Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad

Αλήθεια, πόσος καιρός πέρασε από τότε που είδαμε FPS να εξελίσσεται για τελευταία φορά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Δεν ξέρω αν μου διαφεύγει κάποιος τίτλος, αλλά αυτός που μου έρχεται στο μυαλό είναι το Call of Duty: World at War, πριν η Treyarch περάσει με το Black Ops σε μία πιο σύγχρονη περίοδο. Το κενό αυτό που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια έρχεται να καλύψει η Tripwire (δημιουργός μεταξύ άλλων και του αγαπημένου μου Killing Floor) με το Red Orchestra 2: Heroes from Stalingrad, ένα παιχνίδι τα δύο βασικότερα στοιχεία του οποίου είναι ο ρεαλισμός και τα προβλήματα!

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι κατ’ αρχάς: παρ’ ότι το Red Orchestra 2 διαθέτει και single player, το ζουμί του βρίσκεται αποκλειστικά στο online multiplayer. Αν και η εμπειρία για έναν παίκτη πλαισιώνεται από βιντεάκια με πληροφορίες για τη μάχη του Στάλινγκραντ στην οποία βασίζεται το παιχνίδι,  κάθε αποστολή στο campaign τόσο των Ρώσων όσο και των Γερμανών είναι στην ουσία μία multiplayer μάχη όπου οι σύντροφοι αλλά και οι εχθροί μας ελέγχονται από την Α.Ι.. Η ευστροφία δεν χαρακτηρίζει ούτε τους μεν, ούτε τους δε, αφού σε πολλά σημεία κολλάνε σε φυσικά εμπόδια στον χάρτη, αγνοούν την ύπαρξή μας ακόμα και όταν βρισκόμαστε δίπλα τους ή επιτίθενται μετωπικά με αποτέλεσμα να γίνονται εν ριπή οθφαλμού σουρωτήρι.

Γενικά, το campaign προσφέρεται μόνο για να συνηθίσουμε τους μηχανισμούς του παιχνιδιού ώστε να μην τα βρούμε σκούρα όταν τελικά ξεκινήσουμε να παίζουμε online.

Ο τίτλος της Tripwire ξεχωρίζει μεταξύ άλλων για τα υψηλά επίπεδα ρεαλισμού του. Να φανταστείτε ότι μέχρι κι η βαρύτητα επηρεάζει τις σφαίρες, οπότε αν ο στόχος μας βρίσκεται μακριά θα πρέπει να υπολογίσουμε τη βολή μας προσεκτικά και να προσαρμόσουμε το ύψος του σκοπεύτρου μας. Τα στοιχεία που προβάλλονται στην οθόνη είναι απειροελάχιστα αφού δεν υπάρχει τρόπος να δούμε ούτε πόσα πυρομαχικά έχουμε μέσα στο όπλο (μπορούμε να ελέγξουμε τον γεμιστήρα αλλά και πάλι ακριβές νούμερο δεν βγαίνει), δεν υπάρχει στόχος ώστε να πυροβολούμε χωρίς να σημαδέψουμε πρώτα, ενώ δεν υπάρχει και τρόπος να ξεχωρίσουμε τους εχθρούς από τους συντρόφους μας από μακριά –ναι, ΟΚ, πέραν του χρώματος της στολής τους.

Τα ωραία όμως δεν σταματούν εδώ, αφού μία σφαίρα αρκεί για να μας στείλει στον άλλο κόσμο, ενώ ακόμη και αν επιζήσουμε των εχθρικών πυρών με ελαφρά τραύματα, θα πρέπει να τα περιποιηθούμε για να μην πεθάνουμε από αιμορραγία! Γενικά, το Heroes of Stalingrad μόνο ως εξομοιωτής μπορεί να χαρακτηριστεί. Οι μόνοι άλλοι τίτλοι που μπορώ να σκεφτώ και οι οποίοι να το προσεγγίζουν σε επίπεδα ρεαλισμού, είναι αυτοί της σειράς ArmA και φυσικά το πρώτο Operation Flashpoint. Ως εκ τούτου, όσοι αναζητούν κάτι ανάλαφρο στα πλαίσια ενός Modern Warfare, καλύτερα να κοιτάξουν αλλού.

To multiplayer στο Red Orchestra 2 θυμίζει πολύ έντονα τα Battlefield και συγκεκριμένα το Conquest Mode τους, με τη μόνη διαφορά να βρίσκεται στο ότι ενώ εκεί κατακτούμε/προστατεύουμε συγκεκριμένα σημεία στον χάρτη, εδώ προσπαθούμε να αποκτήσουμε τον έλεγχο ολόκληρων τμημάτων στα οποία χωρίζεται το πεδίο της μάχης. Οι 8 χάρτες που υπάρχουν είναι αρκετά μεγάλοι σε μέγεθος, κάνοντας ξεκάθαρο πως το παιχνίδι φτιάχτηκε για να παίζεται με μπόλικους παίκτες.