Raving Rabbids: Travel in Time

Αναρωτηθήκατε ποτέ με ποιον τρόπο ξεκόλλησε η μύτη της Σφίγγας; Γιατί ο Τιτανικός έσκασε πάνω στο παγόβουνο; Πώς απέκτησε το περίφημο χαμόγελό της η Μόνα Λίζα; Ε, λοιπόν για όλα φταίνε τα λαγούδια της Ubisoft ή τουλάχιστον αυτό αφήνει να εννοηθεί το τελευταίο τους παιχνίδι, Raving Rabbids: Travel in Time. Πρόκειται για μια σειρά mini-games μέσα από τα οποία οι συμπαθέστατοι και πάνχαζοι λαγοί ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο με μια χρονομηχανή-πλυντήριο (πλένει και στους 40 χωρίς να γαριάζει τα ρούχα) συμβάλλοντας σε πολλά γεγονότα-σταθμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Το παιχνίδι δεν έχει κάποιο σενάριο. Όπως προείπα μιλάμε στην ουσία για μια σειρά από mini-games που εξελίσσονται σε διάφορες χρονολογικές περιόδους. Αφετηρία όλων αυτών είναι ένα μουσείο το 2012, το οποίο και φιλοξενεί μεταξύ άλλων όλες αυτές τις αίθουσες που «στεγάζουν» τα παιχνιδάκια του Travel in Time. Αυτά με τη σειρά τους είναι αρκετά διασκεδαστικά με ποικιλία στο gameplay (σε κάποιο θα πρέπει να στοχεύσετε, σε άλλο να οδηγήσετε, κάπου το gameplay είναι 2D platform, αλλού πλήρως τρισδιάστατο και πάει λέγοντας) και όχι ιδιαίτερα απαιτητικά, κάτι λογικό αναλογιζόμενοι ότι το παιχνίδι απευθύνεται ως επί το πλείστον σε μικρής ηλικίας κοινό.

Πέραν των mini-games και ο ίδιος ο hub world (το μουσείο δηλαδή) έχει την πλάκα του αφού κρύβει αρκετά «ανεπίσημα» mini-games. Διάθεση για εξερεύνηση χρειάζεται και θα βρείτε αρκετά κρυμμένα… mini-mini-games. Για να φανταστείτε πόση δουλειά έχει πέσει πάνω στο μουσείο, υπάρχει μέχρι και παιχνίδι-μικρογραφία του Just Dance! Τίποτα το ιδιαίτερο αλλά και μόνο το ότι κάποιος το σκέφτηκε και το προσέθεσε στον κόσμο του Travel in Time, μετράει.

Οι λαγοί έχουν τρελό χαβαλέ –όχι ότι θα περίμενε κανείς κάτι το διαφορετικό αλλά λέμε τώρα. Αλλάζουν κοστούμια ανάλογα την εποχή (και τα όσα έχετε ξεκλειδώσει φυσικά) και βγάζουν μια άναρχη κραυγή που παραπέμπει σε κάτι ανάμεσα σε χάμστερ που κάνει εμετό και γάτας που τη βιάζουν –δεν μπόρεσα να αποφασίσω σε ποιο απ’ τα δύο τείνει περισσότερο. Γι’ αυτό το τελευταίο αρκεί να πατήσετε το κάτω βελάκι του D-pad και… θα εθιστείτε! Εγώ, σοβαρά τώρα, κόλλησα με δαύτο! Υπήρχαν περιπτώσεις που δεν έκανα τίποτα άλλο πέραν του να πατάω τον σταυρό στον ρυθμό που ήθελα –ή φανταζόμουν τελοσπάντωνε.

Όλα τα λεφτά βέβαια είναι το ρολό με το κωλόχαρτο χαρτί υγείας που τους κρέμεται από πίσω καθώς τριγυρίζουν εδώ κι εκεί στο μουσείο! Εκτός της πλάκας που έχει το όλο θέαμα, στην ουσία πρόκειται για έναν εκ των βασικών μηχανισμών του παιχνιδιού αφού όταν παίξετε σε ομάδα με κάποιον άλλο λαγό (είτε σε multiplayer, είτε με συμπαίκτη την A.I.) το χαρτί υγείας θα αναλάβει να σας κρατήσει μαζί! Έχει την πλάκα του, δεν λέω (και συν τοις άλλοις έχει και πρακτική αξία) απλά χρειάζεται πολλή συνεννόηση, ειδικά στις… διασταυρώσεις! Γενικότερα πάντως το multiplayer έχει προσεχθεί αφού υποστηρίζονται μέχρι και τέσσερις παίκτες τοπικά και online ενώ και σε αυτό το κομμάτι του gameplay υπάρχουν διάφορα «gimmicks» που προσφέρουν έξτρα «νοστιμάδα» -όπως το ότι κάθε λαγός έχει τη δικιά του κραυγή, οπότε δυο-τρεις ή και τέσσερις παρέα κάνουν και γαμώ τις συναυλίες!

Τα χαριτωμένα γραφικά του Travel in Time συμβάλλουν στη δημιουργία ενός συμπαθέστατου κόσμου. Ο δε χειρισμός έχει βελτιωθεί σημαντικότατα από την πρώτη μου επαφή με το παιχνίδι –για να πω την αλήθεια δεν έβλεπα πιθανό κάτι τέτοιο τότε. Θα χρειαστείτε το MotionPlus για καλύτερα αποτελέσματα πάντως όπως και για να παίξετε συγκεκριμένα τμήματα του τίτλου –βλ. Hookarium.

Συνοψίζοντας με τα του Travel in Time, σαν παιχνίδι έχει πλάκα. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συλλογή με ορισμένα mini-games τα οποία για να πω την αλήθεια, παρά την ποικιλία στο gameplay τους, δεν φτουράνε ιδιαίτερα. Σύμφωνοι, το ίδιο το παιχνίδι προωθεί το multiplayer και λανσάρεται ως party game, έστω κι αν προσωπικά δεν μου ‘κανε «κλικ» ούτε μια φορά να φωνάξω κάποιον να παίξουμε παρέα. Απ’ την άλλη έχω ξεφύγει προ πολλού απ’ το κοινό που απευθύνεται το παιχνίδι οπότε περί ορέξεως…