Sid Meier's Civilization V

Ναι, το Civilization V ήταν ένα από τα πιο αναμενόμενα παιχνίδια της χρονιάς για ‘μένα. Ωστόσο, δεν ένιωθα την ίδια προσμονή που ένιωθα με άλλα παιχνίδια, όπως το Halo: Reach ή το God of War III, για παράδειγμα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί έχω εθιστεί στα blockbusters και στα λαμπερά γραφικά. Ίσως γιατί έχω συνδέσει τη σεβαστή (και σεβάσμια) σειρά του Sid Meier με όμορφα, χαλαρά, αλλά μοναχικά βράδια, κλεισμένος στο γραφείο μου, παρέα με ένα ποτάκι (αγχολυτικό, καταλαβαίνετε). Ξέρω πολύ καλά ότι η σειρά έχει κάνει τη μετάβαση στο multiplayer και στο mod scene εδώ και καιρό, αλλά και πάλι, όποτε σκέφτομαι Civilization, σκέφτομαι αυτές τις μοναχικές νύχτες, όπου το σύνδρομο της «μιας σειράς ακόμα» δεν σε άφηνε να πας για ύπνο μέχρι τα μάτια να αρχίσουν να κλείνουν από μόνα τους. Ε, αυτό το προφίλ του μοναχικού παίκτη που απολαμβάνει ένα παιχνίδι με την ησυχία του ΛΟΓΩ του βάθους και της περιπλοκότητάς του και όχι ΠΑΡΑ το βάθος και την περιπλοκότητά του, έχει εκλείψει πλέον.

Τέλος πάντων, το πέμπτο Civilization είναι εδώ, φέρνοντας και πάλι μαζί του την αυτοπεποίθηση μιας κλασικής σειράς που ποτέ δεν μας άφησε. Απλά, αντί να είναι πλέον ένας από τους μεγάλους πρωταθλητές της σκηνής του gaming και ένας τίτλος που όλοι είχαν κάποτε στα ράφια τους, τώρα έχει πάρει το κάπως υποβαθμισμένο status της «κλασικής αξίας» και ενός προϊόντος που απευθύνεται σε ένα μικρότερο κοινό, ένα κοινό που δεν βιάζεται και που χαίρεται να περιμένει τη σειρά του για να παίξει. Ναι, όλα αυτά θα μπορούσαν να αφορούν το είδος των turn-based strategy στο σύνολό του, αλλά όταν έχεις μπροστά σου κάτι τόσο φιλόδοξο, καλοσχεδιασμένο και συνάμα διακριτικό, δεν μπορείς παρά να νοσταλγείς, έστω και λίγο, κάποιες άλλες, πιο αθώες μέρες που κάθε παιχνίδι ήταν από μόνο του μια έκπληξη και ένα πείραμα. Σκεφτείτε: κάποτε δεν είχαμε 3D acceleration, δεν είχαμε μνήμες που μετριόντουσαν καν στα megabytes, αλλά παρόλα αυτά υπήρχαν developers που θεωρούσαν ότι μπορούν να κάνουν παιχνίδι την ανθρώπινη ιστορία. Πού έχει χαθεί σήμερα αυτή η φιλοδοξία και αυτή η αθωότητα;

Όπως και να 'χει, αυτά είναι ζητήματα για μια άλλη στιγμή, όταν ο αναγνώστης θα ενδιαφέρεται περισσότερο για ένα... προσωπικό κήρυγμα και λιγότερο για την κριτική ενός παιχνιδιού που σκέφτεται να αγοράσει. Ας περάσουμε λοιπόν στο τελευταίο πόνημα της ομάδας του Sid Meier και ας δούμε τι νέο έχει να φέρει στο τραπέζι.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς ξεκινώντας ένα νέο παιχνίδι στο πέμπτο Civilization, είναι και η πιο πολυδιαφημισμένη αλλαγή στον κλασικό σχεδιασμό της σειράς: οι χάρτες του παιχνιδιού δεν απαρτίζονται πλέον από τετράγωνα πλακίδια, αλλά από εξάγωνα. Πρόκειται για μια αλλαγή που εκ πρώτης άποψης φαίνεται να έχει μόνο... γεωμετρικό ενδιαφέρον, αλλά οι πιο σκληροπυρηνικοί οπαδοί των κλασικών επιτραπέζιων ή ηλεκτρονικών war-games, όπως το Axis & Allies ή το Hearts of Iron θα εκτιμήσουν αμέσως τον πιο ορθολογικό σχεδιασμό που προσφέρει αυτή η αλλαγή. Πλέον, δεν υπάρχει κίνδυνος να γίνει υπερβολικά δυσπρόσιτο ένα σημείο του χάρτη λόγω μιας παραξενιάς της τυχαίας διαδικασίας δημιουργίας ενός κόσμου. Επίσης, τα εξάγωνα «απλώνουν» λίγο καλύτερα το χάρτη, επιτρέποντας στον παίκτη να βλέπει περισσότερα στο βασικό επίπεδο μεγέθυνσης χωρίς να κάνει πολύ scrolling (εννοείται ότι μιλάμε για υψηλές wide αναλύσεις, βέβαια).