reviewsvideogames

Sonic Mania

του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: Switch, Xbox One, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: platform, PEGI: 3+

Πρέπει να βρισκόμαστε στο 1995 με την SEGA συνεχίζει να δημιουργεί τον έναν μεγάλο τίτλο μετά τον άλλο, απαλλαγμένη από πάσης φύσης προβλήματα. Η Sonic Team βρίσκεται σε δημιουργικό οίστρο και ο Σόνικ, ως άλλος μπλε σίφουνας, επιστρέφει φουριόζος μετά την επιτυχία των Sonic 3 και Sonic & Knuckles, για μία ακόμη μεγάλη περιπέτεια - αυτή τη φορά στο Saturn. To μοναδικό πράγμα που μαρτυρά ότι είμαστε στο 2017 και όχι στο 1995 είναι ότι ο αγαπημένος σας Σχοινόβης δεν είναι πια δεκαεπτά ετών αλλά κοντεύει τα σαράντα! Υπεύθυνο γι' αυτήν την χρονική σύγχυση, το Sonic Mania, η νέα - δισδιάστατη παρακαλώ – περιπέτεια της μασκότ της SEGA.

Το Sonic Mania είναι γεμάτο σε αναφορές σε παλιότερα παιχνίδια της σειράς, αλλά και σε άλλα παιχνίδια της SEGA, όπως τα Daytona USA και Streets of Rage. Δεν λέω περισσότερα για να μην σας χαλάσω τις εκπλήξεις που ετοίμασαν οι σχεδιαστές του παιχνιδιού, για εσάς. 

Το Sonic Mania είναι ένα αυθεντικό σονικοπαίχνιδο βγαλμένο από τη χρυσή του Σόνικ, δημιουργημένο από οπαδούς του μπλε σκαντζόχοιρου, για τους οπαδούς του μπλε σκαντζόχοιρου. Όσο τετριμμένο και αν ακούγεται αυτό, δεν πρόκειται για ένα απλή διαφημιστική ατάκα. Οι άνθρωποι που εργάστηκαν πάνω στο παιχνίδι, έχουν ένα παρελθόν με τον σκαντζόχοιρο με τα μυτερά μαλλιά και το πονηρό χαμόγελο. Πρώτος και καλύτερος, ο Κρίστιαν «Taxman» Γουάιτχεντ, ο βασικός προγραμματιστής του Sonic Mania. Από το 2007 ασχολείται με το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό πρωτότυπων σονικοπαίχνιδων όπως το Retro Sonic, ενώ ήταν υπεύθυνος για τη μεταφορά των Sonic 1 και 2 σε κινητά και τάμπλετ. Μερικά χρόνια αργότερα, η SEGA του εμπιστεύτηκε τη μεταφορά του Sonic CD, στα PS3, X360 και PC, σε συνεργασία με τον Σάιμον «Stealth» Τόμλεϊ (ιδρυτής της Headcannon), επίσης προγραμματιστής του νέου παιχνιδιού. Όπως καταλαβαίνετε, το Sonic Mania είναι γνήσιο τέκνο της υπερδραστήριας κοινότητας του Sonic, οι άνθρωποι της οποίας συνεχίζουν να πειραματίζονται και να δημιουργούν παιχνίδια και demos με θέμα τη μασκότ της SEGA, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.  

Κάτι παλιό...

Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, το Sonic Mania συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το Sonic 3 & Knuckles. Πρόκειται, δηλαδή, για δισδιάστατο πλατφορμάκι στα πρότυπα της σειράς Sonic the Hedgehog για το Mega Drive. Μάλιστα, η δομή του νέου επεισοδίου ακολουθεί κατά γράμμα αυτήν του S3&K. Όλα είναι όπως τα θυμόμαστε από το μακρινό 1994: πριν ξεκινήσουμε διαλέγουμε τον χαρακτήρα της αρεσκείας μας (Σόνικ, Τέιλς ή Νακλς), ενώ η πρόοδός μας αποθηκεύεται αυτόματα κάθε φορά που ολοκληρώνουμε μία πίστα. Δώδεκα πίστες, οκτώ παλιές και τέσσερις καινούργιες, συνθέτουν τον πολύχρωμο κόσμο του παιχνιδιού. Όσον αφορά τις παλιές πίστες, αυτές προέρχονται αποκλειστικά από τα Sonic the Hedgehog, Sonic 2, Sonic 3, Sonic & Knuckles και Sonic CD, δηλαδή από τα παιχνίδια που ανήκουν στην χρυσή εποχή του μπλε σκαντζόχοιρου. Στο εικαστικό κομμάτι, οι πρώτες Πράξεις παραπέμπουν στις αντίστοιχες των παλαιότερων παιχνιδιών. Αυτό που αλλάζει είναι ο σχεδιασμός και η διαρρύθμιση. Αντί να διαλέξουν την εύκολη οδό και να μεταφέρουν αυτούσιες τις παλιές πίστες, ο Γουάιτχεντ και η ομάδα του προτίμησαν να τις επανασχεδιάσουν, χωρίς όμως να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κλασικών επιπέδων. Η Green Hill συνεχίζει να διαθέτει πολλά loops και τοίχους που μπορούμε να καταστρέψουμε ώστε να ανοίξουμε νέα μονοπάτια, ενώ τμήμα της Chemical Plant παραμένει βυθισμένο μέσα στα χημικά απόβλητα, δυσχεραίνοντας την προσπέλασή του. Έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην προσθήκη και την ενσωμάτωση νέων περιοχών και διαδρομών με σκοπό να αυξηθεί το μέγεθος των κλασικών επιπέδων, χωρίς να επηρεαστεί ο φρενήρης ρυθμό του παιχνιδιού. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Green Hill. Από την αφετηρία μέχρι και τα πρώτα διακόσια μέτρα, η πίστα είναι όπως ακριβώς τη θυμόμαστε από το πρώτο Sonic the Hedgehog. Οι φοίνικες είναι τοποθετημένοι ακριβώς στις ίδιες θέσεις, οι τηλεοράσεις που δίνουν δέκα δαχτυλίδια, παραμένουν κρυμμένες στα ίδια ακριβώς σημεία, ενώ κάτω από την πρώτη γέφυρα μας περιμένουν τρία μηχανικά πιράνχας έτοιμα να μας δαγκώσουν με τα μεταλλικά τους σαγόνια. Μετά, όμως, τα διακόσια μέτρα, αρχίζουμε και παρατηρούμε πράγματα που δεν υπήρχαν στην αρχική εκδοχή της πίστας. Εμφανίζονται νέοι εχθροί, καινού ργια εμπόδια και ελικοειδείς γέφυρες, σαν και αυτές που είδαμε για πρώτη φορά στο Sonic 2. Μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της πρώτης Πράξης, έχουμε πλέον βεβαιωθεί ότι δεν έχουμε να κάνουμε με την μικρή – σε μήκος – πρώτη Πράξη της παλιάς, καλής Green Hill. Πλέον, έχουμε να κάνουμε με μεγάλες πίστες, ειδικά διαμορφωμένες για δύο πράγματα: για τρέξιμο και εξερεύνηση. Τo πραγματικό πανηγύρι, όμως, ξεκινά όταν φτάσουμε στην δεύτερη Πράξη...          

Πέρα από το Mania Mode (το single player mode του παιχνιδιού), υπάρχει το παραδοσιακό διπλό σε τοπικό επίπεδο και το Time Attack. Και όχι μόνο ;) 

Κάτι καινούργιο... 

Όσον αφορά τις δεύτερες Πράξεις, ο κύριος Γουάιτχεντ και η παρέα του μερίμνησαν ώστε να μετατρέψουν τη βεβαιότητα ότι παίζουμε κάτι καινούργιο, σε ενθουσιασμό, αλλάζοντας ακόμα περισσότερο τα δεδομένα. Απαλλαγμένοι από την “υποχρέωση” να ακολουθήσουν το σχεδιαστικό μοτίβο των πρωτότυπων επιπέδων, οι άνθρωποι της προγραμματιστικής ομάδας αφήσαν ελεύθερη τη φαντασία τους να οργιάσει, πειραματιζόμενοι με νέες ιδέες, μετατρέποντας αυτές τις δεύτερες Πράξεις σε κάτι πραγματικά διαφορετικό και θαυμαστό. Το μόνο που θυμίζει τις παλιές πίστες, είναι η εκάστοτε θεματολογία, όσον αφορά το εικαστικό κομμάτι. Η παρέα του Κρίστιαν Γουάιτχεντ πρόσθεσε νέους μηχανισμούς, άφησε στην άκρη τις παλιές διαδρομές και στη θέση τους, σχεδίασε καινούργιες πίστες, πιο εντυπωσιακές και απαιτητικές. Για να μην σας χαλάσω την έκπληξη, θα αναφέρω κάποιες από τις αλλαγές που συναντούμε, για παράδειγμα, στην Chemical Plant Act 2. Πλέον, έχουμε μία πίστα σχεδιασμένη από την αρχή, τοποθετημένη μέσα στο εργοστάσιο χημικών. Σε αρκετά σημεία υπάρχουν δεξαμενές γεμάτες με μπλε και γαλάζιο χημικό ζελέ. Το μπλε δεν το ακουμπάμε – εκτός και αν θέλουμε να δούμε τα δαχτυλίδια μας να γίνονται καπνός – το γαλάζιο, όμως, λειτουργεί ως τραμπολίνο. Μάλιστα, με την προσθήκη ενός ειδικού καταλύτη (για να τον εφαρμόσουμε, αρκεί να πατήσουμε πάνω στον ειδικό σωλήνα που τον περιέχει), το γαλάζιο τραμπολίνο μετατρέπεται σε πράσινο σούπερ τραμπολίνο, ικανό να μας στείλει στα ψηλότερα πατώματα της πίστας, δεκάδες μέτρα από το επίπεδο όπου βρισκόμαστε. Στην Lava Reef, πάλι, μπορούμε να διασχίσουμε τα ποτάμια λάβας χρησιμοποιώντας μία μηχανή που μοιάζει με δίποδο ρομποτάκι. Πέρα από τα νέα αυτά στοιχεία, η ομάδα του Γουάιτχεντ “μπόλιασε” κάθε δεύτερη πίστα πίστες με gimmicks από πίστες παλαιότερων Σόνικ που δεν εμφανίζονται στο Sonic Mania. Για παράδειγμα, για να καθαρίσουμε την Oil Ocean από τους καπνούς που δυσχεραίνουν την όραση και μειώνουν τον αριθμό των δαχτυλιδιών που κουβαλάμε, θα πρέπει να τραβάμε τους ειδικούς μοχλούς που καθαρίζουν την ατμόσφαιρα. Οι πιστοί φίλοι του Σόνικ θα προσέξουν ότι ο συγκεκριμένος μηχανισμός έρχεται απευθείας από το Sonic 3 και την πίστα Sandopolis, μέσω του οποίου διώχναμε τα φαντασματάκια που πλησίαζαν τον Σόνικ με απειλητικές διαθέσεις.

Και οι καινούργιες πίστες, όμως, δεν πάνε πίσω. Όλες τους είναι σχεδιασμένες με πάρα πολλή αγάπη και προσοχή, ιδανικές για υψηλές ταχύτητες, με πάρα πολλές διαδρομές διαφορετικού βαθμού δυσκολίας και κρυφά δωμάτια. Προσεγμένες μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, υποβάλλουν διαρκώς τους παίκτες σε διαφορετικές και απαιτητικές δοκιμασίες, πιστές στις σχεδιαστικές αρχές που έκαναν τις δεκαεξάμπιτες περιπέτειες του Sonic τόσο ξεχωριστές και αγαπητές στα παιδιά της δεκαετίας του 1990. Καθαρόαιμη platform δράση, βασισμένη στην λογική των φλίπερ και υπερηχητικές ταχύτητες για τους καλά διαβασμένους παίκτες (γι’ αυτούς που γνωρίζουν τη μορφολογία της εκάστοτε πίστας και τις εναλλακτικές διαδρομές). Πίστες όπως η Studiopolis και η Titanic Monarch συγκαταλέγονται ήδη στις καλύτερες της σειράς. 

Ασταμάτητη δράση στα 60 fps ακόμα και στο ταβάνι! 

Και τι είναι αυτό που ολοκληρώνει μία πίστα; Μα, φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα: οι αναμετρήσεις με τα αφεντικά του παιχνιδιού. Οι σχεδιαστές του Sonic Mania φρόντισαν ώστε στο τέλος κάθε Πράξης να μας περιμένει και από ένα αφεντικό. Ο δόκτορας Ρομπότνικ επιστρέφει με νέες φονικές μηχανές, κάποιες από τις οποίες αποτελούν βελτιωμένες εκδοχές παλιότερων μηχανών που είδαμε σε παλιότερα Σόνικ. Τούτη τη φορά, όμως, φέρνει μαζί τους Hard Boiled Heavies. O στρατός των Σφιχτών Βραστών Αυγών απαρτίζεται από εξελιγμένα ρομποτάκια που έχουν μοναδικό σκοπό της ζωής τους να αφανίσουν τον μπλε σκαντζόχοιρο. Όλες οι αναμετρήσεις είναι αξιομνημόνευτες, στο ύφος των αντίστοιχων από τα Σόνικ του Mega Drive. Το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στην παρατήρηση και την εκμάθηση των κινήσεων που εκτελούν τα μεταλλικά αφεντικά. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα ζόρικες (βασικά, για τους βετεράνους της σειράς), οι αναμετρήσεις με τον κακό Ρομπότνικ και τα Σφιχτά Αυγά είναι απολαυστικότατες.

Παλιές πίστες άλλαξαν, νέα επίπεδα προστέθηκαν, καινούργιοι αρχηγοί εμφανίστηκαν. Αυτά που δεν άλλαξαν είναι οι Special και Bonus πίστες. Ξεκινώντας ανάποδα, οι Bonus είναι ακριβώς ίδιες με τις Special πίστες από το Sonic 3, με τη μόνη διαφορά ότι στο τέλος δεν μας περιμένει ένα γυαλιστερό Σμαράγδι του Χάους, αλλά ασημένια και χρυσά μετάλλια, με τα οποία ξεκλειδώνουμε επιπρόσθετες επιλογές παιχνιδιού. Σε περίπτωση που δεν θυμάστε (ή δεν έχετε παίξει ποτέ Sonic 3 - οπότε ντροπή και φτου σας :P), ο Σόνικ βρίσκεται πάνω σε μία τεράστια σφαιρική πίστα, με μοναδικό σκοπό να μαζέψει όλες τις γαλάζιες σφαίρες. Οι Special πίστες είναι οι αντίστοιχες Special από το Sonic CD, με τρισδιάστατα γραφικά. Σκοπός μας να φτάσουμε το ούφο που κουβαλά το Σμαράγδι του Χάους. Για να το πετύχουμε αυτό, προσπαθούμε να μείνουμε εντός πίστας, μαζεύοντας μπλε σφαίρες (για να αυξήσουμε την ταχύτητα του Σόνικ) και χρυσά δαχτυλίδια (για να προσθέσουμε δευτερόλεπτα στον χρόνο που μας απομένει). Αν και έχουν την πλάκα τους, η αλήθεια είναι ότι περίμενα να δω μία νέα πρόταση όσον αφορά το κομμάτι, μια και το Sonic Mania φέρνει στο τραπέζι πολλά και καινούργια πράγματα.  

Ο μοχθηρός Ρομπότνικ επιστρέφει με νέες φονικές μηχανές. 

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τη δουλειά που έκαναν τα παιδιά της προγραμματιστικής ομάδας στον τομέα του χειρισμού. Ο Σόνικ συμπεριφέρεται όπως ακριβώς και οι προηγούμενες εκδοχές του εαυτού του από τα δεκαεξάμπιτα Sonic. Ο Σόνικ ανταποκρίνεται αμέσως στις εντολές μας και η κίνησή του είναι ακριβείας, ιδανική για παιχνίδι πλατφόρμας ειδικών συνθηκών λόγω ανάπτυξης υψηλών ταχυτήτων. Το βάρος του είναι σωστό και τα άλματα που εκτελεί είναι όπως πρέπει να είναι. Γενικότερα, η αίσθηση που δημιουργεί ο χειρισμός του Σόνικ είναι πάρα πολύ ευχάριστη, όσο και οικεία. Γιατί τονίζω τα αυτονόητα, θα μου πείτε. Και όμως πρέπει, γιατί ούτε η ίδια η Sonic Team δεν μπόρεσε να αναπαράγει ή να επαναλάβει (πείτε το όπως θέλετε) τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται ο Σόνικ. Ακόμη και στο Sonic Generations, ο κλασικός Σόνικ ήταν βαρύς (και δεν ευθυνόταν γι' αυτό η στρόγγυλη κοιλιά του) και τα άλματά του δεν έφταναν τόσο ψηλά, όπως συνέβαινε στα κλασικά παιχνίδια. Οπότε, άλλος ένας πόντος για τον Γουάιτχεντ και την ομάδα του.

Φτάνοντας στο τέλος, θα πρέπει να βγάλω το καπέλο μου στους ανθρώπους που επιμελήθηκαν τον ήχο και τα γραφικά του παιχνιδιού. Οι παλιές πίστες επιστρέφουν απαστράπτουσες με πεντακάθαρα γραφικά, περισσότερα επίπεδα scrolling και ακόμα πιο πολλά πίξελ. Από τους Σόνικ, Τέιλς και Νακλς μέχρι τον Ρομπότνικ και τον ρομποτικό του στρατό, όλοι οι χαρακτήρες είναι καλοσχεδιασμένοι και διαθέτουν περισσότερη κίνηση. Όσο για το μουσική επένδυση του παιχνιδιού, αγγίζει τα επίπεδα των τριών πρώτων παιχνιδιών. Ο Πορτογάλος Τι Λόουπς κάνει θαύματα στον τομέα της μουσικής, συνθέτοντας υπέροχα μουσικά κομμάτια για τις καινούργιες πίστες και διασκευάζοντας με ευφάνταστο τρόπο τα μουσικά θέματα των παλαιότερων επιπέδων. Και, φυσικά, είναι υπεύθυνος για ένα από τα καλύτερα μουσικά θέματα για boss fight, των τελευταίων ετών.   

Το Sonic Mania δεν είναι ένα παιχνίδι Σόνικ που θα μπορούσε να αντέξει ο επεξεργαστής του Mega Drive. Είναι, όμως, το Σονικ που θα μπορούσαμε να "σηκώσει" άνετα το Saturn. 

Το Sonic Mania είναι ένα προϊόν που δημιουργήθηκε με πάρα πολύ αγάπη, μεράκι και προσοχή στη λεπτομέρεια. Την αγάπη και την προσοχή που δείχνει η Nintendo στον Μάριο. Είναι το παιχνίδι που αποκαθιστά τη φήμη του Σόνικ ως του πιο γρήγορου sprite στις δύο διαστάσεις (μέχρι να εμφανιστεί το Mania, ο τίτλος αυτός άνηκε στον Rayman). Μην σας ξεγελάει το «από τους οπαδούς, για τους οπαδούς». Η δουλειά που έχει γίνει είναι πέρα για πέρα επαγγελματική. Είναι ένα κανονικότατο Σόνικ που θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει η Sonic Team όταν ήταν στα ντουζένια της (1991 με 1999). Μεγάλο σε διάρκεια (στα επίπεδα του Sonic 3 & Knuckles) και φτιαγμένο για πολλαπλά και απανωτά playthrough, το Sonic Mania είναι η καλύτερη δισδιάστατη περιπέτεια του ατσίδα με τα κόκκινα παπούτσια, των τελευταίων ετών.    

 

Άριστος σχεδιασμός επιπέδων, πλήρως ανακαινισμένες οι παλιές πίστες, οι νέες πίστες κλέβουν την παράσταση. Άπειρες αναφορές σε παλαιότερα παιχνίδια της σειράς, πανέμορφα γραφικά, σούπερ απόδοση στον τομέα του ήχου. Αξιόπιστος χειρισμός και μεγάλη αντοχή στον χρόνο.
Τα Special και Bonus επίπεδα έχουν μεταφερθεί αυτούσια από τα Sonic CD και Sonic 3. Δεν υποστηρίζει multiplayer μέσω διαδικτύου.

 

 

5 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
paokman
15:06 20.10.17 paokman !!!
Φαίνεται πανέμπρφο! Μου αρέσει που σιγά-σιγά όλο και περισσότεροι επιστρέφουν στα χρόνια των 8 και 16 μπιτ, αισθητικά και σε επίπεδο παιχνιδιού!

Dismiss
16:28 20.10.17 Dismiss RE: !!!
Κι εμένα μου αρέσει το pixel art που ξεπερνά τις δυνατότητες των παλιών μηχανημάτων που το φιλοξενούσε, αλλά πλέον έχω βαρεθεί λίγο. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ρετρό gameplay, αλλά για εμάς που ζήσαμε τα πρώτα βήματα του gaming αυτό το στυλ γραφικών κάποτε ήταν "υποχρεωτικό", δεν ήταν καλλιτεχνική επιλογή. Για αυτό δεν με γοητεύει τόσο πολύ. Ενώ, ας πούμε, δουλειές όπως το Monster World, το Hollow Knight και το Cuphead που έχουν ρετρό gameplay, αλλά 2D γραφικά που κάποτε ονειρευόμαστε, μου φαίνονται πολύ πιο ελκυστικά από το pixel art.

pirederas
20:06 20.10.17 pirederas RE: RE: !!!
Εγώ παρ' όλο που πρόλαβα και έζησα τις εποχές με τα 8μπιτα γραφικά, το pixel art δεν το μπορώ με τίποτα λόγω και των πολλών indies που έχουν πλημμυρίσει την αγορά εδώ και χρόνια. Κάποτε που τα μηχανήματα ήταν αδύναμα ήταν λογικό να δείχνουν έτσι τα παιχνίδια. Από retro προτιμώ 16-bit γραφικά, τα 8μπιτα όμως όχι.

Το Cuphead παίζει να είναι το μοναδικό game στον πλανήτη με αυτό το λατρεμένο στυλ των cartoons της Disney των '30s.

Shinobi
19:43 22.10.17 Shinobi RE: RE: RE: !!!
Νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι τόσο ξεχωριστό, στον τομέα των γραφικών, όσο το Cuphead. Από την άλλη, η λογική πίσω από το Sonic Mania, ηταν να σχεδιάσουν το χαμένο 2D Sonic που δεν είδαμε ποτέ στο Saturn, γι' αυτό και είναι πιο κοντά - στυλιστικώς- στα παιχνίδια του Mega Drive.

Tώρα, αν η SEGA αποφασίσει να κάνει το Mania φραντσάιζ και δώσει χρήμα στην ομάδα, τότε θα μιλάμε για ένα πραγματικό θαύμα.

pirederas
20:12 20.10.17 pirederas χωρίς τίτλο
Πολύ ωραίο φαίνεται το Sonic Mania, κάποτε είχα παίξει το πρώτο game στο Master System ενός φίλου και μου 'μεινε (κρίμα που από την μετάβαση του Sonic στο 3D και μετά η σειρά καταστράφηκε). Θα το πάρω με την πρώτη ευκαιρία.