Silent Hill: Homecoming

Ανέκαθεν θαύμαζα τα Silent Hill και ο λόγος για τον οποίο συνέβαινε αυτό ήταν διότι επρόκειτο για πραγματικά survival horror παιχνίδια όπου ο στόχος του παίκτη δεν ήταν να σφάξει όσο το δυνατόν περισσότερα zombies και λοιπά αποκρουστικά τέρατα αλλά απλά να επιζήσει. Ήταν τίτλοι που έβαζαν τον παίκτη στον ρόλο του κυνηγημένου και όχι του κυνηγού όπως είχε εκείνος συνηθίσει και είχαν την ικανότητα να τον κρατούν κολλημένο μα τρομοκρατημένο στην κονσόλα του, ακόμα κι αν στην οθόνη κινείτο μόνο η σιλουέτα του ήρωα χωρίς την παραμικρή παρουσία εχθρών. Γενικά τα Silent Hill ήταν οι πλέον άξιοι «εκπρόσωποι» της σχολής των ψυχολογικών θρίλερ στον χώρο του gaming, παίρνοντας τη σκυτάλη από τίτλους όπως τα Clock Tower και Alone in the Dark και ανεβάζοντας κατά πολύ τον πήχη.

Αν προσέξατε, στις παραπάνω προτάσεις χρησιμοποίησα κατά κόρον παρελθόντα χρόνο και η αιτία είναι η κυκλοφορία του Silent Hill: Homecoming το οποίο μόνο επιστροφή στις ρίζες δεν αποτελεί για τη διάσημη σειρά survival horror της Konami αφού παρουσιάζεται τελείως διαφορετικό από τους προκατόχους του έχοντας υιοθετήσει μια εντελώς αλλιώτικη φιλοσοφία που το φέρνει πιο κοντά στη σχολή του Resident Evil, συνθέτοντας μεν ένα εξαιρετικό από πλευράς ποιότητας αποτέλεσμα, απογοητεύοντας δε τους φίλους της σειράς που περίμεναν κάτι εφάμιλλο των προηγούμενων επεισοδίων.

You feel you’re coming home…

Στο Silent Hill: Homecoming λοιπόν αναλαμβάνετε τον ρόλο του  Alex Shepard ο οποίος επέστρεψε λαβωμένος από τον πόλεμο πίσω στις ΗΠΑ και έχοντας νοσηλευτεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αποφασίζει να γυρίσει πίσω στα πάτρια –γι’ αυτόν- εδάφη τα οποία είχε εγκαταλείψει χρόνια πριν. Αφορμή γι’ αυτό στάθηκαν κάποιοι εφιάλτες που είχε και αφορούσαν τον αδελφό του και πράγματι, επιστρέφοντας στο Shepard’s Glen, συνειδητοποιεί ότι κάτι πολύ κακό έχει συμβεί. Ο μισός και πλέον πληθυσμός της πόλης έχει εξαφανιστεί, τα πάντα καλύπτει μια μυστηριώδης ομίχλη ενώ η ζωή στους δρόμους της πόλης έχει δώσει τη θέση της στη θανατίλα που σκορπούν απόκοσμα πλάσματα. Ο Alex –δηλαδή εσείς- θα πρέπει να ανακαλύψει τι έχει συμβεί στον τόπο του, τι το προκάλεσε και κυρίως πως θα το σταματήσει προκειμένου να σώσει τον αδελφό του που –μαζί με τον πατέρα του- έχει εξαφανιστεί.

Το σενάριο του τίτλου αν και δεν το λες «κακό» σε καμία περίπτωση, παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες και δε στέκεται στο ύψος των περιστάσεων αφού ουκ ολίγες φορές καταφεύγει στη χρήση αρκετών κλισέ ενώ και για ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού εξελίσσεται με τραγικά αργούς ρυθμούς. Το βασικό του πρόβλημα όμως είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα δε θα καταφέρει να σας κρατήσει «στην πρίζα» καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού και τουλάχιστον από την πλευρά του υστερεί στη μετάδοση του «άγχους» και του «τρόμου» στον παίκτη, αφήνοντας τα γραφικά και το gameplay να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Εδώ όμως, στα του gameplay, υπάρχει μια μεγάλη αλλαγή που πιθανώς να δυσαρεστήσει τους φίλους των παλιών, καλών Silent Hill –στους οποίους, σημειωτέον, συμπεριλαμβάνεται και ο γράφων. Δεδομένου του ότι ο ήρωας του παιχνιδιού μέχρι πριν λίγο καιρό βρισκόταν στον πόλεμο, η μυϊκή του δύναμη και οι ικανότητες του στη μάχη σώμα με σώμα είναι αρκετά ανεπτυγμένες, τουλάχιστον αρκετά περισσότερο σε σχέση με τους πρωταγωνιστές των προηγούμενων Silent Hill. Ως εκ τούτου οι μάχες εδώ αποτελούν σημαντικό στοιχείο του gameplay με τον Alex να έχει τη δυνατότητα να αρχίσει στις φάπες οποιονδήποτε εχθρό συναντά στο διάβα του! Τα όπλα που θα χρησιμοποιήσει κατά κύριο λόγο είναι melee (σωλήνες, ρόπαλα, καδρόνια και γενικώς οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει σημαντική φθορά σε αντίπαλο) αν και για τις «σπέσιαλ» περιπτώσεις υπάρχουν και «σιδερικά» -με τις σφαίρες όμως να είναι περιορισμένες, τουλάχιστον στην αρχή του παιχνιδιού, η χρήση τους πρέπει να είναι προσεκτική.