Red Steel 2

Όταν η Ubisoft έβγαζε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια το πρώτο Red Steel για το Wii, ειδικός Τύπος και κοινό το θεώρησαν ως μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία για τη γαλλική εταιρεία αφού ναι μεν το παιχνίδι είχε τα φόντα ώστε να αναδειχθεί σε κάτι αξιομνημόνευτο, στην πράξη όμως ήταν ένα FPS που μάλλον απογοήτευσε όποιον το ανέμενε με ανυπομονησία αφού σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Τώρα λοιπόν, εν έτει 2010, η Ubisoft δοκιμάζει ξανά την τύχη της στο Wii με το Red Steel 2, έναν τίτλο, του οποίου η μοναδική ομοιότητα με τον πρώτο του franchise είναι οι δύο λέξεις… του τίτλου του: Red Steel. Γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι «brand new».

Το σαλούν σερβίρει νουντλς;

Το πρώτο πράγμα που άλλαξε στο Red Steel 2 είναι το στόρι (όχι αυτό που βάζουμε στο παράθυρο για να μη μπαίνει το φως του ήλιου, το άλλο) αφού πλέον το παιχνίδι διαδραματίζεται σε μια πολύ «προχώ» εκδοχή της Άγριας Δύσης που προσωπικά πολύ μου άρεσε! Φανταστείτε έναν συνδυασμό αστικού περιβάλλοντος και Φαρ Ουέστ με στοιχεία που παραπέμπουν σε Άπω Ανατολή. Είναι κομματάκι δύσκολο να το περιγράψει κανείς αλλά αν το δείτε θα καταλάβετε ότι οι άνθρωποι της Ubi έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά δημιουργώντας έναν θελκτικότατο κόσμο που θα σας ρουφήξει από το πρώτο λεπτό, κάτι που αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστούμε ότι μιλάμε για παιχνίδι του Wii και ως εκ τούτου (προσωπική άποψη) δύσκολα επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο.

Τα γραφικά του παιχνιδιού μου θύμισαν σε στυλ κάτι ανάμεσα σε Borderlands και XIII και με εξέπληξαν ευχάριστα –για να πω την αλήθεια δεν τα περίμενα τόσο καλοσχεδιασμένα. Τα πολύχρωμα περιβάλλοντα έχουν κάτι το εντυπωσιακό και δημιουργούν μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα η οποία διατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού –περίπου δέκα ώρες, ανάλογα και το επίπεδο δυσκολίας που θα επιλέξετε. Το όλο concept, «ντύνει» υπέροχα το soundtrack του τίτλου που θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποτελεί τον καρπό του έρωτα του Ennio Morricone με τον Toru Takemitsu αφού αναμειγνύει υπέροχα κλασική μουσική γουέστερν με λεπτεπίλεπτα απωανατολικά ακούσματα. Μιας και πιάσαμε τον ήχο, να αναφέρω κάπου εδώ ότι κάτι δεν μου κόλλαγε στο voice acting: ειδικά στις cutscenes οι οποίες εκπλήττουν ευχάριστα, οι φωνές των χαρακτήρων μοιάζουν να είναι τελείως άσχετες. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, απλά δεν…

Τα παραπάνω βέβαια δεν βοηθούνται καθόλου από την ιστορία η οποία είναι ιδιαίτερα ρηχή και υπάρχει… απλά για να υπάρχει, χωρίς την παραμικρή εμβάθυνση στους χαρακτήρες, ούτε καν στον πρωταγωνιστή ο οποίος μέχρι και το φινάλε παραμένει αβάπτιστος! Ο… ήρωας, που λέτε, τον οποίο εγώ προσωπικά προσφωνούσα κατά τη διάρκεια του review, Χαρίλαο, γυρνά στην πόλη Caldera της… Κόκκινης Δύσης (aka Red West) μετά από κάμποσα χρόνια εξορίας, για να ανακαλύψει ότι οι σύντεκνοί του στη φατρία Kusagari έχουν αποδημήσει εις Κύριο και όχι από φυσικά αίτια. Το πρόβλημα βέβαια προχωράει κι άλλο αφού ο Χαρίλαος έχει χάσει τη σπαθούγκα του, ένα katana που έχει πολύ περισσότερες δυνάμεις από ένα κάζουαλ σπαθάκι για το καθάρισμα κρομμύων. Όπως αντιλαμβάνεστε, τέτοιο κακό ξεπλένεται μόνο με αίμα και έτσι ο Χαρίλαος δρόμο παίρνει και δρόμο αφήνει και σταματημό δεν έχει και κάπως έτσι ξεκινά η δράση.