Ανέκαθεν τα προτιμούσα έναντι των αντίστοιχων τίτλων με πρωταγωνιστή τον μυστακοφόρο υδραυλικό της Nintendo (με εξαίρεση ίσως τα Super Mario Land 1-3 για Game Boy, τα οποία προσωπικά θεωρώ ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η σειρά αλλά και το είδος γενικότερα) ακόμη και όταν έκανε την μετάβαση στις τρεις διαστάσεις. Ότι και να λένε οι άλλοι, ακόμα και οι του gaming Τύπου, αγάπησα τα δύο Sonic Adventure με το δεύτερο χαλαρά να ανήκει στα «Top 5» αγαπημένα μου παιχνίδια για το αδικοχαμένο Dreamcast.

Βέβαια μετά την τελευταία κονσόλα της SEGA, δεν χρειάζεται να το παίξω αντικειμενικός για να παραδεχτώ πως ο μπλε σκαντζόχοιρος πήρε την κάτω βόλτα μιας και η «μαμά» του φρόντισε να μας ταράξει σε τίτλους που κατέστρεφαν όλο και περισσότερο το «ίματζ» του, αρνούμενη πεισματικά να ακολουθήσει το παράδειγμα της αιωνίου αντιπάλου που κράτησε την φόρμουλα των παιχνιδιών Super Mario αμετάβλητη σε βαθμό κακουργήματος. Μην με παρεξηγήσετε, το τελευταίο δεν το λέω ούτε από κακία ούτε από φανατισμό. Το αντίθετο, μάλιστα! Αν ο κόσμος προτιμά να βλέπει αγαπημένους τίτλους να διατηρούν το κλασσικό gameplay που τους καθιέρωσε εξ' αρχής, καλά κάνει η Nintendo και διατηρεί την φόρμουλα των Mario σταθερή, όχι μόνο στις δύο, αλλά και στις τρεις διαστάσεις όπου παρά τον πιο ευφάνταστο σχεδιασμό των επιπέδων, ελάχιστα έχουν αλλάξει ως προς το ρεπερτόριο των κινήσεων του αγαπητού υδραυλικού από την εποχή του N64 (για να μην αναφερθούμε και στο expansion/sequel που ακούει στο όνομα Super Mario Galaxy 2).

Run Sonic, Run!

Η SEGA με την σειρά της, και μετά από ένα σερί αποτυχημένων τίτλων με πρωταγωνιστή τον Sonic, αποφάσισε επιτέλους να επιστρέψει στις ρίζες και όσον αφορά το gameplay που τον καθιέρωσε. Μάλιστα η εταιρεία, ίσως και ως αποδοχή του χαμηλού ποιοτικά επιπέδου που χαρακτήριζε τις εμφανίσεις του μπλε σκαντζόχοιρου τα τελευταία χρόνια, βάφτισε το νέο παιχνίδι της, Sonic 4, το πραγματικό κατά κάποιο τρόπο sequel στο Sonic 3/Sonic & Knuckles. Εδώ ξεχνάμε την ιστορία, τα σενάρια, τους διαλόγους και τους επιπλέον χαρακτήρες και επιστρέφουμε στα τελείως βασικά: Sonic, Dr. Eggman (ή Dr Robotnik αν προτιμάτε) και τα διάφορα μηχανικά τέρατα που έχει αμολήσει ο τελευταίος στα επίπεδα του παιχνιδιού. Το πρώτο επεισόδιο από τα τέσσερα που έχει σκοπό να κυκλοφορήσει η SEGA, χωρίζεται σε τέσσερις κόσμους με διαφορετική θεματολογία ο καθένας, ενώ αυτοί με την σειρά τους περιλαμβάνουν τρία επίπεδα και μία αναμέτρηση με τον αιώνιο εχθρό (όχι δεν εννοούμε τον Mario, ξεκολλήστε επιτέλους ;Ρ). Δυστυχώς, παρότι έχουμε να κάνουμε με «επεισόδιο», ο συνολικός αριθμός των πιστών είναι εξαιρετικά μικρός - εκτός και αν έχετε σκοπό να κυνηγήσετε τα Chaos Emeralds (τα κρυμμένα πετράδια που ανέκαθεν υπήρχαν στην σειρά), μην περιμένετε να ξεπεράσετε την μία ώρα παιχνιδιού. Ειδικότερα δε, το παιχνίδι «μικραίνει» πιο πολύ εφόσον στον δεύτερο κόσμο υπάρχει ένα επίπεδο όπου κάποιος μπορεί εύκολα να μαζέψει πολύ περισσότερες ζωές από ότι αντικειμενικά θα του χρειάζονταν στο Sonic 4, κάνοντας την πιθανότητα εμφάνισης της οθόνης «Game Over» εξαιρετικά μικρή.