SOCOM: Special Forces

Αν ανήκετε σε αυτούς που περίμεναν με αγωνία την κυκλοφορία του νέου SOCOM, θα έχετε προσέξει πως υπάρχει μία αισθητή καθυστέρηση στην δημοσίευση του review του στο byteme, παρότι το παιχνίδι έχει κάνει την εμφάνισή του στα ράφια των καταστημάτων εδώ και κάτι περισσότερο από δύο βδομάδες. Ο λόγος για αυτή την αργοπορία είναι η κατάσταση που επικρατεί στο PSN. Έλεγα να περιμένω για την επιστροφή της διαδικτυακής υπηρεσίας ώστε να μπορέσω να αναλύσω εις βάθος και το multiplayer κομμάτι του τίτλου, όμως επειδή τα προβλήματα για την Sony δεν προβλέπεται να λύνονται σύντομα, αποφασίσαμε το ποτάμι να πάρει το single player κομμάτι του SOCOM: Special Forces πριν τελικά αναγκαστούμε να το παραδώσουμε στον Νότη για... retrospective.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν Cullen Gray, αξιωματικό του ΝΑΤΟ, την ομάδα του και δύο Κορεάτες στρατιώτες που προσπαθούν να εμποδίσουν την κατάληψη της εξουσίας της Μαλαισίας από μία παραστρατιωτική οργάνωση, γνωστή ως Naga. Αυτά, και αν περιμένατε κάτι περισσότερο από «μία ομάδα κομάντο που κατατροπώνει στρατιές ολόκληρες με περισσή ευκολία», τότε μάλλον θα χρειαστεί να ψάξετε αλλού, αφού παρά την ύπαρξη μερικών ανατροπών (που στην πλειοψηφία τους μόνο αναπάντεχες δεν είναι), ελάχιστα πράγματα υπάρχουν που θα μπορούσαν να μας κάνουν να ενδιαφερθούμε ενεργά για το σενάριο στο SOCOM: Special Forces. Πριν προχωρήσω θα πρέπει να σας ομολογήσω πως δεν έτυχε να έχω ασχοληθεί με κάποιον προηγούμενο τίτλο της σειράς της Zipper Interactive. Από αυτά που είχα ακούσει, μέχρι και την στιγμή που έβαζα το δισκάκι στο PS3 μου, περίμενα ένα shooter με ιδιαίτερη έμφαση στην τακτική και την διαχείριση της ομάδας στρατιωτών που έχουμε υπό τις διαταγές μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει σε τόσο μεγάλο βαθμό με την δράση να έχει ελαφρώς... «καζουαλοποιηθεί» ώστε να είναι προσιτή και σε άτομα που προτιμούν τα παιχνίδια τους να κινούνται σε πιο έντονους ρυθμούς, χωρίς την ανάγκη προσεκτικού σχεδιασμού πριν από κάθε αποστολή.

Βέβαια εδώ έχουμε στρατιώτες τους οποίους μπορούμε να διατάξουμε πολύ εύκολα μέσω του d-pad κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, όμως σπάνια θα νιώσετε την ανάγκη να τους χρησιμοποιήσετε με οποιονδήποτε άλλον τρόπο πέραν του να τραβούν πάνω τους τα εχθρικά πυρά και μακρυά από εσάς. Επιπλέον, ακόμη και αν τους δώσουμε αρκετά απλές οδηγίες (πήγαινε στο σημείο Α, σκότωσε τον στρατιώτη Β στην κορυφή του κτηρίου Γ) πολλές φορές θα αρνούνται πεισματικά να τις ακολουθήσουν, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις θα προδίδουν την θέση μας τραβώντας όλες τις εχθρικές δυνάμεις στην περιοχή. Πάντως, πέραν της... ανυπακοής τους, η Α.Ι. τους κυμαίνεται σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα, αφού είναι ιδιαίτερα εύστοχοι, καλύπτονται σωστά ενώ αν τυχόν τραυματιστεί κάποιος από αυτούς, οι υπόλοιποι σπεύδουν προς βοήθειά του. Δυστυχώς το ίδιο δεν συμβαίνει και με τον δικό μας χαρακτήρα. Δεν μπορεί να γιατρέψει τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του, ενώ αν μας σωριάσουν η μόνη μας επιλογή είναι η επιστροφή στο τελευταίο checkpoint αφού οι σύντροφοι μας δεν ενδιαφέρονται να μας γλιτώσουν από τον θάνατο. Απογοητευτική βρήκα όμως την Α.Ι. των αντιπάλων, αφού οι εχθρικές μονάδες σπάνια καλύπτονται ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η μόνη τακτική που χρησιμοποιούν είναι να επιτίθενται κατά μέτωπο χωρίς να τους απασχολούν ιδιαίτερα τα πυρά μας. Είπαμε τυφλός φανατισμός, αλλά μέχρι ενός σημείου!