Shadows of the Damned

Την προηγούμενη γενιά... μπορεί και να έδινα ένα δάχτυλο (του ποδιού) για να δω τους Suda 51 (Killer 7, No More Heroes) και Shinji Mikami (Resident Evil 4, Devil May Cry) να δημιουργούν από κοινού έναν νέο τίτλο δράσης και τρόμου. Ίσως και δύο (δάχτυλα ή παιχνίδια, διαλέξτε και πάρτε). Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει από τότε. Η ιαπωνική σκηνή έχει χάσει την αίγλη της, εγώ έχω γίνει πιο δύσκολος, ενώ οι μεγάλοι τίτλοι που κυκλοφορούν γίνονται ολοένα πιο ποιοτικοί, αλλά και ολοένα πιο τεχνοκρατικοί, παραγκωνίζοντας τη δημιουργικότητα στη σκηνή των indie, των downloadable games και ορισμένων δημιουργών που έχουν βρει καταφύγιο στη χρηματοδότηση μεγάλων εταιρειών hardware, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να εργάζονται με τους δικούς τους ρυθμούς.

Εύλογα, λοιπόν, είχα τις επιφυλάξεις μου σχετικά με το Shadows of the Damned, έναν νέο τίτλο από την αφρόκρεμα της ιαπωνικής «mature» σκηνής, με εκδότη την Electronic Arts (κι όμως!). Αν ο τίτλος είχε κυκλοφορήσει πριν από 7 χρόνια, θα ήταν ικανός να δημιουργήσει σεισμό στην αγορά. Τώρα, είναι ένα περίεργο «ζώο» από το οποίο δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Θα είναι μια άρτια, αλλά κάπως οπισθοδρομική εμπειρία από μια άλλη εποχή, όπως το Resident Evil 5; Θα είναι μια ενδιαφέρουσα χαβαλετζίδικη και pulp πρόταση στο στυλ του No More Heroes, η οποία θα υποφέρει όμως από τη χαρακτηριστική προχειρότητα στους μηχανισμούς από την οποία πάσχουν οι τίτλοι του Suda 51;

Τελικά, το Shadows of the Damned δεν είναι τίποτα από αυτά, αν και πολλές φορές κινδυνεύει να πέσει και στις δύο παραπάνω παγίδες. Οι δύο δημιουργοί, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο team της Grasshopper Manufacture και νέους δυτικούς συντελεστές καταφέρνουν να ισορροπήσουν μεταξύ τους και να ενισχύσουν ο ένας τα ισχυρά σημεία του άλλου. Το αποτέλεσμα; Ένας περίεργος τίτλος που μοιάζει να έχει απόλυτη αυτοπεποίθηση σε μερικούς τομείς και μια σκανδαλιάρικη διάθεση ανατροπής σε κάποιους άλλους. Είναι όμως το παιχνίδι που θα μπορούσε να είναι; Και ναι και όχι (μάλλον προς το «ναι» τείνω προσωπικά, αλλά πρέπει να κρατήσουμε λίγο το σασπένς, τι να κάνουμε;).

Ο πρωταγωνιστής του Shadows of the Damned είναι ο ισπανόφωνος κυνηγός δαιμόνων Garcia Hotspur. Ναι, στο μυαλό των Ιαπώνων, το όνομα «Hotspur» φαντάζει δυναμικό και «badass». Για τους υπόλοιπους, θυμίζει γουέστερν του '50, αλλά ποιος ξέρει, μπορεί κι αυτό να είναι εσκεμμένο. Ναι, μεταξύ του Dante, του Hotspur και του υπόλοιπου 40% των ηρώων των video games, δεν είναι περίεργο που ο κλάδος των κυνηγών δαιμόνων γνωρίζει τεράστια ποσοστά ανεργίας. Κάποια στιγμή, ο Fleming, ο βασιλιάς του υποκόσμου, αποφασίζει ότι ο Garcia το παράκανε με την εξολόθρευση δαιμόνων και επιλέγει να τον τιμωρήσει παίρνοντας μαζί του στην Κόλαση την... κοπέλα του! Αντί να πει «καλή καρδιά», να πέσει για ύπνο και να πάει την άλλη μέρα να βρει μια πραγματική δουλειά, ο Garcia μπαίνει κι αυτός στην Κόλαση, αποφασισμένος να σώσει τη γυναίκα της ζωής του.

Βαρετό; Κοινότοπο; Δεν έχει σημασία, καθώς το Shadows of the Damned δεν παίρνει καθόλου στα σοβαρά τον εαυτό του. Ένας μοντέρνος... Μπακογιαννόπουλος θα μπορούσε να ερμηνεύσει την ιστορία του Shadows of the Damned ως μια σύγχρονη παραλλαγή της Κόλασης του Δάντη. Επειδή είμαστε κάπως πιο προσγειωμένοι, θα πούμε τα πράγματα ακριβώς όπως είναι: οι συγγραφείς του τίτλου κάνουν την πλάκα τους, γεμίζοντας το παιχνίδι με όσο περισσότερη ποζεριά και εφηβικό χιούμορ μπορούν, ενώ παράλληλα κλείνουν το μάτι στον Rodriguez και τις αμετανόητα pulp παραγωγές του.