reviewsvideogames

Rise of the Tomb Raider

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: Xbox One • επίσης διαθέσιμο για: X360
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, adventure, PEGI: 18+

Απλά πράγματα, κυρίες και κύριοι: το Rise of the Tomb Raider είναι χωρίς αμφιβολία το blockbuster της χρονιάς. Είναι ο καλύτερος τίτλος των Χριστουγέννων και μια αποκλειστικότητα που σφραγίζει με εμφατικό τρόπο τη φετινή εορταστική περίοδο. Αν κάνετε μία αγορά αυτούς τους μήνες, πρέπει να είναι αυτή.

 Η Λάρα είναι ακόμα μικρή, αλλά πλέον ασχολείται με την αρχαιολογία. Και τα διάφορα πατρικά θέματά της.

Βέβαια, όλα αυτά ισχύουν για την έκδοση του Xbox 360, καθώς η συνέχεια του reboot της αγαπημένης σειράς δείχνει να αγνοεί ότι αλλάξαμε σελίδα και περάσαμε σε μια νέα γενιά. Δεν αναφέρομαι, φυσικά, στον τεχνικό τομέα, καθώς είναι ένας από τους πιο πειστικούς και εντυπωσιακούς οπτικά τίτλους που θα δείτε φέτος, και όχι μόνο στο Xbox One. Αναφέρομαι περισσότερο στην έλλειψη φιλοδοξίας, στην παραίτηση από οποιοδήποτε βήμα μπροστά, πέρα από το θέαμα. Αν δεν υπήρχαν τα γραφικά, το Rise of the Tomb Raider θα ήταν το sequel που θα περιμέναμε να δούμε στις αρχές του 2014 και όχι στα τέλη του 2015. Το νέο Infamous, για παράδειγμα, ήταν μεν το ίδιο παιχνίδι, αλλά είχε κάνει ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά σε δράση, έκταση και λεπτομέρεια. Το Assassin’s Creed Unity, με όλα του τα προβλήματα, έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά στην υλοποίηση του αρχικού οράματος των δημιουργών, με ρεαλιστικά πλήθη και εσωτερικούς χώρους. Το νέο Fallout, ο επόμενος τίτλος που εξετάζω αυτόν τον καιρό, αφιερώνει όλους τους πόρους του στη δημιουργία ενός σαφώς πιο ζωντανού κόσμου σε σχέση με την προηγούμενη γενιά. 

Το νέο-νέο Tomb Raider δεν ασχολείται με τίποτα από όλα αυτά. Θέλει απλά να βελτιώσει τον προκάτοχό του από άποψης πλούτου, περιεχομένου και θεάματος. Όχι τους αντίστοιχους τίτλους της προηγούμενης γενιάς, αλλά συγκεκριμένα τον προκάτοχό του, σαν να μην έχει μεσολαβήσει από τότε μια μεγάλη αλλαγή στην αγορά. Αυτό σημαίνει, βέβαια, ότι πρόκειται για έναν τίτλο με εξαιρετική αυτοπεποίθηση και ασυμβίβαστη αφοσίωση σε αυτό που θέλει να πετύχει. Παίρνει έναν πυρήνα κινηματογραφικής δράσης που δεν είχε πολύ σοβαρές αδυναμίες και εμπλουτίζει τη συνταγή με περισσότερη εξερεύνηση, περισσότερο μυστήριο, περισσότερη αφήγηση, γενικά, βάζει πιο πολύ από τα πάντα. Το μόνο που δεν αυξάνεται αντίστοιχα είναι ίσως η δράση, αλλά αυτό είναι ευπρόσδεκτο στη συνέχεια ενός τίτλου που μάλλον παραφούσκωσε τη διάρκειά του με μάχες, χωρίς αντίστοιχη ιστορία να τις καλύψει.

 
 Στην πορεία του παιχνιδιού, η Λάρα αποκτά νέες ικανότητες που βοηθούν τον παίκτη να εστιάσει περισσότερο στον τρόπο παιχνιδιού που του αρέσει. Είναι ένα πολύ ευπρόσδεκτο επιπλέον στρώμα τακτικής.

Επομένως, όσοι έχετε παίξει τον προηγούμενο τίτλο ξέρετε λίγο-πολύ τι να περιμένετε: κινηματογραφική σκηνοθεσία με εντυπωσιακές στημένες σεκάνς και ακόμη πιο εντυπωσιακά σκηνικά, αρκετά εύρωστες και απαιτητικές μάχες, απλοϊκό, αλλά συναρπαστικό platforming/αναρρίχηση και όμορφες cutscenes με υψηλές αξίες παραγωγής. Ναι, είναι το ίδιο πακέτο που αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της προηγούμενης γενιάς, μια γενιά κατά την οποία οι κονσόλες έκαναν ίσως το μεγαλύτερο τεχνικό άλμα από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν ανέλαβαν ουσιαστικά τα ηνία του mainstream ή διευρυμένου, αν θέλετε, gaming. Άντε, να το πούμε, γιατί πρέπει: στην ουσία, πρόκειται για την φόρμουλα του Uncharted, η οποία όμως εστιάζει λιγότερο στη γραφή, στο ρυθμό και στη γοητεία του κεντρικού χαρακτήρα και περισσότερο στην εξερεύνηση και στην αναβάθμιση των δυνατοτήτων του παίκτη, η οποία αναβάθμιση ανατροφοδοτεί την εξερεύνηση. Είναι μια φόρμουλα που προσωπικά θεωρώ ιδιοφυή, όχι τόσο για το τελικό της αποτέλεσμα, αλλά γιατί καταφέρνει να πάρει μια ήδη πετυχημένη συνταγή και να την κάνει δική της, χωρίς να δίνει βάση για πικρόχολα σχόλια περί αντιγραφής. Άλλωστε, όλοι μας ξέρουμε ποια είναι η αρχετυπική αρχαιολόγος/λάτρης της περιπέτειας στο χώρο του gaming, επομένως είναι μάλλον άκομψο να ανοίξουμε αυτό το θέμα.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι το Rise of the Tomb Raider ακολουθεί υπερβολικά πιστά στα χνάρια του προηγούμενου τίτλου, υπάρχει κάποια αξιοσημείωτη αλλαγή; Προσωπικά, θα έλεγα και ναι και όχι. Ναι, εντάξει, οι μάχες έχουν συμμαζευτεί λίγο, τα όπλα έχουν περισσότερη ποικιλία και καλύτερη αίσθηση, το crafting έχει περισσότερη αξία και το stealth λειτουργεί αρκετά καλύτερα. Όλα αυτά όμως είναι το λιγότερο που θα έπρεπε να περιμένουμε από μια συνέχεια του τίτλου του 2013. Ευτυχώς, η πιο σημαντική και ουσιαστική αλλαγή είναι στο περιεχόμενο. Η νέα περιπέτεια της (ακόμα νεαρής) Lara Croft είναι σαφώς πιο μεγάλη σε κλίμακα και εκτυλίσσεται σε όλη την υφήλιο. Η ιστορία κάνει πολλά άλματα στο χρόνο και μεταφέρει τον παίκτη σε αρκετά διαφορετικά περιβάλλοντα, σε αντίθεση με την πρώτη ιστορία, η οποία διαδραματίστηκε αποκλειστικά σε ένα νησί. Επίσης, βλέπουμε επιτέλους μια προσπάθεια να τιμηθεί λίγο σε κυριολεκτικό επίπεδο ο τίτλος της σειράς. Σε αντίθεση με το προηγούμενο Tomb Raider, όπου οι τάφοι και τα λοιπά νεκρικά μνημεία που μπορούσε να εξερευνήσει ο παίκτης είχαν απλώς διακοσμητικό χαρακτήρα, εδώ είναι σαφώς πιο πλούσιοι και απαιτητικοί. Αν και η εξερεύνηση των πιο απαιτητικών μνημείων και η επίλυση των πιο δύσκολων γρίφων παραμένει μια προαιρετική δραστηριότητα που επιτρέπει στους πιο βιαστικούς παίκτες να εστιάζουν στις μάχες και στην περιπέτεια, η ίδια η ιστορία αυτήν τη φορά επικεντρώνεται περισσότερο στην αρχαιολογία και στην ψευδοϊστορία και θυμίζει περισσότερο την ατμόσφαιρα των κλασικών Tomb Raider.

 
 Αυτήν τη φορά, οι προαιρετικοί "τάφοι" είναι πολύ βελτιωμένοι και πολύ πιο ουσιαστικοί.

Μην περιμένετε, ωστόσο, τις τεράστιες αίθουσες και τους περίπλοκους γρίφους των παλαιότερων τίτλων. Καλώς ή κακώς, αυτή η Lara Croft δεν είναι εκείνη η Lara Croft. Δεν μιλάμε πλέον για μια πάμπλουτη ντεμπιτάντ που ζει την περιπέτεια για την πλάκα της, αλλά για μια πιο μοντέρνα, πιο σκληρή και ναι, πιο συνηθισμένη ηρωίδα. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορείς να κρατήσεις κακία σε ένα παιχνίδι που μόλις μετά από 1-2 ώρες παιχνιδιού σού επιτρέπει να εξερευνήσεις μια Βυζαντινή γαλέρα που έχει παγιδευτεί στους πάγους. Της Σιβηρίας. Σε κατακόρυφη θέση. 

Όπως αναφέραμε προηγουμένως, το Rise of the Tomb Raider είναι ένα πιστό, πλούσιο και πιο μεγάλο από όλες τις απόψεις sequel. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημείο στο οποίο κάνει μια μεγάλη, έστω και δικαιολογημένη υποχώρηση: στο multiplayer. Βασικά, δεν υπάρχει. Σίγουρα, το deathmatching του προηγούμενου Tomb Raider δεν προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, παρόλο που ήταν λειτουργικότατο και αρκετά καλοσχεδιασμένο. Αλλά αυτό που είναι στη θέση του δεν μπορείς να πεις ότι είναι καλύτερο. Στην ουσία, είναι μια παραλλαγή των speedrun όπου ο παίκτης μπορεί να επιλέξει όποιο επίπεδο θέλει, να προσθέσει συντελεστές (ποινές που αυξάνουν την τελική βαθμολογία ή πλεονεκτήματα που τη μειώνουν, αλλά βοηθούν στην επίτευξη περισσότερων στόχων) και στο τέλος να δει τις επιδόσεις του στο αντίστοιχο leaderboard. Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, αυτοί οι συντελεστές διατίθενται με τη μορφή καρτών σε φακελάκια, οι οποίες χωρίζονται σε σπάνιες, κοινές και ούτω καθεξής. Και ναι, όπως θα περιμένατε, υπάρχει και η δυνατότητα να αγοράσετε πακέτα με πραγματικά χρήματα, ώστε να… εεε… πληρώσετε για να περάσετε τους φίλους σας; Κάτι τέτοιο. Ωστόσο, δεν μπορεί να πει κανείς ότι αυτό το mode (Expeditions) είναι χάσιμο χρόνου. Όσο υπέροχο και αν είναι το campaign, όταν ένας τίτλος ζητά 50-60-70 ευρώ για μια αυστηρά single player εμπειρία που διαρκεί κάτι παραπάνω από 12-15 ώρες πρέπει να δώσει ένα κίνητρο στον παίκτη να επιστρέψει στο παιχνίδι, πέρα από την πάντα απολαυστική εύρεση και συλλογή αντικειμένων που χαρακτηρίζει τη σειρά. Πέρα από το παραδοσιακό multiplayer, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον άλλον τρόπο για να το καταφέρει αυτό το νέο Tomb Raider από αυτόν που επιλέχθηκε.

 
 Ναι, το θυμίζει. Αλλά δεν είναι. Κι αυτό είναι και καλό και κακό.

Κλείνοντας, το Rise of the Tomb Raider είναι ένας τίτλος που δυσκολεύει πολύ τον κριτικό. Ή τέλος πάντων δυσκόλεψε πολύ εμένα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι πανέμορφο, συναρπαστικό και χορταίνει μάτια, αυτιά και δάχτυλα. Σε τελική ανάλυση, αυτό είναι το ζητούμενο από ένα παιχνίδι αυτού του είδους. Από την άλλη, όσοι αναφώνησαν «πωπω, σκέψου τι θα κάνουνε με το νέο Tomb Raider στο Xbox One», μάλλον θα απογοητευτούν, γιατί, όπως δείχνει και η έκδοση για 360, δεν κάνει πολλά περισσότερα πράγματα, πέρα από τα υπέροχα μοντέλα χαρακτήρων, τις εντυπωσιακές υφές και φωτισμούς και την πιο ρεαλιστική (κάπως) συμπεριφορά των ζώων. Είναι όντως μια καλύτερη εμπειρία για τον μοναχικό παίκτη από τον προηγούμενο τίτλο και όντως παγιώνει και εμπλουτίζει την αφήγηση της νέας σειράς, αλλά το θέμα είναι ότι σε αυτήν τη χρονική στιγμή και με αυτήν την τιμή, έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο. Αν το επιλέξετε, σίγουρα θα περάσετε καλά και το προαιρετικό περιεχόμενο είναι σαφώς καλύτερο. Από την άλλη, δεν προσφέρει κάτι που ξεπερνά τις προσδοκίες και σε καμιά περίπτωση δεν είναι το βαρβάτο (έστω και προσωρινό) αποκλειστικό που περιμέναμε για αυτές τις γιορτές.

 

Υπέροχα γραφικά, πολύ πλούσια εικόνα που συνδυάζει αριστοτεχνικά βίντεο και γραφικά σε πραγματικό χρόνο, πολύ ικανοποιητικές μάχες, εθιστική αναβάθμιση χαρακτήρα και αναζήτηση αντικειμένων.
Μια εμπειρία που με κάποιους συμβιβασμούς υποστηρίζεται μια χαρά από κονσόλες προηγούμενης γενιάς. Microtransactions στο κομμάτι που υποτίθεται ότι δοκιμάζει τις ικανότητες των καλύτερων παικτών και αφαίρεση του multiplayer. Η μυθολογία γίνεται μεν πιο πλούσια, αλλά χάνει μεγάλο μέρος του ανθρώπινου χαρακτήρα που την έκανε να ξεχωρίζει.
7+ 

 

5 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
agrimi78
12:46 23.11.15 agrimi78 χωρίς τίτλο
Πάντως η MS έχει πολύ καλύτερο "γιορτινό" line-up απο την sony.

Halo 5 & Tomb Raider ενώ η sony έχει μόνο το old hunters expansion του bloodborne.

pirederas
12:59 23.11.15 pirederas RE: χωρίς τίτλο
Έχεις δίκιο ότι η Microsoft έχει συγκριτικά καλύτερο μενού από την Sony που την βγάζει με την Uncharted collection και το Old Hunters, αλλά μιλάμε για 3 παιχνίδια (Forza Motorsport 6, Halo 5, Rise of the Tomb Raider), ενώ έχουν κυκλοφορήσει με μεγαλύτερο hype τα MGS V The Phantom Pain, Mad Max, Fallout 4, AC Syndicate, Star Wars Battlefront, Black Ops 3, Need for Speed, το expansion του Destiny το The Taken King, ενώ έρχονται τα Just Cause 3 και Rainbow Six Siege.

Εγώ πιστεύω ότι από το 2016 τα exclusives και των 2 κονσολών θα είναι πολύ περισσότερα και καλύτερα.

Για το Rise of the Tomb Raider δεν ξέρω να πω κάτι, δείχνει πάρα πολύ ωραίο, έχω διαβάσει διφορούμενες απόψεις, αλλά για το θέμα με το input lag του παιχνιδιού (στο Xbox One είναι πιο αργό από το Xbox 360) μίλησε μόνο το DF (http://www.eurogamer.net/articles/digitalfoundry-2015-rise-of-the-tomb-raider-face-off).

Dismiss
13:57 23.11.15 Dismiss RE: RE: χωρίς τίτλο
Χωρίς κάποιο σημείο αναφοράς, είναι αμελητέο. Και έγινε και update στο χειριστήριο του One εντωμεταξύ, μπορεί να το περιόρισε κι άλλο, γιατί δεν ενοχλεί.

pirederas
14:41 23.11.15 pirederas RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Μετά από τα firmware updates στην κονσόλα, τώρα έχει και στο χειριστήριο? Μάλλον έχω χάσει επεισόδια ΧD

Dismiss
14:52 23.11.15 Dismiss RE: RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Από την αρχή είχε το One. Βέβαια, δεν στο λέει κανείς, πρέπει να το ψάξεις. Υποθέτω θα σε ειδοποιεί για τα υποχρεωτικά, ξέρω γω.