reviewsvideogames

Resident Evil 7: biohazard

του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, adventure, PEGI: 18+

Δεν υπάρχει λόγος να το κρύβω: το Resident Evil 7: biohazard με αιφνιδίασε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι από το Resident Evil 4 και έπειτα, η σειρά τρόμου και επιβίωσης άλλαξε ύφος και προσανατολισμό, κάνοντας μία στροφή προς την καθαρόαιμη δράση. Με κάθε νέο επεισόδιο, η σειρά έφευγε όλο και περισσότερο από το πνεύμα των Resident Evil που κυκλοφόρησαν μέχρι το 2003, με αποκορύφωμα το Resident Evil 6, ένα παιχνίδι που ήθελε να κάνει πολλά πράγματα μαζί σε μία προσπάθεια να ικανοποιήσει τους πάντες. Και τι δεν είχε το RE6: κυνηγητό με αυτοκίνητα, δράση μέσα σε ακυβέρνητο αεροπλάνο, η χωρίστρα του Λίαν ενάντια στα μούσκουλα του Κρις, μάχη με έναν επίμονο ζομποτυραννόσαυρο, κρυφτούλι με το κακέκτυπο του Nemesis, εκρήξεις χολιγουντιανών προδιαγραφών, καταστροφές κτηρίων α λα Uncharted, ξύλο και καράτε. Με τον καιρό, λοιπόν, και όσο η Capcom συνέχιζε τους πειραματισμούς, τα Resident Evil έχαναν σταδιακά τον χαρακτήρα τους. Αν και έγινε μια προσπάθεια επαναφοράς με τα Resident Evil Revelations και Revelations 2, ωστόσο, η σειρά συνέχισε να “πατάει” σε δύο βάρκες. Δράση και το πιστολίδι, από τη μία, τρόμος και την επιβίωση, από την άλλη, χωρίς ποτέ να βρεθεί η χρυσή τομή.   

Το Resident Evil 7: biohazard επαναφέρει όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε από τα παλαιότερα παιχνίδια της σειράς και εμπλουτίζει την παραδοσιακή συνταγή με την παρουσία της οικογένειας Μπέικερ. 

Και φτάνουμε στο 2017 και τη δεύτερη μεταμόρφωση της σειράς, με το Resident Evil 7. Λες και κάποιος γύρισε έναν μαγικό διακόπτη, το Resident Evil άφησε πίσω του τις αλλαγές που έγιναν από το 4RE, μέχρι το RE6, τράβηξε μια διαχωριστική γραμμή και επέστρεψε στον “τόπο του εγκλήματος”, στον φυσικό του χώρο, εκεί όπου μεγαλούργησε και αγαπήθηκε από εκατομμύρια παίκτες. Το Resident Evil γύρισε πίσω στον κόσμο του τρόμου και της επιβίωσης. Αυτό, λοιπόν, που με ξάφνιασε, δεν ήταν τόσο η αλλαγή, όσο η ευκολία με την οποία πραγματοποιήθηκε η μετάβαση από το έκτο, στο έβδομο επεισόδιο της σειράς. Μετά από τόσα αμφιλεγόμενα παιχνίδια, η Capcom έφτιαξε ένα σύγχρονο RE, ακολουθώντας την παλιά καλή συνταγή, χρησιμοποιώντας “φρέσκα” υλικά. Και έκανε την όλη διαδικασία να φανεί τόσο απλή, κάνοντας το Resident Evil 7 να μοιάζει με τη φυσική εξέλιξη του Resident Evil HD Remake, του Code Veronica και των υπόλοιπων κλασικών RE. Και για να την πω την αμαρτία μου, μετά από τόσες αλλαγές, ήμουν σχεδόν πεπεισμένος ότι το κεφάλαιο "Παραδοσιακό Resident Evil", είχε κλείσει οριστικά για την ιαπωνική εταιρία. Λογάριαζα, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο... 

Ως καλός ξενοδόχος, η Capcom, φρόντισε να θολώσει ακόμα περισσότερο τα νερά, με την κυκλοφορία μιας δοκιμαστικής έκδοσης του παιχνιδιού, κάμποσους μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία του RE7. To ντέμο αυτό, ήταν ατμοσφαιρικότατο και αρκούντως κλειστοφοβικό, επηρεασμένο, μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό από το P.T., το ντέμο που ετοίμασε ο Χιντέο Κοτζίμα, για το “αδικοχαμένο” Silent Hills, το αντίπαλο δέος του RE, από την εποχή του πρώτου Playstation. Η Capcom, μέσω αυτής της δοκιμαστικής έκδοσης, εστίασε περισσότερο στο μεταφυσικό, παρά στην άμεση απειλή που αποτελούσαν τα ζόμπι και τα υπόλοιπα βιολογικά κατασκευάσματα που συναντήσαμε πριν από δύο δεκαετίες, μέσα στην έπαυλη Σπένσερ και το πρώτο Resident Evil. Οι εχθροί ήταν άφαντοι, τα όπλα απουσίαζαν, ενώ ολόκληρη η δράση λάμβανε χώρα μέσα σε λίγα μόλις δωμάτια. Από εκεί και πέρα, για τη δημιουργία της ανάλογης ατμόσφαιρας, φρόντιζαν οι βροντές και οι αστραπές, κάποιες κραυγές και μερικές σακατεμένες κούκλες που παρακολουθούσαν τις κινήσεις μας και άλλαζαν θέση κάθε φορά που τους γυρίζαμε την πλάτη. Κατά τ’ άλλα, το παιχνίδι σε τούτη τη δοκιμαστική έκδοση, δεν θύμιζε σε τίποτα τη σειρά της Capcom, με αποτέλεσμα να μην είμαι σίγουρος για το τι θα έπρεπε να περιμένω από την τελική έκδοση. Ωστόσο, η μεγάλη έκπληξη ήρθε όταν ξεκίνησα το κανονικό παιχνίδι. Με το πάτημα ενός κουμπιού, οι εικόνες ανεγκέφαλης δράσης των προηγούμενων RE, όπως και η εσφαλμένη εντύπωση που δημιούργησε το ντέμο του παιχνιδιού, έσβησαν με μιας, αποκαλύπτοντας το μεγαλείο του Resident Evil 7: biohazard.          

Η διαχείριση των αντικειμένων γίνεται όπως ακριβώς και στα παλιά Resident Evil. Μέχρι και το μενού διαχείρισης είναι ίδιο. Ο σάκος που κουβαλάμε δεν χωράει πολλά πράγματα, γεγονός που μας αναγκάζει να κουβαλάμε μόνο τα απαραίτητα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα συγκοινωνούντα μπαούλα και μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε όλα τα αντικείμενα που έχουμε στην κατοχή μας. 

Το RE7 μας καλωσορίζει στην φτωχικό της οικογένειας Μπέικερ, μία φαινομενικά παρατημένη έπαυλη, κάπου στη Λουιζιάνα, η οποία κρύβει αρκετά "ένοχα" μυσικά, καθώς, εκεί μέσα έχουν συμβεί ακατανόμαστα πράγματα. Χωρίς να αποτελεί σημείο επανεκκίνησης και δίχως να διαγράφει τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στα προηγούμενα επεισόδια, το RE7 βασίζει την ιστορία του πάνω σε χαρακτήρες που εμφανίζονται για πρώτη φορά σε παιχνίδι της σειράς. Πρωταγωνιστής του νέου κεφαλαίου, ο Ίθαν (ευτυχώς, όχι ο Χοκ :P), ένα άξιο παλικάρι που δεν δει ζόμπι στη ζωή του, μήτε έχει τινάξει τα μυαλά απέθαντου με τη βοήθεια επαναληπτικής καραμπίνας. Δύο βιντεομηνύματα από την αγαπημένη του Μία, η οποία ήταν εξαφανισμένη για κάμποσα χρόνια, έφεραν στον Ίθαν στο κατώφλι της εφιαλτικής οικείας των Μπέικερ. Αποκομμένος από τον έξω κόσμο, ο κακόμοιρος ο Ίθαν θα πρέπει να περάσει από πολλές δοκιμασίες και να υπομείνει άλλα τόσα μαρτύρια, προκειμένου να σώσει την καλή του από τα χέρια των Μπέικερ, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, δεν φημίζονται για τη φιλοξενία τους. 

Η αλλαγή περιβάλλοντος και ρυθμού, όπως και η εισαγωγή νέων χαρακτήρων, έφερε έναν αέρα ανανέωσης στη σειρά, καθώς ενισχύει την αίσθηση του τρόμου και της αβεβαιότητας μια οι καλοί της υπόθεσης δεν έχουν εμπειρία από τέτοιες καταστάσεις. Πόσο πια να τρομάξει ένας έμπειρος σε θέματα ζομπο-αποκάλυψης όπως είναι ο Κρις ο Ρέντφιλντ ή ο Λίαν Σ. Κένεντι; Το ίδιο ισχύει και για τους κακούς του RE7. Πλέον, δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια απρόσωπη εταιρία όπως ήταν η Umbrella. Εδώ, η απειλή είναι άμεση και έχει συγκεκριμένη μορφή: Τζακ, Μάργκεριτ και Λούκας Μπέικερ, μια οικογένεια αρρωστημένων και βάναυσων υπανθρώπων, που λατρεύουν να βασανίζουν τον συνάνθρωπό τους, μέχρι τελικής πτώσης. Μια βραδιά παρέα με τους Μπέικερ, αρκεί για να ξεχάσετε τη διαβολική φαρμακευτική εταιρία και τα μεγαλεπήβολα σχέδιά της για την κατάκτηση του κόσμου.     

Ο χειρισμός είναι στιβαρός και η αίσθηση των όπλων, φανταστική. Γεγονός που κάνει τις αναμετρήσεις άκρως απολαυστικές. 

Όπως έγραψα και στην αρχή, το Resident Evil εγκαταλείπει τη γραμμικότητα και το ατελείωτο πιστολίδι των προηγούμενων παιχνιδιών, και ακολουθεί, πλέον, τη δομή των κλασικών RE (RE1, RE2, RE3 και RE:CV). Το μεγάλο σοκ – αν μου επιτρέπετε την υπερβολή – το έπαθα όταν ολοκλήρωσα το εισαγωγικό κομμάτι του παιχνιδιού και βρέθηκα στην έπαυλη των Μπέικερ. Τι και αν η οπτική είναι πρώτου πρσώπου; Τι και αν τα περιβάλλοντα στο RE7 είναι πλήρως τρισδιάστατα και δεν είναι φτιαγμένα από στατικές εικόνες; Τι και αν απουσιάζουν τα ζόμπι από το παιχνίδι; Θα έλεγα ότι το Resident Evil 7: biohazard είναι το Resident Evil που θα έφτιαχνε η Capcom το 1996, αν εκείνη την εποχή διέθετε τους πόρους και είχε πρόσβαση στην τεχνολογία του σήμερα. Για τους βετεράνους της σειράς ο χρόνος προσαρμογής είναι μηδενικός, καθώς ο έμπειρος παίκτης γνωρίζει αμέσως αυτά που πρέπει να κάνει ώστε να βγει ζωντανός μέσα από το σπιτικό των Μπέικερ.

Όπως συνέβαινε σε όλα τα παραδοσιακά RE, έτσι και εδώ η επιβίωσή μας εξαρτάται από το πόσο καλά γνωρίζουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούμαστε. Γι’ αυτό και το RE7 φροντίζει ώστε να μάθουμε καλά τα δωμάτια και τους υπόλοιπους χώρους της έπαυλης των Μπέικερ. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από τη διαρκή εξερεύνηση και τα αρκετά πισωγυρίσματα σε περιοχές που έχουμε ήδη επισκεφτεί. Το τελευταίο, δεν αποτελεί μία φτηνή τεχνικής επιμήκυνσης της χρονικής διάρκειας του παιχνιδιού. Αντιθέτως, τα πισωγυρίσματα στο RE7 είναι ζωτικής σημασίας, καθώς μας βοηθούν να εξοικειωθούμε με τα δωμάτια και τους βοηθητικούς χώρους της έπαυλης. Και αυτό είναι σημαντικό διότι όταν οι χώροι αυτοί γεμίσουν με εχθρούς και παγίδες, δεν θα μπορούμε να ψάχνουμε με την άνεσή μας, ούτε να σουλατσάρουμε ανενόχλητοι μέσα στο σπίτι. Στο πίσω μέρος του μυαλού μας, θα πρέπει έχουμε σχεδιάσει  τη βέλτιστη διαδρομή, ώστε να ελαχιστοποιήσουμε, όσο αυτό είναι εφικτό, τις συναντήσεις μας με τα τέρατα και τα “τέρατα” της έπαυλης. Πιστέψτε με, πάνω στον πανικό και την απόλυτη σύγχυση, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να σκεφτούμε ποιο κλειδί μας λείπει για να ξεκλειδώσετε εκείνη την πόρτα που οδηγεί στην επόμενη περιοχή. Ο ευφάνταστος τρόπος με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους οι περιοχές του παιχνιδιού, μετατρέπει το πέρασμα από τα ίδια μέρη, σε μια αφάνταστα διασκεδαστική διαδικασία, όπως ακριβώς και γινόταν στα παλιά Resident Evil και τα Dark Souls/Bloodborne της From Software. Σαν να μην πέρασε μέρα από το πρώτο Resident Evil, ο σχεδιασμός των περιοχών είναι εφάμιλλος των αντίστοιχων των πρώτων παιχνιδιών της σειράς, απόρροια του κεφιού και της δημιουργικότητας των ανθρώπων της Capcom. Παρά το άγχος και την αγωνία, θα τις ευχαριστηθείτε τις βόλτες σας, εντός και εκτός έπαυλης. 

Την Μία γυρεύαμε, την οικογένεια Μπέικερ βρήκαμε... 

Το στοιχείο που λάτρεψα περισσότερο στο Resident Evil 7 είναι ότι δεν σ’ αφήνει να επαναπαυτείς ούτε για μισό λεπτό. Θα έλεγα ότι  παρουσία της οικογένειας Μπέικερ “νοστιμεύει” ακόμα περισσότερο την παραδοσιακή συνταγή πάνω στην οποία βασίζεται το νέο επεισόδιο. Ως κλασικό RE, το biohazard έχει όλα όσα θα ήθελε να δει ο πιστός φίλος της σειράς. Μία έπαυλη με πολλά δωμάτια, κλειδωμένες πόρτες, γρίφους στο ύφος του πρώτου Resident Evil, ανατριχιαστικούς ήχους, κλειδιά σε σχήμα ζώου και αμέτρητα jump scares. Η οικογένεια Μπέικερ, όμως, είναι αυτή που μετατρέπει το RE7 σε μία αξέχαστη εμπειρία. Κάθε μέλος της φαμίλιας, αλλάζει με τον δικό της τρόπο, τη βασική δομή του παιχνιδιού. 

Ο μπαμπάς Τζακ, είναι ένας ιδιαίτερα οξύθυμος και βίαιος άνθρωπος που ποτέ δεν το βάζει κάτω. Ειδικά όταν τον έχουμε πυροβολήσει στο κεφάλι - με καραμπίνα, παρακαλώ – περισσότερες από μία, φορές. Ως άλλος Nemesis (τα φιλιά του σε Τζιλ και Μπραντ), μας καταδιώκει μανιωδώς, ψάχνοντας ένα-ένα τα δωμάτια μέχρι να μας βρει, προκειμένου να μας συστήσει το καινούργιο του φτυάρι :P Σ’ αυτό, λοιπόν, το σημείο, το παιχνίδι θυμίζει το Resident Evil 3: Nemesis, καθώς θα πρέπει να κρυβόμαστε και να κινούμαστε όσο πιο γρήγορα μπορούμε, για να μην βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον άτρωτο εχθρό. Και αν το τρέξιμο σώζει ζωές στην περίπτωση του Τζακ, η στελθ-προσέγγιση είναι η καλύτερη τακτική για να αποφύγουμε τη μαμά Μάργκεριτ και τα επικίνδυνα μαμούνια που κουβαλά μαζί της. Κρατώντας ψηλά τον μαγικό της φανό, η μαμά περιπολεί την περιοχή της και αλίμονο αν βρεθούμε στο δρόμο της. Το βλαστάρι τους, ο Λούκας, μετατρέπει το RE7 στην ψηφιακή έκδοχή της σειράς ταινιών Saw. Ο μικρός σαδιστής της οικογένειας, μας υποβάλλει σε διάφορες αηδιαστικές και επίπονες δοκιμασίες, από τις οποίες κινδυνεύουμε να χάσουμε πόδια, χέρια, κεφάλι κλπ. Στο κομμάτι αυτό, το RE7 μοιάζει σαν ένα μακάβριο δωμάτιο απόδρασης, από το οποίο πρέπει να αποδράσουμε λύνοντας παράλογους γρίφους και αποφεύγοντας της παγίδες που στήνει ο σαλεμένος Λούκας.  

Η επίλυση γρίφων και η εξερεύνηση αποκτούν άγρια ομορφιά και μετατρέπονται σε εξτρίμ σπορ, όταν σε κυνηγούν τα μέλη της οικογένειας Μπέικερ.

Η οικογένεια Μπέικερ ταίριαξε απόλυτα με την παραδοσιακή φόρμουλα της σειράς γι’ αυτό και εσείς, οι σκληροπυρηνικοί φίλοι των RE, δεν έχετε κανένα λόγο για να ανησυχείτε. Όλα δουλεύουν ρολόι! Αφήστε, δε, που οι αναμετρήσεις με τους Μπέικερ, αποτελούν από τις πλέον αξιομνημόνευτες στην ιστορία της σειράς. Κάθε μάχη είναι ξεχωριστή και εμείς καλούμαστε να παίξουμε με τους “κανόνες” που θέτει κάθε αφεντικό, προσαρμόζοντας τη στρατηγική και τον τρόπο παιχνιδιού μας, στις συνθήκες κάθε αναμέτρησης. Αν δεν παίξουμε έξυπνα, κινδυνεύουμε να σπαταλήσουμε τα περιορισμένα πολεμοφόδια που κουβαλάμε. 

Πάντως, οι Μπέικερ δεν είναι οι μόνοι από τους οποίους θα πρέπει να φυλαγόμαστε κατά τη διάρκεια της περιπέτειας. Υπάρχει ένας τύπος τέρατος που κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές και αντικαθιστά τα αγαπημένα μας ζόμπι, το σήμα κατατεθέν της σειράς. Η απουσία των ζόμπι – απόλυτα δικαιολογημένη σύμφωνα με το σενάριο του παιχνιδιού και τις συνθήκες που επικρατούν στο σπίτι – σε καμία  περίπτωση δεν υποβαθμίζει τη συνολική εμπειρία, ούτε λειτουργεί σε βάρος της τρομακτικής ατμόσφαιρας του Resident Evil 7. Αν και διαφέρουν εξωτερικά, οι Μουχλιασμένοι έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τα ζόμπι, όσον αφορά τη συμπεριφορά τους. Δεν είναι ιδιαίτερα γρήγοροι, ούτε έξυπνοι και κινούνται αποκλειστικά μέσα στο δωμάτιο στο οποίο βρίσκονται, αφού δεν μπορούν να ανοίξουν πόρτες. Μόνοι τους δεν αποτελούν σημαντική απειλή, ωστόσο, όταν μαζεύονται δύο-τρία από αυτούς στον ίδιο χώρο, τα πράγματα αγριεύουν επικίνδυνα, όπως ακριβώς συνέβαινε και στα παλιά Resident Evil.        

Το Resident Evil 7 βασίζεται στην RE Engine, τη νέα μηχανή γραφικών που σχεδίασε η Capcom. O φωτισμός είναι εντυπωσιακός και τα μοντέλα των χαρακτήρων λεπτομερέστατα. To τελικό αποτέλεσμα είναι αξιοθαύμαστο. 

Το πείραμα που ακούει στο όνομα Resident Evil 7: biohazard κρίνεται άκρως επιτυχημένο, όχι, όμως γιατί αναπαράγει τη φόρμουλα των Resident Evil της νιότης μας. Επαναφέρει στην επιφάνεια την εξερεύνηση, το μυστήριο, την αγωνία και τον τρόμο, στοιχεία που έλειπαν από τα τελευταία παιχνίδια της σειράς. Και το κάνει τόσο απλά και φυσικά, χωρίς να βασίζεται στον παράγοντα νοσταλγία. Το RE7 είναι ένα φανταστικό παιχνίδι τρόμου και επιβίωσης γιατί τα επιμέρους στοιχεία του, λειτουργούν άψογα και στην εντέλεια. Δεν σας κρύβω ότι η εξαιρετική δουλειά της Capcom με έκανε να ανυπομονώ περισσότερο για μια πιθανή συνέχεια του RE7, παρά για το ριμέικ του αγαπημένου μου Resident Evil 2. Αν η απουσία κλασικών τίτλων RE άφησε ένα τεράστιο κενό στην ψυχούλα σας, το Resident Evil 7: biohazard είναι παιχνίδι που θέλετε και χρειάζεστε.     

   

Στιβαρός χειρισμός, πειστική ατμόσφαιρα, κορυφαίο από τεχνικής άποψης. Το RE7 επαναφέρει όλα τα επιτυχημένα στοιχεία από τα παλαιότερα παιχνίδια της σειράς. Η οικογένεια Μπέικερ υπόσχεται αρκετές τρομάρες. Είναι τόσο τρομακτικό που δεν θα προσέξετε ότι λείπουν τα ζόμπι.    
Οι Μουχλιασμένοι δεν ξέρουν πως λειτουργούν οι πόρτες ενός σπιτιού (ε, κάτι έπρεπε να γράψω). 

 

11 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
Fearless
22:12 09.03.17 Fearless χωρίς τίτλο
πολύ καλό ριβιού,congrats!
θα το σκίσω το Πασχα αυτο το παίγνιο

Shinobi
10:48 11.03.17 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Ευχαριστώ! Αν και είμαι μέγας χέστης, θα ήθελα να το δοκιμάσω στο PS VR. Μπορεί να κάνω μια βδομάδα να κοιμηθώ, αλλά πιστεύω ότι θα αξίζει τον κόπο.

blackpax
17:37 10.03.17 blackpax χωρίς τίτλο
καταρχάς να πω ότι για μένα που βαριέμαι αφόρητα, σε δυσθεώρητο βαθμό, τα ζόμπι, αυτά είναι υπέροχα νέα !!! Μέχρι τώρα μου την έσπαγε στη σειρά Ρεζι ότι είχε παντού ζόμπι!
Τώρα νομίζω τα πράγματα γίνονται όμορφα. Δεν έχω διαβάσει ακόμα το ριβιου, περιμένω προϋπνικές συνθήκες χαλάρωσης για να το απολαύσω :-)

Shinobi
10:52 11.03.17 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Κοίτα, οι Μούχλες αν και διαφέρουν εξωτερικά, δεν διαφέρουν τόσο ως προς τον τρόπο συμπεριφοράς. Οπότε, από μία άποψη, έχει και δεν έχει ζόμπι το RE7.

blackpax
15:24 11.03.17 blackpax RE: RE: χωρίς τίτλο
μη μου το χαλάς τώρα....
Άσε να διαβάσω το ριβιου και βλέπω. Πάντως μερικοί Μούχλες διάσπαρτοι δεν είναι κακοί, αν κρίνω και απ το βίντεο. Το καθεαυτό Ζομποσκηνικό είναι που με ξενερώνει αφόρητα. Έχω ελπίδες δλδ...

Shinobi
17:40 11.03.17 Shinobi RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Για να σε διευκολύνω: δεν έχει δείμα από ζόμπι. Είναι ζόμπι-φρι, οπότε μη φοβάσαι!

stormtrooper
11:37 14.03.17 stormtrooper χωρίς τίτλο
Πολλές αλλαγές και αυτές προς το καλό, ευτυχώς γιατί η σειρά όδευε προς shooter μονοπάτια και δείχνει να βρίσκει πάλι τον δρόμο της.

pirederas
16:01 08.05.17 pirederas χωρίς τίτλο
Για παν ενδιαφερόμενο

Resident Evil Code Veronica X is coming to PS2 Classics next week on PS4! Grab it starting May 9 in North America and May 10 in Europe!

http://twitter.com/RE_Games/status/860611127805231104

Προφανώς δεν μιλάμε για PS4 remaster αλλά για PS2 port.

Shinobi
01:33 09.05.17 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Το CV έχει μία από τις πιο επικές εισαγωγές, όλων των εποχών. Μετά το RE2, το CV είναι το RE που θα ήθελα να γίνει remake.

Άνετα στην καλύτερη πεντάδα (της καρδιάς μου), μαζί με τα RE/REmake, RE2, 4RE και RE7.

agrimi78
08:47 09.05.17 agrimi78 χωρίς τίτλο
Τελευταία φορά το είχα παίξει στο 360 οπότε έχει γίνει ήδη remaster.

Δεν εχει νόημα να το πάρει κάποιος στα ps2 classics.

Ελπίζω κάποια στιγμη να γίνει backwards compatible και να το παίξω ξανά στο xbox one.

pirederas
10:25 09.05.17 pirederas RE: χωρίς τίτλο
Το remaster του Code Veronica X ήταν στα PS3/Xbox 360.
Αυτό είναι emulation του PS2 game.
Λογικά θα γίνει BC στο Xbox One προσεχώς.
Αλλά δεν πρόκειται να δούμε remake.