Shift 2: Unleashed

Δεν ξέρω αν θυμάστε την προ μηνών παράκρουση που είχα πάθει με το Need for Speed: Hot Pursuit –κι αν δεν θυμάστε, ευκαιρία να φρεσκάρετε λίγο τη μνήμη σας, θα σας χρειαστεί. Ο τίτλος της Criterion συνδύαζε μαεστρικά το arcade gameplay της σειράς Burnout με τον άμεσο χαρακτήρα των Need for Speed, παρουσιάζοντας κατά την ταπεινή, προσωπική μου άποψη, έναν τίτλο που οφείλει να έχει στη συλλογή του κάθε λάτρης του είδους.

Στο άκουσμα της κυκλοφορίας του Shift 2: Unleashed, του διαδόχου του Need for Speed: SHIFT, τόσο νωρίς μέσα στη χρονιά, ομολογώ πως εξεπλάγην, αφού θα στοιχημάτιζα πως θα μας τιμούσε με την παρουσία του γύρω στον Σεπτέμβριο. Η αλλαγή του ονόματος και το «κόψιμο» του Need for Speed από αυτό δεν με έπιασαν στον ύπνο: η EA έχει στο παρελθόν «κάψει» franchises και franchises –υποθέτω πως πλέον ξέρει τι πρέπει να κάνει για να αποφύγει ακόμα μια «κηδεία». Όταν λοιπόν τέθηκε επί τάπητος το θέμα της παρουσίασης του Shift 2, άσκησα βέτο ζητώντας να πάρω εγώ το παιχνίδι, θέλοντας πρωτίστως να ικανοποιήσω τη δικιά μου «δίψα».

Το Forza 3, βλέπετε, έχει παλιώσει επικίνδυνα όσον αφορά το Xbox 360 και το Gran Turismo 5 στο PS3 προσωπικά ουδέποτε με εξέπληξε. Σε τελική ανάλυση, αν θέλω να κάνω ψηφιακά συλλογή από κάτι, χίλιες φορές να βάλω Pokemon στο DS –γιατί, ας μη γελιόμαστε, στα μάτια μου τουλάχιστον ο τίτλος της Polyphony δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία interactive συλλογή αυτοκινήτων με ανεπτυγμένο κομμάτι test drive. Θα μπορούσε λοιπόν το Shift 2: Unleashed της Slightly Mad Studios να μου το γεμίσει αυτό το κενό ή θα έγραφε ακόμα μία μαύρη σελίδα στο βιβλίο του ταλαίπωρου franchise;

Είσαι ο οδηγός…

Το Shift 2: Unleashed, λοιπόν, βασίζεται στην επιτυχημένη συνταγή του πρώτου SHIFT, οπότε για να πάρετε μιαν ιδέα αυτής, ρίξτε μια ματιά στο σχετικό review του Χάρη. Το να περιοριστεί σε ότι είχε δημιουργήσει ενάμιση χρόνο πριν βέβαια, δεν θα ήταν σώφρον για τη Slightly Mad Studios και έτσι έδωσε βαρύτητα σε δυο-τρεις διορθώσεις ή προσθήκες, ορθότερα, που έκρινε πως θα βοηθούσαν το Shift 2 να ξεχωρίσει έναντι του ανταγωνισμού που στο μεταξύ είχε κατεβάσει τα φύλλα του.

Η πρώτη και σημαντικότερη κατ’ εμέ, είναι η helmet cam, η κάμερα που τοποθετείται δηλαδή εκεί όπου θα ήταν τα μάτια του οδηγού, βάζοντας τον παίκτη στην κυριολεξία στη θέση του οδηγού –ο Άρης Σταθάκης λείπει μόνο! Θα μου πείτε, τι διάφορα έχει αυτή η κάμερα από την cockpit. Θα σας εξηγήσω αμέσως. Η κάμερα αυτή αντιδρά σαν να ήταν τα μάτια του οδηγού, δηλαδή στις στροφές κλίνει το κεφάλι προς τα δεξιά ή τα αριστερά (ανάλογα), τραντάζεται στα άλματα ή τις συγκρούσεις και φυσικά σας προσφέρει περιορισμένο οπτικό πεδίο –τόσο όσο επιτρέπει το κράνος.

Επίσης «με τη μία» βλέπετε τον αριστερό καθρέφτη και αυτόν του παρμπρίζ. Έλα που όμως υπάρχει και καθρέφτης στην πλευρά του συνοδηγού. Τι κάνετε για να τον τσεκάρετε; Απλά κουνάτε το… κεφάλι σας με τον δεξιό αναλογικό μοχλό, γυρνάτε προς το μέρος του συνοδηγού και ελέγχετε τι δείχνει ο καθρέφτης σας! Καλό; Κάτι ακόμα που μου άρεσε από τη νέα κάμερα ήταν και το ότι στις στροφές ο καθρέφτης του παρμπρίζ «θόλωνε», κάτι λογικό αφού ο οδηγός σε αυτές τις σαφώς πιο απαιτητικές καταστάσεις έχει την προσοχή του στον δρόμο μπροστά του.

Δεν χρησιμοποιώ την κάμερα μέσα από το αυτοκίνητο σε racing τίτλους. Ο τελευταίος που θυμάμαι να το ‘κανα ήταν το Test Drive Unlimited 2 κι εκεί από ανάγκη, για να μην αντικρίζω τη… φρικωδία της Eden Games! Στο Shift 2 όμως του ‘δωσα και κατάλαβε! Το ‘φχαριστήθηκα ρε παιδί μου, πώς το λένε; Οδηγούσα από μέσα και το χαιρόμουν! Σύμφωνοι, στην αρχή τα πράγματα ήταν κομματάκι δύσκολα αφού έπρεπε να το συνηθίσω. Δεν είχα πλήρη άποψη του Leon μου, οπότε το κακόμοιρο το Seatάκι πήγαινε σαν σκούνα σε θαλασσοταραχή! Μόλις όμως του πήρα τον αέρα και βρήκα τα πατήματά μου, το απόλαυσα όσο τίποτα!