Scott Pilgrim vs. The World: The Game

Ο άνθρωπος έχει τη συνήθεια να κρατά μόνο τις καλές αναμνήσεις. Δεν έχει σημασία από τι, από οτιδήποτε: τείνουμε να θυμόμαστε με νοσταλγία τα καλά, ξεχνώντας ως επί το πλείστον τα στραβά και τα άσχημα. Κάθε φορά λοιπόν που δοκιμάζω κατά βάση με τη βοήθεια ενός emulator να παίξω τίτλους που έπαιζα όταν ήμουν πιτσιρικάς σε Mega Drive, Master System, NES και SNES, στο τέλος απογοητεύομαι, είτε από τον βαθμό δυσκολίας τους («πωωω, ρε φίλε, πώς διάολο τα παίζαμε τότε αυτά;» -αγαπημένη ατάκα) είτε από τον παρωχημένο ακόμα και για τα γούστα μου συνδυασμό γραφικών-gameplay. Όπως και να το κάνουμε, άλλη εντύπωση προκαλούσαν τότε και άλλη τώρα.

Προς τι αυτός ο πρόλογος; Μα προς τιμήν του Scott Pilgrim vs. The World: The Game, του τίτλου που αφ’ ενός παραδίδει μαθήματα σε όποιο στούντιο ή εταιρεία αποφασίσει να βγάλει remake παιχνιδιού από τις προαναφερθείσες κονσόλες και αφ’ ετέρου δείχνει σε όλους όσοι πασχίζουν να κυκλοφορήσουν ένα movie tie-in της προκοπής πώς γίνεται η δουλειά. Το παιχνίδι βασίζεται στην ομώνυμη ταινία η οποία με τη σειρά της εμπνέεται από τη σειρά κόμικ Scott Pilgrim του Bryan Lee O’Malley: ο φουκαράς ο Scott ο Pilgrim (κατά το «ο Μπάμπης ο Τεννές») ερωτεύεται τη Ramona Flowers, μόνο που για να κεντρίσει το ενδιαφέρον της και τελικά εκείνη να δεχτεί να βγει ραντεβού μαζί του, αυτός θα πρέπει να νικήσει τους επτά «κακούς» πρώην της!

Το όλο concept είναι αστεράτο και το παιχνίδι είναι τίγκα στα Easter Eggs, τα –σχετικά με τη βιομηχανία και τη gaming σκηνή- inside jokes και τις αναφορές στη geek κουλτούρα γενικότερα. Φανταστείτε ότι ο χάρτης στον οποίο απεικονίζονται οι επτά κόσμοι του (ένας για κάθε πρώην γκομεναίο-boss) είναι τάλε-κουάλε αυτός των Super Mario World ενώ στους κάδους ανακύκλωσης που θα συναντάτε στο διάβα σας, αν προσέξετε θα δείτε πως απεικονίζεται το Triforce σύμβολο των Zelda! Η πλάκα είναι πως τα παραπάνω όχι μόνο απεικονίζονται με το κλασικό, ρετρό στυλ της εποχής των 8 και 16-bit αλλά έχει γίνει τέτοια δουλειά ώστε το κάθε πιξελιασμένο αντικείμενο που φαίνεται στην οθόνη σας να είναι τόσο λεπτομερώς σχεδιασμένο που να συμβάλλει με τον τρόπο του σε ένα μοναδικής αισθητικής αποτέλεσμα.

Το δε gameplay μοιάζει να ‘ναι καρμπόν αυτό τίτλων που άφησαν εποχή, λέγε με Double Dragon, Streets of Rage και Final Fight. Ευτυχώς για καλό δικό μας, έχει εμπλουτιστεί με στοιχεία που του προσδίδουν το απαραίτητο βάθος και αποτρέπουν τη βαριεστιμάρα να εμφανιστεί –τουλάχιστον στην ώρα της. Ποια είναι αυτά; Δύο επιθέσεις (γροθιά και κλωτσιά) που μπορούν να συνδυαστούν με άλμα, μπλοκ και τρέξιμο (με διπλό πάτημα/κίνηση του σταυρού κατεύθυνσης ή του αναλογικού μοχλού). Αν στα παραπάνω προσθέσετε τη δυνατότητα του χαρακτήρα σας να κρατά και/ή να πετά οποιοδήποτε αντικείμενο βρίσκει αλλά και τα combos που μαθαίνετε για κάθε level που ανεβαίνει αυτός (μέχρι και το 16 φτάνει), τότε έχετε αμέσως-αμέσως ένα ρεπερτόριο κινήσεων που θα ζήλευε μαχητής του Street Fighter!

Ο κόσμος του Scott Pilgrim vs. The World: The Game είναι το κάτι άλλο. Φανταστείτε ότι αφού τέλειωσα με τον πρώτο γκόμενο της «έτσι», ξανάπαιξα ολόκληρο το πρώτο level απλά και μόνο για να χαζέψω τα περιβάλλοντα. Και λέγοντας ένα level δεν εννοούμε ένα στάνταρ setting και αυτό ήταν όλο: από την αρχή ενός επιπέδου μέχρι το τέλος του, το background, το σκηνικό και οι αντίπαλοι αλλάζουν ουκ ολίγες φορές και έτσι θα βρεθείτε στο πιτς φιτίλι από τις χιονισμένες γειτονιές του Τορόντο σε έναν αυτοκινητόδρομο-πήχτρα κι από ‘κει στο πλατό των γυρισμάτων μιας ταινίας. Οι δε αντίπαλοι που θα σας αποτρέψουν να βρείτε την πραγματική αγάπη είναι ευφάνταστοι και συνάμα ιδιαίτερα δύσκολοι να κουλαντρίσετε. Μην σας ξεγελά το Scott Pilgrim: μπορεί να πρόκειται για ένα τρυφερό και geeky love story αλλά το άτιμο είναι δύσκολο, ειδικά αν παίζει μόνο ένας παίκτης.