Shadow Complex

(Και) Το Metroid εάλω!

Μερικές φορές, ακόμα και ο πιο κυνικός και κουρασμένος gamer συναντά εκπλήξεις τόσο ευχάριστες, ώστε να... ερωτεύεται τα videogames και πάλι από την αρχή. Μια από αυτές τις εκπλήξεις είναι και το Shadow Complex. Όχι, δεν πρόκειται για έναν τίτλο που θα μείνει αξέχαστος σε όποιον τον παίξει, δεν είναι ένα δημιούργημα που σου δίνει την εντύπωση ότι θα μείνει κλασικό. Για την ακρίβεια, δεν κάνει καν τέλεια αυτό που προσπαθεί να κάνει. Απλά, είναι μια καλή ιδέα. Όχι μια πρωτότυπη ιδέα, αλλά μια καλή ιδέα. Το Shadow Complex δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια πολύ καλή και πιστή προσπάθεια αναβίωσης ενός αγαπημένου στυλ παιχνιδιού, συνδυάζοντας κλασικό gameplay με μια μοντέρνα μηχανή γραφικών και ελαφρώς... ρετουσαρισμένη δράση. Στη συγκεκριμένη περίπτωπση, αυτά τα χαρακτηριστικά είναι αρκετά ώστε το όλο εγχείρημα να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένο. Σίγουρα, πιο επιτυχημένο από όσο φανταζόμασταν αρχικά.

Όταν η Epic Games και η Chair Entertainment (δημιουργός του διασκεδαστικού, αλλά μάλλον... επίπεδου Undertow) ανακοίνωσαν για πρώτη φορά το Shadow Complex, το όλο στυλ της παραγωγής, αλλά και το υλικό που έδειξαν, παρέπεμπαν σε ένα arcade shooter στο κλασικό στυλ ενός προσεγμένου τίτλου του Xbox Live Arcade. Στην καλύτερη περίπτωση, το παιχνίδι έδειχνε ως ένα ελαφρώς πιο όμορφο Bionic Commando Rearmed (χωρίς όμως το κύρος ενός κλασικού license). Οι πιο αισιόδοξοι από εμάς, ίσως να τόλμησαν να ελπίσουν για κάτι που θα προσπαθούσε να πλησιάσει το αγαπημένο Turrican, για όσους νοσταλγούς των 16bit το θυμούνται ακόμα. Όμως το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ και απρόσμενο: μια προσπάθεια μεταφοράς ενός Super Metroid ή ενός Symphony of the Night στα σημερινά δεδομένα. Πρόκειται για μια αρκετά περίεργη απόφαση, καθώς οι προαναφερθέντες τίτλοι, όσο και αν αγαπήθηκαν, όσο και αν κέρδισαν το σεβασμό κριτικών και παικτών, ποτέ δεν σημείωσαν εμπορική επιτυχία ανάλογη της ποιότητάς τους. Η δημιουργία του Shadow Complex ήταν μια υπέροχα hardcore απόφαση, ένα πραγματικό δώρο για τους gamers που ήξεραν τότε τι να διαλέξουν. Ναι, το παραδέχομαι ότι γίνομαι ελιτιστής, αλλά μερικά πράγματα πρέπει να ειπωθούν. Το Super Metroid, αν και υπήρξε ένας επιτυχημένος τίτλος, ποτέ δεν αγαπήθηκε όσο τα Mario spin-offs στο SNES, ενώ το Symphony of the Night πέρασε απαρατήρητο από τους θαμπωμένους από τα τρισδιάστατα γραφικά κατόχους του PS1 και του Saturn. Τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι η νοσταλγία, ούτε οι κορυφαίες στιγμές των Ιαπώνων σχεδιαστών. Θέμα μας είναι το Shadow Complex, ένας σύγχρονος τίτλος που εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες πειραματισμού που προσφέρει το XBLA για να αναβιώσει ένα στυλ παιχνιδιού που αγαπήθηκε όσο λίγα από μια συγκεκριμένη μερίδα hardcore παικτών. Ποιος ξέρει, αυτή τη φορά, ο συνδυασμός χαμηλής τιμής, ομορφων γραφικών και η διάθεση του τίτλου online, ενδεχομένως να ωθήσουν πολλούς νέους παίκτες να γνωρίσουν και να αγαπήσουν μια ολόκληρη σχολή του game design.