Total War: Shogun 2

Μετά από δύο αμφιλεγόμενες προσπάθειες να ξεκολλήσει από τον Μεσαίωνα (Empire και Napoleon), η Creative Assembly επιστρέφει εκεί όπου άρχισαν όλα: Στη μεσαιωνική Ιαπωνία. Ας δούμε αν το γνώριμο έδαφος ενέπνευσε την Creative Assembly να ξεπεράσει τα κατά γενική ομολογία πολλά προβλήματα των δύο προηγούμενων τίτλων της.

Για να βγάλουμε τα εικαστικά από τη μέση, το Total War: Shogun 2 είναι - ως αναμενόταν - χάρμα οφθαλμών. Μην περιμένετε, όμως, να δείτε τεράστιες βελτιώσεις σε σχέση με τα Empire και Napoleon. Το ανάγλυφο της πολύπαθης Ιαπωνίας προσφέρεται για πολυποίκιλα πεδία μαχών, ενώ η εσωτερική της θάλασσα κάνει τις ναυμαχίες να φαντάζουν σχεδόν… ειδυλλιακές. Οι πολεμιστές που απαρτίζουν κάθε μονάδα παρουσιάζουν για άλλη μια φορά μια σχετική ποικιλία τόσο όσον αφορά στην ενδυμασία και στα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, όσο και στο ξεχωριστό animation  του καθενός, ενώ το στιλ μάχης των γιαπωνέζων σαμουράι είναι σίγουρα πιο εντυπωσιακό από αυτό των μουσκετοφόρων του Empire. Οι γκραβούρες που διακοσμούν τις διάφορες loading screens σχεδιάστηκαν αποκλειστικά για το παιχνίδι και η ποιότητά τους είναι τέτοια που πολλοί reviewers ρωτούσαν τους υπεύθυνους της CA από ποιο μουσείο τις είχαν πάρει! Για το δε λογότυπο του παιχνιδιού επιστρατεύτηκε αυθεντικός Ιάπωνας καλλιγράφος.

Περνάμε στον ηχητικό τομέα. Όσον αφορά στη μουσική, πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν – φυσικά – τα περίφημα ιαπωνικά τύμπανα taiko. Η εκτέλεση των κομματιών που γράφτηκαν για το παιχνίδι έγινε από τη διάσημη αυστραλιανή ομάδα taiko drumming, TaikOz. Τα ηχητικά εφέ των μαχών (διαταγές, ιαχές, ποδοβολητά, κλαγγές όπλων κλπ) είναι για άλλη μια φορά άψογα. Οι advisors μιλάνε αγγλικά με ιαπωνική προφορά. Κιτς, αλλά πολύ σημαντικό για την ολοκλήρωση της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού και την πλήρη εμβάπτιση του παίκτη σε αυτό.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται προφανής η προσοχή στη λεπτομέρεια στην οποία μας έχει συνηθίσει η CA. Οι άνθρωποι είναι Επαγγελματίες με την πραγματική έννοια της λέξης. Κλείνω την αναφορά μου στον οπτικοακουστικό τομέα του παιχνιδιού με την προσωπική παρατήρηση ότι πόντους στο συνολικό πακέτο δίνει η ίδια η ιαπωνική κουλτούρα η οποία διαφέρει πολύ από τη δική μας, παρέχοντας έτσι μία πολύ «φρέσκια» εμπειρία στον παίκτη που δεν είναι οικείος με αυτή. Επειδή όμως το παιχνίδι δεν θα το αγοράσει κανείς ούτε για τις γκραβούρες ούτε για το soundtrack, ας δούμε πώς τα πήγε αυτή τη φορά η CA στους τομείς στους οποίους κατά την ταπεινή μου γνώμη υστερούσαν οι δύο προηγούμενοι τίτλοι της.

Ας ξεκινήσουμε με το Campaign σκέλος του παιχνιδιού το οποίο αποτελεί ουσιαστικά τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των μαχών και δίνει νόημα και σκοπό στην όλη εμπειρία. Το παιχνίδι ξεκινάει αφού επιλέξουμε μία από τις δέκα διαθέσιμες φυλές. Οι κύριες διαφορές κάθε φυλής είναι οι αποκλειστικές μονάδες που διαθέτει η κάθε μία, η επαρχία την οποία ελέγχει (με τα όποια γεωπολιτικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά της) και οι πρώτες ύλες που βρίσκονται στην επαρχία της (σημαντικό για την κατασκευή συγκεκριμένων εγκαταστάσεων/μονάδων και για το εμπόριο). Για τους βετεράνους του Total War, η οθόνη του turn based σκέλους του παιχνιδιού θα φανεί πολύ γνώριμη. Σε αυτή δεσπόζει ο χάρτης της εκστρατείας μας όπου απεικονίζονται οι πόλεις, τα πλοία, οι στρατιωτικές μονάδες, οι πράκτορες και τα σύνορα των επαρχιών. Για πρώτη φορά σε παιχνίδι Total War μάς δίνεται η δυνατότητα να περιστρέψουμε τον χάρτη κατά 360 μοίρες. Ευπρόσδεκτη προσθήκη, την οποία όμως προσωπικά αποφεύγω γιατί αποπροσανατολίζομαι.

Επιλέγοντας μία πόλη, μας δίνονται οι επιλογές να κατασκευάσουμε κάποιο κτίσμα, να εκπαιδεύσουμε μία στρατιωτική μονάδα ή να προσλάβουμε κάποιον πράκτορα. Τα κτίσματα χωρίζονται σε υποδομές (δρόμοι, αρδευτικά δίκτυα κλπ), στρατιωτικά κτήρια (στρατώνες, στάβλοι, πεδία τοξοβολίας) και δημόσια κτήρια (αγορές, θέατρα, ταβέρνες κλπ). Προφανώς πρέπει να εξισορροπήσουμε όλες αυτές τις κατηγορίες αν θέλουμε να έχουμε μία ομοιογενή ανάπτυξη η οποία είναι και το κλειδί της επιτυχίας. Φυσικά για να μπορέσουμε να κατασκευάσουμε ή να αναβαθμίσουμε ένα κτήριο ή τις υποδομές μας, πρέπει να διαθέτουμε τις ανάλογες πρώτες ύλες (μέσω εξόρυξης ή εμπορίου) και να έχουμε ανακαλύψει την αντίστοιχη τεχνολογία.