Silent Hill: Shattered Memories

“This video game psychologically profiles you as you play…(και μερικά ακόμα που δεν πρόλαβα να αποστηθίσω, αλλά σε γενικές γραμμές εξηγούσαν πως ό,τι πω και κάνω θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου από το ίδιο το παιχνίδι δημιουργώντας τον προσωπικό μου εφιάλτη!).” Όχι, δεν πρόκειται για κάποια από τις έρευνες που είχε παρουσιάσει ο Πετράκης πριν από λίγο καιρό. Το συγκεκριμένο μήνυμα εμφανίζεται όταν ξεκινάτε το Silent Hill: Shattered Memories! Εντάξει, αν και δεν είμαι και ο φανατικότερος φίλος της σειράς, ήξερα ότι είναι “ψυχολογικό” θρίλερ, αλλά όχι κι έτσι…

Και όμως, το παιχνίδι ξεκινά πράγματι με ένα τεστ-ψυχογράφημα στο γραφείο ενός ψυχιάτρου. Αν και οι ερωτήσεις που περιλαμβάνονται είναι φαινομενικά άσχετες (“κάνετε φίλους εύκολα;”, “το ποτό σας βοηθά να χαλαρώσετε;”, “έχετε απατήσει το/τη σύντροφό σας;”, “τι ομάδα είστε;” κ.λπ. –εντάξει, το τελευταίο ήταν δικό μου-), οι απαντήσεις που θα δώσετε επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι που θα παίξετε. Η προσπάθεια αυτή του παιχνιδιού να σας ψυχολογήσει, συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας και αφορά ουκ ολίγους τομείς, από τα μονοπάτια που θα ακολουθήσετε και τη συμπεριφορά σας προς τους χαρακτήρες που θα συναντήσετε μέχρι το ποια αντικείμενα θα εξετάσετε. Αν και φαινομενικά ακούγεται αρκετά συναρπαστικό, στην πράξη δεν μπορείτε να καταλάβετε πότε, πώς και γιατί επηρεάζετε την εξέλιξη της ιστορίας (όπως π.χ. σε τίτλους τύπου Fahrenheit) και μεταξύ μας, αν δεν σας το είχα πει ή/και αν δεν παίξετε το παιχνίδι για δεύτερη φορά, ίσως και να μην το είχατε πάρει χαμπάρι. Δεν μπορώ να πω, σίγουρα το στοιχείο αυτό αυξάνει το replayability του τίτλου, αλλά όχι και με το ζόρι, ρε παιδιά…

Μια που μιλάμε για το σενάριο και την εξέλιξή του, να σημειώσω εδώ πως η κεντρική ιστορία θα φανεί αρχικά κάτι παραπάνω από γνώριμη, ειδικά στους φίλους της σειράς: Βλέπετε, αναλαμβάνετε το ρόλο του Harry Kladis Mason, ο οποίος μετά από ένα τροχαίο ατύχημα ξυπνά σε μια χιονισμένη, έρημη κωμόπολη, την ομώνυμη Silent Hill, συνειδητοποιώντας ότι έχει εξαφανιστεί η μικρή του κορούλα, Cheryl (όχι η νυν Cole, πρώην Tweedy, Χρήστο!). Στην πορεία βέβαια, ανακαλύπτετε πως τα πράγματα που βλέπετε, αλλά και τα όσα πιστεύει και (νομίζει πως) γνωρίζει ο Χαρούλης δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα, αν πλέον αυτή υφίσταται. Αν δεν το αναγνωρίσατε μέχρι στιγμής, μάλλον δεν πρέπει να είστε και από τους φανατικότερους οπαδούς των survival horror, αφού πρόκειται για το σενάριο του πρώτου παιχνιδιού της διάσημης πλέον σειράς. Βέβαια, αυτό δεν κάνει το SHSM σε καμία περίπτωση remake του πρωτότυπου τίτλου, αφού όπως είπαμε η πορεία της ιστορίας επηρεάζεται από τις επιλογές σας, ενώ και οι βασικοί μηχανισμοί του gameplay έχουν δει ουκ ολίγες αλλαγές.

Καταρχάς, χρησιμοποιείται μια over-the-shoulder προοπτική, η οποία αν και φαινομενικά φαντάζει ως σοφή επιλογή, στην πράξη αποδεικνύεται αρκετά άβολη –ίσως και επειδή ποτέ μου δεν κατάφερα να συνηθίσω το “σπυρί” που μοστράρει ως αναλογικός μοχλός του PSP.