Serious Sam 3: BFE

Δεν θα το παίξω «ποιοτικός», ούτε «ιντελεκτουέλ», σνομπάροντας το Modern Warfare και τους κλώνους του. Κακά τα ψέματα, έχω ξοδέψει ουκ ολίγες ώρες μαζί τους. Μέσα μου όμως υπάρχει ακόμα η όρεξη για δόσεις «oldschool» δράσης. Για μια ντουζίνα όπλα, σχεδόν απεριόριστα πυρομαχικά, και που να καλούμαι να εξοντώσω άπειρους εχθρούς μέχρι να με κάνουν με τα κρεμμυδάκια. Και κάπως έτσι καταχάρηκα με την εμφάνιση της τρίτης περιπέτειας του Sam του «σοβαρού». Τα πράγματα στο Serious Sam 3 είναι τόσο απλά όσο ήταν τότε που παίζαμε για πρώτη φορά Doom και Quake. Ελέγχουμε ένα ντούκι (που οι κακές γλώσσες αποκαλούν φτηνή απομίμηση του Δούκα Πυρηνικού) που μπορεί να κουβαλάει ταυτόχρονα όσο όπλα βρει στο διάβα του και που αντέχει περισσότερη ζημιά και από τον Εξολοθρευτή, με σκοπό να εξαφανίσουμε τις στρατιές του διαβολικού Mental από προσώπου Γης. Το παιχνίδι υποτίθεται πως εξελίσσεται στην Αίγυπτο του μέλλοντος, πριν τα γεγονότα του Serious Sam: The First Encounter, όμως η ιστορία δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο. Και παρόλο που το single player είναι εμπλουτισμένο με cutscenes, αυτές έχουν μοναδικό σκοπό να μας υπενθυμίζουν πόσο «γαμάουα» είναι ο πρωταγωνιστής, με τις ποζεράδικες ατάκες του και τις αναφορές στην ποπ κουλτούρα (η αντιγραφή του Duke που λέγαμε).

Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε, όσοι δεν έχει τύχει να ασχοληθείτε στο παρελθόν με τη σειρά, είναι πως σε σχεδόν κάθε επίπεδο ριχνόμαστε αντιμέτωποι με δεκάδες εκατοντάδες εχθρούς και το μόνο που μας ζητείται είναι να επιβιώσουμε μέχρι την επόμενη «φουρνιά». Στρατηγικές τύπου «κρύβομαι στην γωνιά, χτυπάω μερικούς και περιμένω να αναπληρωθεί η ενέργειά μου» δεν υπάρχουν, αφού όχι μόνο οι εχθροί μας είναι τόσο πολλοί και ΔΕΝ θέλουμε να μας βρουν χωμένους σε κάποια γωνία, όχι μόνο γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή που βρισκόμαστε, αλλά και για να «μπαλωθούμε» πρέπει να μαζεύουμε συνεχώς medkits και armor. Ως εκ τούτου οι τακτικές πάνε ουσιαστικά περίπατο με μόνες δραστηριότητες την διαρκή κίνηση στον χώρο ώστε να αποφεύγουμε τα εχθρικά πυρά και την επιλογή του κατάλληλου όπλου τη σωστή στιγμή. Μιας και αναφερθήκαμε στα όπλα, αυτά χαρακτηρίζονται από αρκετή ποικιλία ξεκινώντας από την απολαυστικά... αποτελεσματική βαριοπούλα και φτάνοντας μέχρι το τρομερό φορητό κανονάκι που εκτοξεύει οβίδες ισοπεδώνοντας τα πάντα.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε όλη την διάρκεια του τίτλου, με μόνα πράγματα που αλλάζουν να είναι η δυσκολία και το μέγεθος του οπλοστασίου μας. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω πως σε αντίθεση με τους προκατόχους του (και κυρίως με τα δύο μέρη του πρώτου Serious Sam) η δράση εδώ ξεκινάει πολύ αργά, σχεδόν βαρετά, με ελάχιστα όπλα στην διάθεσή μας και ελάχιστους εχθρούς κάθε φορά. Ίσως η Croteam να ήθελε να προσφέρει στους καινούργιους παίκτες μια πιο ομαλή εισαγωγή στον κόσμο του Serious Sam, όμως σε εμένα τον βετεράνο κάπως μου ξίνισε. Και έτσι κάθε φορά που επιστρέφω στο παιχνίδι για ένα ακόμη playthrough προσπερνώ τα πρώτα τρία επίπεδα όπου το μακελειό δεν λέει να ανεβάσει στροφές. Άπαξ και πάρει μπρος, όμως, το παιχνίδι δεν λέει να σταματήσει ρίχνοντας το ένα κύμα επιθέσεων μετά το άλλο σε ρυθμό που σίγουρα θα ζορίσει ακόμη και τα πιο έμπειρα δάχτυλα. Και μιας και μιλήσαμε για ζόρια, θα πρέπει να ομολογήσω πως το Serious Sam 3 είναι δύσκολο. Για την ακρίβεια είναι πανδύσκολο αφού ακόμα και στο επίπεδο δυσκολίας normal ουκ ολίγες φορές τα βρήκα σκούρα και χρειάστηκα πολλαπλές προσπάθειες για να προχωρήσω, κάτι που σπάνια μου είχε τύχει στα παλαιότερα παιχνίδια της σειράς (καλά σε σχέση με παιχνίδια της τωρινής εποχής δεν το συζητάμε καν).