Resident Evil: Code Veronica X

Όταν «φόρτωσε» για πρώτη φορά το Resident Evil Code: Veronica X στο PS3 η εντύπωση που κατέγραψε ο εγκέφαλος ήταν ένα αίσθημα αμηχανίας απέναντι στο προβαλλόμενο θέαμα. Γιατί αμηχανία θα πείτε; Από το πρωτότυπο Resident Evil Code: Veronica είχα συγκεκριμένες, αν και θολές πλέον, αναμνήσεις. Το πέρασμα της σειράς για πρώτη φορά σε hardware νέας γενιάς, η «απελευθέρωση» από το στατικό περιβάλλον των προηγούμενων επεισοδίων, ο ενθουσιασμός για τα εντυπωσιακά τρισδιάστατα γραφικά... Η πρωτότυπη έκδοση του Code: Veronica είχε αναστατώσει κόσμο την εποχή που κυκλοφόρησε στο Dreamcast, ακόμη και αν η ουσιαστική πρόοδος για το franchise σημειώθηκε στην πραγματικότητα, μερικά χρόνια αργότερα. Σε αντίθεση με όλες αυτές τις θετικές αναμνήσεις, το Resident Evil Code: Veronica X προκάλεσε απλά μια αίσθηση... μιζέριας. Συνήθως δεν είναι δύσκολο για ένα gamer  να ασχοληθεί με παιχνίδια του μακρινού παρελθόντος του. Λίγο ο διαχρονικός σχεδιασμός που επισκιάζει τις τεχνολογικές «σκουριές», λίγο τα νοσταλγικά συναισθήματα για τις εμπειρίες περασμένων, πιο αθώων εποχών και δε θέλει και πολύ να πιάσεις ξανά ένα videogame που πρωτο-ξεκίνησες την προηγούμενη δεκαετία. Μόνο που στην περίπτωση του Resident Evil Code: Veronica X, ό,τι καθιστούσε τότε το παιχνίδι ένα επίδοξο αριστούργημα, έχει ξεθωριάσει σε βαθμό που το καθιστά δυστυχώς, σχεδόν αγνώριστο.

Το αποτυχημένο μπότοξ της Βερόνικας

Σε ότι αφορά τις αλλαγές, η Capcom προτάσσει την επανόρθωση των γραφικών με το upscale των textures σε υψηλές αναλύσεις. Στην πραγματικότητα, οι σχεδιαστές που το ανέλαβαν ασχολήθηκαν λίγο παραπάνω: τα πρόσωπα σε πολλούς από τους βασικούς χαρακτήρες έχουν ανανεωθεί με μάλλον καινούρια textures, η σκιά της πρωταγωνίστριας έχει ξαναφτιαχτεί και είναι δυναμική, συμπληρώνοντας και τα δυναμικά εφέ φωτισμού που απουσίαζαν από την παλιά έκδοση. Α, και όλα τα μενού του παιχνιδιού απεικονίζονται σε γυαλιστερή HD ανάλυση. Κάπου εδώ σταματάει και η λίστα της αναπαλαίωσης για το Resident Evil Code: Veronica X. Άλλωστε η ιαπωνική εταιρεία δε διαφημίζει την κυκλοφορία ως remake – θα χρέωνε πολύ περισσότερο για κάτι τέτοιο άλλωστε - αλλά ως μια έκδοση «συμβατή» με τις κονσόλες αυτής της γενιάς, κάτι σαν ένα remaster του αγαπημένου σας βινιλίου σε CD. Αυτές οι αλλαγές θα αρκούσαν σε πολλές περιπτώσεις για να αναζωογονήσουν κάποιο κλασικό τίτλο, ωστόσο το πέρασμα του χρόνου μάλλον στάθηκε αμείλικτο απέναντι στο παιχνίδι της Capcom.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε το Code: Veronica έτυχε σε μια μεταβατική περίοδο για τη βιομηχανία. Οι developers μεταπηδούσαν διστακτικά από τις υστερούσες μηχανές γραφικών της γενιάς του Playstation στα νέα δεδομένα των ολοκαίνουριων συστημάτων. Τότε, αρκούσε το γεγονός πως το περιβάλλον του Resident Evil «ξαναγεννήθηκε» σε πραγματικό 3D, ακόμη και αν ο τίτλος συνέχιζε με τη λογική της φιξαρισμένης οπτικής της κάμερας. Σήμερα, τα κακοφορμισμένα ζόμπι και το απλοϊκό πολυγωνικό περιβάλλον προβάλλουν σαν μια κακή ανάμνηση από την εποχή που αρκούσε ένα videogame να... προσπαθεί να είναι τρισδιάστατο για να κερδίσει την αποδοχή του κοινού.

Το Code: Veronica συνέχιζε επίσης ακάθεκτα με τη φόρμουλα των προηγούμενων επεισοδίων της σειράς σε επίπεδο gameplay, προωθώντας ελάχιστες αλλαγές και αφαιρώντας μάλιστα και κάποιες από τις ιδέες που είχαν δοκιμαστεί στο Resident Evil Nemesis. Μετά από τόσα χρόνια, είναι ειρωνικό το γεγονός πως μεγάλη μερίδα οπαδών της σειράς ενοχλήθηκε από τις ριζοσπαστικές αλλαγές που έφερε μαζί του το Resident Evil 4, όταν είναι πλέον οφθαλμοφανές με το Code: Veronica πως ο γενικότερος σχεδιασμός των Resident Evil χρειαζόταν το δραστικό «ταρακούνημα» για να επιβιώσει στην εποχή των 3D shooter.