Radiant Silvergun

Μπορεί ακόμη και εμείς οι μεγαλύτεροι να περηφανευόμαστε δεξιά και αριστερά πως ζήσαμε από κοντά την ανάπτυξη της βιομηχανίας του gaming σχεδόν από τα γεννοφάσκια της, όμως η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια «φλωρέψαμε». Πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς checkpoints σε παιχνίδια, ούτε «ανεχόμαστε» τίτλους με απίστευτα υψηλό βαθμό δυσκολίας που να σε κάνουν να επαναλαμβάνεις τα ίδια επίπεδα ξανά και ξανά. Άσε που δεν καταδεχόμαστε ούτε να βάλουμε το δισκάκι μέσα στην κονσόλα μας αν ο χαρακτήρας δεν έρχεται με επαναφορτιζόμενη ενέργεια (medkits; πφφφ... καλά που ζείτε, στη δεκαετία του '90;). Έτσι, μπορεί κάπου-κάπου να γκρινιάζουμε στην νέα γενιά (τι με έπιασε και μιλάω σαν να είμαι γέρος, εικοσιεπτάχρονο παλλουκάρι σαν τα κρύα τα νερά;) ότι στις μέρες μας δεν χρειαζόμασταν τέτοιες περιττές... ευκολίες και ότι τα μόνα μας όπλα ήταν τα αστραπιαία αντανακλαστικά και η σιδερένια υπομονή μας, όμως η πικρή αλήθεια είναι πως πλέον οι περισσότεροι δεν έχουμε κανένα από τα δύο. Σε αυτή την νέα τάξη πραγμάτων έσκασε μύτη το Radiant Silvergun ένα καθαρόαιμο vertical shooter παλαιάς κοπής το οποίο γελάει κατάμουτρα σε όσους θέλουν τα παιχνίδια τους εύκολα, με πολλαπλά checkpoints και όλες τις υπόλοιπες «πολυτέλειες» που έχουμε στις μέρες μας, προσφέροντάς μας μία εμπειρία που θα κάνει τα δάκτυλά μας μετά από χρόνια να ματώσουν... όπως τις καλές εκείνες μέρες.

Χαρντκορίλα παλαιάς σχολής

Το Radiant Silvergun είχε εμφανιστεί το 1998 στα arcades και λίγο αργότερα στο Saturn, την δεύτερη πιο αδικημένη κονσόλα της Sega μετά το Dreamcast, από την Treasure, μία εταιρεία με μεγάλη ιστορία στα shoot 'em up παιχνίδια όπως το Gungstar Heroes και το αγαπημένο μου, και πνευματικό διάδοχο του Radiant Silvergun, Ikaruga. Αν τυχαίνει να έχετε παίξει το τελευταίο στο Dreamcast (δύσκολο μιας και είχε κυκλοφορήσει μόνο στην Ιαπωνία) ή στην έκδοση για Xbox Live, τότε ξέρετε τι να περιμένετε, με τον βαθμό δυσκολίας πολλές φορές να φτάνει στα όρια του παράλογου. Τώρα που το σκέφτομαι όμως, το Ikaruga κάπως... «ξεπουλήθηκε» κατά την μεταφορά του στην κονσόλα της Microsoft αφού σε αυτή μπορούμε να ξεκινήσουμε από όποια πίστα επιθυμούμε (φτάνει να έχουμε φτάσει εκεί τουλάχιστον μια φορά) αλλά και να επιλέξουμε των αριθμό των ζωών και των continues που έχουμε στην διάθεσή μας. Στο βασικό mode του Radiant Silvergun όμως, ακόμα και αυτές οι μικρές διευκολύνσεις δεν υπάρχουν αφού μόλις μας τελειώσουν οι τρεις ζωές που μας δίνονται στην αρχή, τότε αντικρίζουμε ένα μεγαλοπρεπέστατο «Game Over» και ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Δεν υπάρχουν checkpoints, δεν υπάρχουν continues, δεν υπάρχει... έλεος! Η δράση είναι εξαντλητικά έντονη, τα bosses έρχονται το ένα μετά το άλλο και η μόνη παύση είναι μερικά δευτερόλεπτα  μεταξύ των επιπέδων όπου παρουσιάζονται οι μέχρις εκείνο το σημείο επιδόσεις μας. Το παιχνίδι δεν χαρίζει κάστανο και τιμωρεί σκληρά το κάθε λάθος.

Η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως

Συνηθίστε λοιπόν στην ιδέα ότι θα βλέπετε τα ίδια μέρη ξανά και ξανά, προσπαθήστε να απομνημονεύσετε κάθε νέα περιοχή που συναντάτε καθώς και τα μοτίβα των επιθέσεων των bosses αλλά και των απλών εχθρικών σκαφών που βρίσκονται στον δρόμο σας, ώστε την επόμενη φορά που θα επαναλάβετε το ίδιο επίπεδο (κάτι που, πιστέψτε με, θα το κάνετε πολλές φορές όσο «μάνες» και αν νομίζετε πως είστε στα shoot 'em ups) να μπορέσετε να τα περάσετε χωρίς να χάσετε καμία από τις υπερπολύτιμες ζωές σας. Σε αυτό το απίστευτα δύσκολο έργο έχετε στην διάθεσή σας ουσιαστικά δύο βοήθειες, το πλούσιο οπλοστάσιο του σκάφους σας το οποίο έρχεται όχι με ένα, όχι με δύο αλλά με επτά διαφορετικά όπλα, το κάθε ένα με τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, και ένα σύστημα level up στο οποίο συγκεντρώνετε πόντους εμπειρίας καταστρέφοντας εχθρικές μονάδες αναβαθμίζοντας έτσι τις επιθέσεις σας. Το τελευταίο μάλιστα είναι αυτό που, στο τέλος, ίσως σας δώσει την επιπλέον ώθηση για να τερματίσετε το Radiant Silvergun, αφού χωρίς να δυναμώσετε τα όπλα σας θα δυσκολευτείτε ακόμη και να ξεπεράσετε τα πρώτα bosses του τίτλου. Αν δηλαδή καταφέρετε να φτάσετε μέχρι εκεί :Ρ