Singularity

Παρά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου εδώ και εικοσιτόσα χρόνια, οι Αμερικάνοι φαίνεται πως εξακολουθούν να θεωρούν τους Ρώσους την πιο μεγάλη απειλή για την χώρα τους μετά την παχυσαρκία. Δεν εξηγείται αλλιώς η εμμονή της βιομηχανίας του gaming σε αυτή την ιδέα! Σε αυτά τα μονοπάτια κινείται και ο τίτλος της Raven Software, μιας και για άλλη μια φορά αναλαμβάνουμε τον ρόλο ενός φτωχού και μοναχικού... Αμερικανού στρατιώτη ο οποίος καλείται να σώσει τον κόσμο από τα μακιαβελικά και διαβολικά σχέδια της Σοβιετικής Ένωσης. Τουλάχιστον σε αντίθεση με τίτλους όπως το Modern Warfare 2, εδώ η ιστορία είναι τόσο υπερβολική που θυμίζει περισσότερο b-movie της δεκαετίας του '50 παρά προσπάθεια για κοινωνικό σχόλιο. 

Καλωσορίσατε στο Katorga-12

Πριν καν ξεκινήσουμε το παιχνίδι, ένα μεγαλούτσικο βίντεο αναλαμβάνει να μας εξηγήσει την ιστορία πίσω από το Singularity. Βρισκόμαστε στο 1950 με τον Στάλιν να ψάχνει το όπλο που θα κάνει την Ρωσία υπέρτατη δύναμη στον κόσμο (εδώ προσθέστε διαβολικό γέλιο για ατμόσφαιρα). Αυτό φαίνεται να βρίσκει στην ανακάλυψη ενός αγνώστου ορυκτού, του Element-99, που είναι αστείρευτη πηγή ενέργειας. Ο Στάλιν κατασκευάζει μία μονάδα επεξεργασίας προκειμένου να δημιουργήσει ένα όπλο που θα έκανε την Αμερική και τον κόσμο γενικότερα να γονατίσει μπροστά του (διαβολικό γέλιο). Όμως όπως όλα τα καλά σε αυτόν τον κόσμο έτσι και το E-99 έχει ένα «κουσούρι». Είναι εξαιρετικά ραδιενεργό και ένα ατύχημα εξοντώνει κυριολεκτικά τους πάντες στο νησί όπου ανακαλύφθηκε, Katorga-12. Η Ρωσία εγκαταλείπει τις έρευνες και το νησί θεωρείται σαν να μην δεν υπήρξε ποτέ, ώσπου το 2010 μία ομάδα Αμερικανών στρατιωτών καλείται να ερευνήσει τις πρόσφατες αναφορές δραστηριότητας εκεί. 

Το ελικόπτερό μας καταστρέφεται από μία έκρηξη, αφήνοντάς μας να εξερευνήσουμε μονάχοι τις ερημωμένες εγκαταστάσεις του Katorga-12, για να διαπιστώσουμε ότι ο ρωσικός στρατός και μεταλλαγμένα τέρατα (κατάλοιπα του ατυχήματος) βρίσκονται ανάμεσα σε εμάς και την αποστολή μας. Στην πορεία βρίσκουμε διάφορα μαγνητόφωνα τα οποία όπως και στο Bioshock, μας αποκαλύπτουν περισσότερα για το τι πήγε στραβά πριν σχεδόν εξήντα χρόνια. 

«Θα ήθελα μία πίτα FPS με λίγο Half Life 2...» 

Το παιχνίδι ξεκινά ως ένα απλό και γραμμικό FPS, καθαρίζοντας ότι βλέπουμε μπροστά μας, ανθρώπινο και μη. Αυτό αλλάζει κάπως όταν πέφτει στα χέρια μας το TMD (Time Manipulation Device), το οποίο μας δίνει την δυνατότητα να ελέγξουμε τον χρόνο! Μπορούμε για παράδειγμα να διορθώσουμε κάποια αντικείμενα μεταφέροντας τα σε μία προηγούμενή τους κατάσταση ή ακόμα και να... γεράσουμε τους αντιπάλους μας μέχρι αυτοί να γίνουν ένας σωρός από κόκαλα. Μπορούμε επίσης να ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο, πριν την καταστροφή του νησιού, σε μία προσπάθεια να αλλάξουμε το μέλλον, αν και αυτό είναι καθαρά scripted και δεν εξαρτάται από εμάς. Αυτές οι δυνάμεις είναι τρομερά απολαυστικές στην χρήση τους, όμως μερικές που τις ξεκλειδώνουμε στην πορεία είναι μάλλον άσχετες με την ιδέα του «χρόνου».

Για παράδειγμα, αρκετά νωρίς ξεκλειδώνουμε μία δυνατότητα-κακέκτυπο του gravity gun από το Half Life 2. Τα πράγματα που μπορούμε να εκσφενδονίσουμε ή έστω να σηκώσουμε από το έδαφος είναι ελάχιστα και συνήθως προκαθορισμένα, σε αντίθεση με τον τίτλο της Valve όπου μπορούσαμε να εκσφενδονίσουμε σχεδόν οτιδήποτε δεν ήταν καρφωμένο στο έδαφος. Στο Singularity περιοριζόμαστε στο απλά να μετακινούμε κασόνια για να φτάσουμε σε κάποιο ψηλότερο μέρος - άντε και να ρίξουμε κανένα βαρέλι στους εχθρούς μας. Άλλη μία εντελώς άσχετη με τον χρόνο δύναμη είναι να μετατρέπουμε τους ανθρώπινους εχθρούς σε μεταλλαγμένα τέρατα (!) τα οποία στρέφονται εναντίον των πρώην φίλων τους. 

Το πρόβλημα όμως με το TMD είναι ότι ο τρόπος χρήσης του είναι προκαθορισμένος και μονοδιάστατος. Αν και υπάρχουν γρίφοι, αυτοί είναι υπερβολικά απλοί και συνήθως έχουν να κάνουν με την μεταφορά κασονιών από το ένα σημείο στο άλλο, καμία επιδιόρθωση διακόπτη ή σκάλας και τέτοια. Αρχικά το Singularity μας «ξεγελά» κάνοντάς μας να πιστέψουμε πως στην πορεία θα συναντήσουμε πιο έξυπνους γρίφους, αλλά σύντομα αποδεικνύεται πως δεν είναι έτσι. Είναι κρίμα γιατί με τους μηχανισμούς που έχει ενσωματώσει η Raven θα μπορούσε να μας δώσει κάτι πολύ καλύτερο.