Red Faction: Armageddon

Το Σαββατοκύριακό μου, το πρώτο με ελεύθερο χρόνο έπειτα από πολύ καιρό, ήταν εφιαλτικό. Αφιέρωσα τον χρόνο μου σε δύο παιχνίδια, το expansion του Dragon Age: Origins, Awakening, και το Red Faction: Armageddon. To πρώτο κατάλαβα έπειτα από κάνα οκτάωρο και βάλε playthrough ότι λόγω ενός «fatal bug», είχε δημιουργηθεί τρύπα στην πλοκή και έπρεπε να το ξαναρχίσω απ’ την αρχή. Για το δεύτερο την ψυλλιάστηκα τη δουλειά απ’ το πρώτο πεντάλεπτο (βασικά ήμουν υποψιασμένος από νωρίτερα) αλλά συνέχισα μέχρι τέλους για να δω πόσο πολύ ήταν διατεθειμένοι οι άνθρωποι της THQ και της Volition να καταστρέψουν μια άκρως επιτυχημένη συνταγή. Και δυστυχώς πιο αποφασισμένοι δεν θα μπορούσαν να είναι…

Πριν αρχίσω τον… επικήδειο του Red Faction: Armageddon, να αναφέρω πως ο προκάτοχός του, το Red Faction: Guerrilla, αποτελεί ένα από τα παιχνίδια που έχω ευχαριστηθεί περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Τους λόγους μπορείτε να τους διαβάσετε στο review του και παρ’ ότι αρκετοί μου «την έχουν πει» έκτοτε για τη βαθμολογία που του είχα βάλει, προσωπικά δεν μετανιώνω στο ελάχιστο γι’ αυτή. Να σας το θέσω απλά: είναι κατά τη γνώμη μου ένας must-have τίτλος για κάποιον που αρέσκεται στα action και τα sandbox games, ανεξαρτήτως format. Τελεία και παύλα.

Σόι πάει το βασίλειο

Τα γεγονότα του Red Faction: Armageddon εξελίσσονται μισό αιώνα έπειτα από αυτά του Guerrilla με τον πρωταγωνιστή να είναι ο Darius Mason, εγγονός του πρωταγωνιστή του τρίτου τίτλου της σειράς, Alec Mason. Κατ’ αρχάς έχει καταστραφεί το Terraformer, το μηχάνημα που ήταν υπεύθυνο για τη δημιουργία ατμόσφαιρας στον πλανήτη με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να αναγκαστεί να μεταναστεύσει υπογείως και να βρει καταφύγιο σε σπηλιές. Εξερευνώντας λοιπόν έναν παλιό ναό των Marauders, ο Darius κάνει τη γκάφα να απελευθερώσει μια δύναμη η οποία με τη σειρά της ξυπνά μια εξωγήινη μορφή ζωής που καταλαμβάνει τον πλανήτη βάφοντάς τον στην κυριολεξία κόκκινο –από το αίμα. Έτσι, ο Darius καλείται να συμμαζέψει τον χαμό που προκάλεσε, βοηθώντας τη Red Faction και διασφαλίζοντας το μέλλον του Άρη.

Κάπου εδώ θα έγραφα ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει…

Αυτό που μου έμεινε από το Guerrilla, είναι οι άπειρες ώρες ψυχαγωγίας που μου προσέφερε. Το ευχαριστήθηκα, το διασκέδασα, μου άρεσε, το γούσταρα, πώς το λένε; Και μόνο το γεγονός ότι είχα στη διάθεσή μου έναν ολόκληρο πλανήτη τον οποίο μπορούσα να γυρίσω με το τάδε όχημά μου, να καταστρέψω οτιδήποτε εξείχε από την επιφάνεια του εδάφους, να σφάξω «κακούς» και αυτό να έχει επίπτωση στον όλο κόσμο, με «έφτιαχνε». Ε, αυτό το συναίσθημα λοιπόν δεν το ένιωσα ούτε για μία στιγμή παίζοντας το Armageddon. Για την ακρίβεια ο τίτλος της Volition δεν έμεινε στο μυαλό μου στο ελάχιστο από τη στιγμή που σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του (δηλαδή χθες) και αυτό διότι πολύ απλά δεν είχε τίποτα το χαρακτηριστικό!