Sonic Generations

Θα το ομολογήσω. Στα πλαίσια της γενικότερης Sonico-διάθεσης του προηγούμενου μήνα (εδώ και εδώ) ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να γράψω «στο 3DS το Sonic Generations είναι απείρως καλύτερο από το Super Mario Land». Έστω και αν αυτό γινόταν με ύφος που θα παρέπεμπε σε επιχειρήματα «χρωματισμένης φυλλάδας» («η ΑΕΚ είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα», «ο ΟΣΦΠ η πιο έντιμη», «ο ΠΑΟ η πιο αδικημένη», «ο ΠΑΟΚ η πιο... Αθηναϊκή» προσπαθώντας να συγκρατήσετε τα γέλια βεβαίως). Αλλά δυστυχώς, ο μπλε σκαντζόχοιρος μπορεί να μην έχει λαλιά, αλλά από το βλέμμα και μόνο σου δίνει και καταλαβαίνεις ότι απλώς δεν γίνεται να... χωρέσει στην τσέπη.

Το Sonic Generations στο 3DS μιμείται γενικότερα την έκδοση του παιχνιδιού για τις «μεγάλες» κονσόλες με ορισμένες προσθαφαιρέσεις. Το μοτίβο των εναλλαγών ανάμεσα στον κλασικό και τον μοντέρνο Sonic γίνεται με τον πρώτο να αναλαμβάνει δράση στο πρώτο Act και τον δεύτερο στο δεύτερο Act κάθε πίστας. Οι διαφορές ανάμεσά τους περιορίζονται σε 2-3 «ειδικές κινήσεις», ενώ ο κλασικός Sonic από ένα σημείο και μετά αποκτά την δυνατότητα homing attack που στα πρώτα στάδια (τα οποία προέρχονται από τα Sonic του Megadrive, άλλωστε) του παιχνιδιού είναι αποκλειστικότητα του μοντέρνου. Οι διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις δύο εκδοχές του ήρωα δεν είναι και τόσο μεγάλες τελικά. Υπάρχουν τα σημεία που εξυπηρετούνται από το σύρσιμο του μοντέρνου Sonic ας πούμε, αλλά στην πραγματικότητα λίγο θα (με) ενδιέφερε αν έλλειπαν εντελώς. Το ζουμί είναι στις αλλαγές της οπτικής από 2D σε 3D. Μόνο.

Από την άλλη, υπάρχουν και αρκετές «τρύπες» στον σχεδιασμό των επιπέδων. Μάλλον, το τρύπες χωρίς τα «». Τρύπες στις οποίες αν πέσεις θα καταλήξεις, είτε σε πιο χαμηλή πλατφόρμα, είτε... στον θάνατό σου! Και αν στην περίπτωση του κλασικού Sonic υπάρχει η δυνατότητα να κάνουμε πάνω-κάτω για να δούμε λίγη από την πίστα και ενδεχομένως να υποψιαστούμε (επειδή δεν είναι και ξεκάθαρο) ποια τρύπα είναι διαδρομή και ποια τρύπα είναι χάσμα, ο μοντέρνος Sonic είναι καταδικασμένος να πέφτει μέσα... δοκιμάζοντας. Όχι ότι είναι απαραίτητο, βέβαια, να πέσει κανείς σε μία τρύπα, αφού υπάρχουν άλλες ξεκάθαρες διαδρομές για να τελειώσει ένα επίπεδο. Αλλά για τον gamer-μανιακό-των-πόντων τα μυστικά που μπορεί να κρύβει ένα άγνωστο μονοπάτι προκαλούν ακατανίκητη έλξη. Ειδικότερα δε, αναλογιζόμενοι το γεγονός ότι στο 3DS το παιχνίδι είναι ακόμη πιο μικρό σε μέγεθος και διάρκεια σε σχέση με την έκδοση για PS3/X360, είναι προφανές ότι αυτοί που θα το ευχαριστηθούν περισσότερο είναι όσοι απαιτήσουν την βαθμίδα S. Ε, αυτοί θα χρειαστεί να καταπιούν το γεγονός ότι θα πέσουν σε όοοολες τις τρύπες-παγίδες μέχρι να χαρτογραφήσουν στο μυαλό τους τα 14 επίπεδα του παιχνιδιού με κάθε λεπτομέρεια. Άτιμο πράμα το κυνήγι των bonus, ε;