Shank 2

Αν και το πρώτο Shank μου είχε εξάψει την περιέργεια βλέποντας τα πρώτα τρέιλερ, κυρίως λόγω του ελκυστικού κομικίστικου δισδιάστατου art style του, εντούτοις μπήκα στον κόπο να το αποκτήσω μόλις τον περασμένο μήνα, όταν βγήκε σε προσφορά στο XBLA. Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν ανάμικτες, αφού από τη μια εντυπωσιάστηκα από την αισθητική του, αλλά το gameplay μου φάνηκε κάπως ρηχό κι επαναλαμβανόμενο (ακόμα και για button-masher) και το κυριότερο, το παιχνίδι ήταν υπερβολικά σύντομο. Όχι πως στο τέλος δεν ήταν ένα άκρως αξιόλογο indie παιχνιδάκι, αλλά σίγουρα έδινε την εντύπωση πως θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλύτερο. Με τους ανθρώπους λοιπόν της Klei να επιμένουν πως έχουν διορθώσει τα κακώς κείμενα του πρώτου μέρους, αποφάσισα να τσεκάρω το sequel για να δω τι έχει αλλάξει και τι όχι…

Κατ' αρχάς σε ό,τι έχει να κάνει με την ιστορία του παιχνιδιού, τα πράγματα εδώ είναι λιγότερο ξεκάθαρα στην αρχή από το καθαρά KillBill-ίστικο στόρι του πρώτου μέρους, αλλά όπως ξετυλίγεται η ιστορία στη συνέχεια από τα γνώριμα καρτουνίστικα cut-scenes, βλέπουμε πως ο Shank πρέπει να εξοντώσει μπόλικους μικρούς και μεγάλους κακούληδες και εν τέλει τον νέο άρχοντα της περιοχής, ώστε να σώσει τη γυναίκα που τον μεγάλωσε. Μάλιστα αν θέλετε να υπάρχει μια συνέχεια, μπορείτε να διαβάσετε και το σχετικό κόμικ που έφτιαξαν οι καλλιτέχνες του παιχνιδιού και υποτίθεται πως γεφυρώνει το σεναριακό χάσμα ανάμεσα στα δυο μέρη.

Σχετικά με το gameplay τώρα, οι δημιουργοί του παιχνιδιού είχαν δηλώσει πως ξήλωσαν το σύστημα μάχης και το ξαναέφτιαξαν από την αρχή, κάτι που οφείλω να παραδεχτώ πως είναι φανερό. Όχι πως πάλι το παιχνίδι δεν ανήκει στην κατηγορία των button mashers, αλλά πλέον δεν είναι τόσο εύκολο να τα βγάλετε πέρα κοπανώντας απλώς ένα κουμπί λες και παίζετε κάποιο παιχνίδι στίβου. Ειδικά τα -εντυπωσιακά βίαια, παρεμπιπτόντως- counter attacks απαιτούν κάποιο συγχρονισμό προφανώς, ενώ είναι τόσο αποτελεσματικά που το παιχνίδι ουσιαστικά σε ωθεί με τον τρόπο του να προβείς σε αυτή για να σπάσεις τη μονοτονία του button mashing, που έκανε το παιχνίδι να μοιάζει με ένα… melee Metal Slug! Κάτι που ίσως ενοχλήσει, είναι ότι υπάρχουν περιπτώσεις που σας περικυκλώνουν τόσοι εχθροί, ώστε μέχρι να ολοκληρωθεί το animation του counter kill, σας έχει ήδη χτυπήσει κάποιος άλλος. Πριν από κάθε επίπεδο, επιλέγετε τα όπλα που θα πάρετε μαζί σας, τα οποία πάλι χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: ελαφρά (τα μαχαίρια σου ουσιαστικά), βαριά (μασέτες, μπαστούνι του μπέιζμπολ, αλυσοπρίονο), εξ αποστάσεως (μαχαίρια, πιστόλια, καραμπίνα κλπ) και εκρηκτικά (χειροβομβίδες, νάρκες, μολότοφ), ενώ μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και όσα μπορέσετε να αποσπάσετε από ορισμένους εχθρούς, καθώς και αντικείμενα που θα βρείτε στο δρόμο σας. Επίσης, αρκετά πιο βολικός είναι και ο χειρισμός σε σχέση με το πρώτο μέρος (μπορείτε να αποφεύγετε επιθέσεις με το δεξί αναλογικό μοχλό, ενώ επιτέλους κατάλαβαν ότι δεν είναι λογικό να χρησιμοποιείται το ίδιο κουμπί για τα χτυπήματα και για να μαζεύεις/χρησιμοποιείς αντικείμενα και health potions από το έδαφος!), ενώ υπάρχει μια κάπως μεγαλύτερη ποικιλία και στους εχθρούς, πέρα από τους τρόπους με τους οποίους τους εξοντώνεις.

Παράλληλα κι εδώ τα boss fights έχουν περισσότερο να κάνουν με το να μάθεις τα patterns των εχθρών και να τους καταφέρεις 1-2 δυνατά χτυπήματα με κατάλληλο τρόπο, την κατάλληλη στιγμή (συνήθως συνοδευόμενα από το σχετικό cut-scene). Τουλάχιστον –σε αντίθεση με το πρώτο μέρος- εδώ παίζουν κάποιο ρόλο και τα απλά χτυπήματα που καταφέρετε στα bosses, αφού η ευκαιρία να τους ρίξετε τα «δυνατά» χτυπήματα που θα τους φάνε το 1/3 της ενέργειάς τους, δεν έχει πλέον να κάνει με το να εκμεταλλευτείτε το περιβάλλον, αλλά με το πόσο χαμηλά θα έχετε ρίξει το μετρητή της υγείας τους.

Κατά τ’άλλα, όσοι έχουν δει το πρώτο Shank θα ξέρουν τι να περιμένουν από τον καλλιτεχνικό τομέα του παιχνιδιού: Χειροποίητα σχέδια επιπέδου επαγγελματικού κόμικ γεμάτα με μπόλικη διάθεση για splatter-οκαταστάσεις και ηχητικός τομέας υψηλότατης ποιότητας (ειδικά το soundtrack μου φάνηκε ανώτερο και από του προηγούμενου μέρους).