Shinobi

Έχει αρχίσει να με πιάνει νευρικό τικ (να, σαν του επιθεωρητή Ντρέιφους στις ταινίες «ο Ροζ Πάνθηρας», θυμάστε;) με τα reviews που ανεβάζει ο Κηπουρόπουλος τελευταία. Κάτι παπουτσομένους γάτους, κάτι εκδοχές του Wolverine με νύχια για να σπατουλάρει με σαντιγί τις τούρτες, ε, δεν θέλει και πολύ για να μου μεταμορφώσει το βύτεμε σε εκθεσιακό χώρο για πάνες-βρακάκια! Στην αναζήτηση μιας όασης σε αυτόν τον εφιάλτη από πάμπερς και μπεμπελάκ, βρήκα καταφύγιο στο 3DS. Και άμα δε θέλετε, μή το πιστεύετε!

Στο κουτάκι γράφει «Shinobi» και στη θέα μόνο του τίτλου γίνεσαι αυτομάτως καχύποπτος. Κοιτάζεις συνεχώς πίσω απ' τον ώμο σου (ή γυρίζεις ανάποδα τη shoulder cam – ώ-χοχοχο), αποφεύγεις τα σκοτεινά σημεία και για να παίξεις κάθεσαι σε εκείνη τη γωνία του καναπέ όπου έχεις δύο διαφορετικούς τρόπους διαφυγής και χώρο για τουλάχιστον ένα ουακιζάσι για παν ενδεχόμενο. Και μόλις αρχίσει να παίζει η παραδοσιακή μελωδία, μόλις δεις τις πρώτες εικόνες, πριν ακόμη ξεκινήσει το παιχνίδι καταλαβαίνεις ότι αυτή τη φορά οι προσδοκίες σου εκπληρώθηκαν.

Το Shinobi στο 3DS είναι τόσο πιστό στους μακρινούς 16μπιτους προγόνους του που αν δεν υπήρχαν μερικές ενδιάμεσες «τρισδιάστατες» πίστες όπου ο ήρωας καβάλα στ' άλογο πρέπει να φτάσει στο τέλος αποφεύγοντας εμπόδια και εχθρούς, θα νόμιζες ότι το παίζεις... από πάντα. Κλασικό ninja-platform, με τον πρωταγωνιστή να είναι ντυμένος στα άσπρα όπως τον θυμόμαστε από το Shadow Dancer των ουφάδικων και με το παράστημά του να είναι κόψε-ράψε από την εποχή που οι νίντζα φορούσαν τη στολή τους μέρα-νύχτα, δεν είχαν λεφτά για δεύτερη αλλά παρόλα αυτά δεν την έβγαζαν ακόμη και αν αυτή γινόταν αποικία μυκήτων. Και ήταν απαραιτήτως Άντρες. Όχι σαν αυτήν την λολομπριτζίτα που έχει καταντήσει ο «Ninja Gaiden» Χαγιαμπούσα, που τον μισό του χρόνο τον περνά κοπιάροντας τις ενδυματολογικές επιλογές (και το στρινγκάκι) του Μπέκαμ και τον άλλον μισό κάνει δήθεν ότι πολεμάει ποζάροντας για χάρη της επόμενης τιτανόβυζης που θα σκάσει μύτη σε κάποια σεκάνς.

Μερικά δευτερόλεπτα αφότου το Shinobi ξεκίνησε, και καθώς στην οθόνη εμφανίζονται οι οδηγίες για να μάθεις να χρησιμοποιείς το σύστημα χειρισμού, χάνεις για πρώτη φορά, συγχωρείς τον εαυτό σου κάνοντας υπόκλιση και συνεχίζεις για να ξαναχάσεις μερικές στιγμές αργότερα. Άουτς! Μετά τα πολλά απανωτά «άουτς» έρχεται η ώρα να επανεκτιμήσεις τις ικανότητές σου και να αποφασίσεις να πας πιο προσεκτικά – και ίσως να κατεβάσεις επίπεδο δυσκολίας, μόρτη μου (ναι, μιλάω στον εαυτό μου απευθυνόμενος σε δεύτερο πρόσωπο, μην δίνετε σημασία). Μία πιο αναλυτική ματιά στις οδηγίες βοηθάει πολύ, ειδικά δε εφόσον το εν λόγω σύστημα χειρισμού είναι το πιο απαιτητικό που έχεις συναντήσει σε 2D παιχνίδι του είδους.

Και ακριβώς εξ αιτίας αυτού του συστήματος χειρισμού, το Shinobi είναι φτιαγμένο για πραγματικούς gamers της παλιάς σχολής: ο καλύτερος τρόπος για να περάσεις τον επόμενο αντίπαλο είναι να διαμορφώσεις κάποιου είδους στρατηγική προσπαθώντας να αποφύγεις (έμφαση στο «αποφύγεις») τις επιθέσεις του παρά να προβείς σε κάποιο ακατάπαυστο μασάρισμα (μπηχτή χο-χο) ελπίζοντας ότι το παιχνίδι θα σε συγχωρέσει. Αν συνυπολογίσετε πως η απόκρουση των εχθρικών επιθέσεων πρέπει να γίνεται ακριβώς τη σωστή στιγμή και δεν διαρκεί για όσο... κρατάτε πατημένο το κουμπί (κι άλλη μπηχτή χο-χο), το πράγμα γίνεται ακόμη πιο απαιτητικό. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι ο νίντζα είναι ανίσχυρος αφού εκτός απ' την κατάνα για τις κοντινές επιθέσεις, στο σοζόκου του κρύβει μαχαίρια κουνάι (τα οποία είναι μεν άπειρα, αλλά η συχνότητα που μπορείτε να τα πετάτε έχει ένα τύποις cooldown) και έναν γάντζο για να πιάνεται από ψηλά. Επιπλέον μπορεί να ανεβοκατέβει σε πλατφόρμες όπου αυτό είναι εφικτό για να αποφύγει εμπόδια, να κάνει walljumps και να σκαρφαλώνει σε τοίχους, ενώ το διπλό άλμα εκτός του ότι δίνει περισσότερο ύψος εξυπηρετεί και για την εκτέλεση combo που κυριολεκτικά σώζουν το τομάρι σου. Και βεβαίως όσο πολεμά ξεκλειδώνει νέες ειδικές κινήσεις όπως προστάζει η μόδα.