Resistance 3

Μπορεί να άργησε, αλλά η Sony κατάφερε επιτέλους να αποκτήσει τα δικά της σημαντικά αποκλειστικά FPS. Μπορεί να μην κατάφερε ποτέ να ανταγωνιστεί το Halo, όπως διακαώς επιθυμούσε, αλλά μετά από τρεις γενιές μηχανημάτων πέτυχε να δημιουργήσει μια αξιοπρεπέστατη βάση ποιότητας, ώστε να καλύψει και αυτήν την τρύπα στο οπλοστάσιό της. Πλέον, η Sony διαθέτει δύο επιτυχημένες σειρές FPS που κυκλοφορούν αποκλειστικά στο μηχάνημά της. Δύο σειρές που διαφέρουν, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται.

Οπισθοδρομική κομπανία

Από τη μία πλευρά, έχουμε το Killzone. Είναι η σειρά με την οποία η Sony προσπάθησε για πρώτη φορά να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στο είδος στο PS2, διαφημίζοντάς την μάλιστα ως «Halo Killer». Όλοι ξέρουμε πόσο θεαματικά... απέτυχε αυτό το εγχείρημα, αλλά ευτυχώς η Sony επέμεινε, αγοράζοντας τους δημιουργούς της σειράς, τους Ολλανδούς Guerrilla Games. Με υπομονή και επιμονή, η σειρά ξαναγεννήθηκε στο PS3, προσφέροντας μια αξιοσέβαστη εμπειρία με εντυπωσιακά γραφικά, αρκετές ιδέες και μια αρκετά διαφορετική αίσθηση «βάρους» που την έκανε να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα FPS για κονσόλες.

Η σειρά Resistance της Insomniac, από την άλλη, δεν συνοδεύτηκε ποτέ από τέτοιες φιλοδοξίες. Ήταν από την αρχή ένας τίτλος με κάπως παλιομοδίτικο, «arcade» χαρακτήρα, ένα Call of Duty επιστημονικής φαντασίας, αν θέλετε (πριν κάνει η σειρά της Activision τη στροφή προς το multiplayer). Ελεύθερο από τις προσδοκίες ενός «Halo Killer», το Resistance τράβηξε τον δικό του, διακριτικό δρόμο, προσθέτοντας ακόμα μια επιτυχία στη φαρέτρα της Sony παρόλο που ποτέ δεν ήταν ένας τίτλος από αυτούς που θα χαρακτήριζε κανείς system seller. Ωστόσο, η σειρά εξελίχθηκε με τους δικούς της, πιο αργούς ρυθμούς, προσθέτοντας εντυπωσιακές λειτουργίες multiplayer και καλλιεργώντας το δικό της, αρκετά φανατικό κοινό.

Όπως θα περίμενε κανείς, το Resistance 3 δεν είναι ο τίτλος που οδηγεί τη σειρά εκτός της πεπατημένης. Ούτε καν το προσπαθεί. Δεν καινοτομεί, δεν πρωτοτυπεί, δεν βαδίζει προς τα εμπρός. Για την ακρίβεια, ο τίτλος οπισθοδρομεί συνειδητά, θυμίζοντας άλλες εποχές. Το Resistance 3 επιστρέφει σε μια εποχή που τα FPS δεν προσπαθούσαν να είναι... Halo ή Crysis. Δεν προσπαθούσαν να παίξουν  έξυπνα, δεν φιλοδοξούσαν να δημιουργήσουν «ανθρώπινους» αντιπάλους, ούτε να δώσουν πολλές εναλλακτικές επιλογές στον παίκτη. Παίρνει τις καλύτερες ιδέες μιας άλλης εποχής και τις περνά ένα... χεράκι σύγχρονης μπογιάς, προσθέτοντας λάμψη, διορθώνοντας πράγματα που έπρεπε να διορθωθούν και προσφέροντας στον παίκτη αυτό που ζητούσε όταν ερωτεύτηκε για πρώτη φορά αυτό το είδος: δράση και ατμόσφαιρα.

Έτσι, στο Resistance 3 βρίσκει κανείς την έμφαση στην αφήγηση και τα αλλόκοσμα πλάσματα ενός Half Life (αν και ο τίτλος δεν πλησιάζει καν το αριστούργημα της Valve όσον αφορά το στήσιμο και την αλληλεπίδραση με τον κόσμο), το μελετημένο χάος και τις ηρωικές στιγμές του Call of Duty και τη νοσηρή φαντασία ενός Doom. Η Insomniac κλέβει τα στοιχεία που ξέρει ότι θα υποστηρίξουν σωστά την ιδέα της και τα εμπλουτίζει με τα πιο αντιπροσωπευτικά στοιχεία της δικής της δουλειάς, όπως τη διακριτική, ελαφρώς διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ και τα έξυπνα, ευρηματικά όπλα με τις πολλές στρατηγικές εφαρμογές και τις ατελείωτες ευκαιρίες για σλάπστικ χιούμορ.