Saints Row: The Third [DLC update]

(Σ.Σ. Το κείμενο δημοσιεύεται εκ νέου με την προσθήκη άποψης για το DLC του παιχνιδιού, Genkibowl VII. Θα τη βρείτε στην τρίτη σελίδα του review.)

Το Saints Row: The Third είναι ένα GTA-clone. Δεν υπάρχει λόγος να το κρύβουμε όταν δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να το παραδεχθεί το ίδιο ή η Volition που βρίσκεται και στην ανάπτυξή του. Η βασική διαφορά των Saints Row με τα Grand Theft Auto έγκειται στο ότι τα πρώτα ποτέ δεν έπαιρναν τους εαυτούς τους στα σοβαρά. Το αυτό συμβαίνει και με το τρίτο επεισόδιο της σειράς: δονητές ενός μέτρου, τσαλαπάτημα πεζών από κωλοφτιαγμένα «έργαλα» που ντελιβεράρουν συμμορίτες στην πόρτα σας, μανούλια σε στρινγκάκια που θέλουν την καρδιά σας στην κυριολεξία. Αν όλα αυτά και πολλά περισσότερα συνέβαιναν σε ένα οποιοδήποτε άλλο «σοβαρό» παιχνίδι, τώρα αυτό θα ‘ταν πρώτο θέμα στα κανάλια!

Χαβαλές να γίνεται μωρέ!

Σκοπός του Saints Row: The Third δεν είναι να προσφέρει μια δυνατή και συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία μέσα από μια καλογραμμένη «κινηματογραφική» ιστορία όπως το Grand Theft Auto. Τουναντίον, θα έλεγα ότι παρ’ ότι κάνει δυναμικό μπάσιμο (η εισαγωγή είναι όλα τα λεφτά), στη συνέχεια το όλο στόρι κάνει «κοιλιά». Αν το παιχνίδι βασιζόταν στην πλοκή και μόνο, τότε θα είχαμε πρόβλημα. Ευτυχώς γι’ αυτό όμως, παρουσιάζει αξιοσημείωτο βάθος στο gameplay του (σε βαθμό τέτοιο που να ορίζει εκ νέου τα στάνταρ τροποποιεί τον ορισμό για τη λέξη sandbox) με αποτέλεσμα να κρατά τον παίκτη «δέσμιό» του για ώρες με χαρακτηριστική ευκολία. Κι ας φτάνει στο σημείο εκείνος να… μην ξέρει γιατί συνεχίζει να παίζει!

Υπήρξαν στιγμές στο παιχνίδι που αναλάμβανα και έφερνα εις πέρας αποστολές, όχι γιατί είχα καμιά ιδιαίτερη πρεμούρα να δω τι γίνεται παρακάτω, αλλά διότι ήμουν περίεργος για το τι θα μου προέκυπτε αμέσως μετά! Σύμφωνοι, κάποιες αποστολές ήταν περισσότερο ευφάνταστες απ’ ότι άλλες, όμως το συνολικό fun factor παρέμενε σταθερά σε… δυσθεώρητα επίπεδα! Αυτό που κατόρθωσε να κάνει –και μάλιστα εύκολα- το Saints Row: The Third, ήταν να με βάλει στα παπούτσια του ήρωά μου. Σε αυτό έπαιξαν ρόλο δύο πράγματα: πρώτον το εκπληκτικό character customization, χάρη στο οποίο έκανα τον πρωταγωνιστή τόσο ανεκδιήγητο όσο ήθελα, και δεύτερον, το γεγονός ότι σε cut-scene έβλεπα την εκδοχή ΜΟΥ. Ε, δεν ήθελα και πολύ να ταυτιστώ μαζί του.

Το παιχνίδι λοιπόν είναι sandbox. Για όσους δεν γνωρίζουν τι πάει να πει αυτό, φανταστείτε ότι με το που ξεκινάτε να παίζετε (more or less), μια ολόοοκληρη πόλη βρίσκεται στη διάθεσή σας για εξερεύνηση! Ένιωσα αυτό το σύνηθες δέος που με διακατέχει κάθε φορά που ξεκινάω παιχνίδι του είδους (Grand Theft Auto IV, Red Dead Redemption, Saints Row 2 κλπ) και που τόσο πολύ μου ‘χε λείψει αλλά το Steelport, η πόλη στην οποία εξελίσσονται τα γεγονότα του Saints Row: The Third, δεν θα έλεγα πως θα μου μείνει χαραγμένη στη μνήμη στον βαθμό που τα κατάφεραν άλλες –βλ. San Andreas ή Vice City ή έστω Liberty City. Δεν είναι ότι είναι μικρό ή κακοσχεδιασμένο ή άδειο. Απλά μου φάνηκε ότι δεν είχε την προσωπικότητα που θα περίμενα από μία πόλη στα κυβικά του. Ακόμα κι έτσι όμως βρίθει αποστολών, challenges, quests και objectives που καλείστε να φέρετε εις πέρας και πολλών πολλών extras.

Τι θέτε;

Εκεί που το Saints Row: The Third θα καλύψει και τον μεγαλύτερο… δυσκοίλιο είναι στο κομμάτι της ποικιλίας στο gameplay. Πραγματικά οι επιλογές σας είναι άπειρες ως προς το τι μπορείτε να κάνετε στο παιχνίδι. Βασικά, μια ολόκληρη πόλη βρίσκεται στο έλεός σας, τόσο απλά! Ετοιμαστείτε να την κατακτήσετε γειτονιά προς γειτονιά, να αγοράσετε μαγαζιά, να κάνετε τον ταρίφα, να κλέψετε αυτοκίνητα τα οποία στη συνέχεια θα μοντιφάρετε κατά βούληση, να «τουμπανιάσετε» όπλα με ό,τι κουλό αξεσουάρ μπορείτε να φανταστείτε, να καβαλήσετε μία αλά Tron μηχανή σε ένα «ψηφιακό» περιβάλλον, να πολεμήσετε ζόμπι και ό,τι άλλο δεν μπορείτε να φανταστείτε (ναι, ΔΕΝ μπορείτε). Θα ήθελα πολύ να έγραφα σε δυο-τρεις παραγράφους όλα αυτά τα τρελά concepts (κάποια σατιρίζουν ταινίες, άλλα videogames και άλλα γενικότερα κλισέ από τον χώρο της ψυχαγωγίας) που παίρνουν σάρκα και οστά στο παιχνίδι, αλλά δεν θα το κάνω. Θα σας αφήσω να τα ανακαλύψετε οι ίδιοι.