Sonic Generations

Σαν να φαίνεται ότι ο Sonic της δεκαετίας του 90 επανέρχεται. Μία πρώτη ένδειξη ήταν το Sonic 4 Episode 1, το οποίο παρά τα όποια προβλήματά του έδειξε ότι η Sonic Team το κατέχει ακόμη το άθλημα δημιουργίας αξιόλογων platformer. Μετά ήρθε το Sonic Colours, το οποίο επιχείρησε να συνδυάσει για πρώτη φορά τα καλά στοιχεία των κλασσικών 2D τίτλων της σειράς και των 3D, κάτι που κατάφερε σε αρκετά μεγάλο βαθμό, αλλά από την άλλη επειδή κυκλοφόρησε μόνο σε Wii και DS δεν έλαβε την προβολή που του άξιζε. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο Sonic Generations το οποίο αποπειράται και πάλι να γεφυρώσει τις δισδιάστατες και τρισδιάστατες περιπέτειες του μπλε σκαντζόχοιρου, σε ένα πακέτο που στοχεύει να ικανοποιήσει τόσο τους παλιούς φαν όσο και τους νεώτερους.

Επιστροφή στο... παρελθόν

Παρότι τα platform games δεν φημίζονται για τα σενάριά τους, η SEGA από την εποχή του Mega Drive κιόλας προσπαθούσε να βάλει κάποια ιστορία πίσω από τα παιχνίδια Sonic και το Generations δεν αποτελεί εξαίρεση. Που λέτε, κατά την διάρκεια του πάρτι των 20ων γενεθλίων του Sonic ένα γιγαντιαίο τερατόμορφο πλάσμα ονόματι Time Eater απαγάγει τους φίλους του πρωταγωνιστή μας και τους μεταφέρει σε μία διάσταση μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, σκορπίζοντας τους παράλληλα σε τοποθεσίες βγαλμένες από τις αναμνήσεις του. Ο ήρωας μας φυσικά δεν θα μπορούσε να αφήσει έτσι τα πράγματα και παίρνει στο κατόπι τον Time Eater. Στην περίεργη αυτή διάσταση συναντά και την... νεαρότερη εκδοχή του εαυτού με την οποία ενώνει της δυνάμεις του ώστε να σώσουν για άλλη μια φορά τον κόσμο από τον κίνδυνο που απειλεί να καταστρέψει το ίδιο το φάσμα του χρόνου (έτσι, ο Sonic και ο Prince o Persia – Χ.Κ.). Η ιστορία δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, αλλά αφενός δικαιολογεί την ύπαρξη των δύο εκδοχών του Sonic και αφετέρου δεν χαλάει την ροή του παιχνιδιού με τα (σύντομα σε διάρκεια) cutscenes να αφορούν την ολοκλήρωση κάποιου επιπέδου και τη διάσωση κάποιου χαρακτήρα.

Δύο κομμάτια στην τιμή του ενός

Το gameplay στο Sonic Generations χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο είδη, το «κλασσικό« και το «μοντέρνο», με το κάθε ένα από τα εννιά επίπεδα του τίτλου να χωρίζεται σε δύο act, ένα για κάθε είδος παιχνιδιού. Στο πρώτο ελέγχουμε τον νεαρό Sonic και το gameplay θυμίζει τους 16μπιτους τίτλους της σειράς, με τον ήρωα να κινείται μόνο στις δύο διαστάσεις. Σε αυτά τα επίπεδα η δράση εστιάζει περισσότερο στο προσεκτικό platforming χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως απουσιάζει η ταχύτητα που έκανε διάσημη την μασκότ της SEGA. Οι ικανότητες του χαρακτήρα είναι αυτές με τις οποίες τον αφήσαμε στο δεύτερο τίτλο της σειράς, αφού πέραν του στριφογυρίσματος σήμα κατατεθέν του, δεν έχει κάποια άλλη κίνηση με αποτέλεσμα να χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν αντιμετωπίζει τους εχθρούς του.   

Στο δεύτερο ελέγχουμε τον ενήλικα Sonic (εικοσάρισε πλέον) με το gameplay να θυμίζει περισσότερο το Sonic Colours και με την δράση να μεταβάλλεται μεταξύ δύο και τριών διαστάσεων. Και εδώ θα χρειαστεί ουκ ολίγες φορές να προχωρήσουμε σε πιο προσεκτικούς χειρισμούς, ειδικότερα στα επίπεδα που η ταχύτητα έχει πρώτο ρόλο με τον ήρωα να τρέχει σαν σίφουνας, αποφεύγοντας εμπόδια και κινδύνους με όσο το δυνατόν λιγότερες χρονοτριβές, αλλά σε αντίθεση με τον νεαρότερο εαυτό του, ο μεγάλος Sonic είναι ταχύτερος, δυνατότερος, και με περισσότερες κινήσεις στο ρεπερτόριό του (αν και παραδόξως δεν μπορεί να στριφογυρίσει, ίσως σε μία προσπάθεια από πλευράς SEGA  να διαχωρίσει αισθητά τις δύο εκδοχές του μπλε σκαντζόχοιρου).

Ως επιπρόσθετη βοήθεια, οι δύο ήρωες μπορούν να αποκτήσουν νέες ικανότητες χρησιμοποιώντας πόντους που αποκτούμε καθώς παίζουμε, όπως ασπίδες που μας επιτρέπουν να αναπνέουμε κάτω από το νερό, ή μία επιπλέον ευκαιρία όταν χάσουμε όλες μας τις ζωές. Γενικά όμως, αν και αρκετά χρήσιμες δεν αλλάζουν δραματικά τον τρόπο που παίζουμε και οι περισσότεροι μάλλον θα ξεχάσουν την ύπαρξή τους μετά τα πρώτα τους λεπτά στο παιχνίδι.