Quantum Theory

Γουστάρω αφάνταστα να γράφω για καλά παιχνίδια. Επίσης τρελαίνομαι εξίσου πολύ να γράφω για κακά παιχνίδια. Στα μεν πρώτα έχω παίξει κι έχω «λιώσει» τόσο που μου ‘χει φτάσει μέχρι τα αφτιά, στα δε δεύτερα έχω κατεβάσει το «καντήλι» της ζωής μου και φυσικά στο review βγάζω τα ‘σώψυχά μου. Αυτά που δεν μπορώ με τίποτα (μα με τίποτα όμως) είναι τα μέτρια παιχνίδια, αυτά που δεν τα λες άσχημα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα λες και καλά.

Τα μεν καλά παιχνίδια όλοι τα θυμούνται με δέος και θαυμασμό: «Θυμάσαι ρε φίλε το Hitman; Πώωπωωωω, κόλλημα που ‘χα φάει στην αποστολή με τον Κινέζο». Τα δε κακά, το ίδιο: «Εμένα που με βλέπεις φιλαράκο, έχω παίξει για εφτά ολόκληρα λεπτά το Waterworld στο Virtual Boy και για σαράντα δύο δευτερόλεπτα το Superman 64». Τα μέτρια όμως; Ποιος χέστηκε για δαύτα; Όποιος τα ‘παιξε, τα ‘παιξε και συνεχίζει τη ζωή του χωρίς να ξαναμιλήσει ποτέ γι’ αυτά. Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το Quantum Theory…

Ο Cliffy B στον καθρέφτη

Το παιχνίδι αποτελεί έναν κλώνο των Gears of War και με δεδομένο ότι αρχικά προοριζόταν για αποκλειστικό του PS3, θεωρήθηκε από πολλούς ως η έμμεση απάντηση της Sony στη σειρά των Epic και Microsoft. Έλα που όμως κυκλοφόρησε και στο Xbox 360 και έγινε το έλα να δεις… Στην Tecmo, που λέτε, σκέφτηκαν ότι αν πάρουν το concept του Gears of War και στήσουν έναν νέο τίτλο, αυτός θα θεωρηθεί επιτυχημένος. Το θέμα βέβαια είναι ότι και ένα καλό (με όλη τη σημασία της λέξης) παιχνίδι να δημιουργήσει σήμερα κανείς, με τόσα καλά παιχνίδια που κυκλοφορούν, θα χαθεί και δυστυχώς για το Quantum Theory, με αυτόν τον τρόπο «την πατάει»…

Στο παιχνίδι ελέγχετε τον Syd, έναν παραφουσκωμένο, «πολλά βαρύ» και συγχρόνως όσο κουλ χρειάζεται να είναι ο πρωταγωνιστής ενός τέτοιου τίτλου, τυπά ο οποίος μπουκάρει σε έναν ζωντανό πύργο που σπέρνει το χάος γύρω του. Ανεβαίνοντας ένα-ένα τα επίπεδα του πύργου, θα μάθετε κι άλλα για τον πρωταγωνιστή, τον πύργο αλλά και τον κόσμο του Quantum Theory αλλά πιστέψτε με, ανάθεμα κι αν θα τα θυμάστε δυο λεπτά αφού κλείσετε την κονσόλα σας. Τον Syd βοηθά στο έργο του κατά βάση η Filena, μια τύπισσα «μπουκιά και συχώριο» και πότε-πότε μια χούφτα «μαρινάδες». Με τη Filena, ο παίκτης μπορεί να αλληλεπιδράσει χρησιμοποιώντας τη ως ranged όπλο και πετώντας τη στους αντιπάλους –ανάλογα τον τύπο τους μπορεί είτε να τους «καθαρίσει», είτε να τους προξενήσει μεγάλη ζημιά. Με την Elika του Prince of Persia να φανταστώ απλή… συνωνυμία, έτσι;

Κατά τα άλλα, ο Syd έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει μια ευρεία γκάμα από XL όπλα μεταξύ των οποίων εναλλάσσεστε με το D-pad. Σε περίπτωση που παραέρθετε κοντά με κάποιον αντίπαλο, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το όπλο σας ως melee και μάλιστα, ακριβώς μετά την επίθεσή σας να ακολουθήσει ακόμα μία, από τη Filena. Μετά από κάθε headshot θα βλέπετε το κεφάλι του εχθρού να ανοίγει στα δύο σαν καρπούζι σε αργή κίνηση ενώ έπειτα από κάθε άλλο «στεγνό καθάρισμα» οι αντίπαλοι εκρήγνυνται. Με βάση το είδος τους θα χρειαστείτε διαφορετική προσέγγιση (φυσικά έχουν την ανάλογη αντοχή και προκαλούν την αντίστοιχη  ζημιά) ενώ σε κάποιες περιπτώσεις την εμφάνισή τους κάνουν τα πάντα απαραίτητα bosses –κλασσικά, βρίσκετε το αδύνατο σημείο τους και τα αλαλιάζετε.

Τραϊανέ, εσύ σούπερ σταρ!

Μεταξύ όλων των άλλων, ο Syd μπορεί να σπριντάρει. Πατάτε το X στο DualShock 3 σας (ή το A αν παίζετε σε Xbox 360) και ο ήρωάς μας «κολλάει το γκάζι στο πάτωμα» και φεύγει φυσέκι. Το πρόβλημα είναι όμως ότι άπαξ και φύγει, για να αποκλίνει της πορείας του στρίβοντας, χρειάζεται δήλωση του νόμου 105. Τι έβλεπα τις προάλλες τον συνταξιούχο Δέλλα στο ματς της ΑΕΚ, τι βλέπω τον Syd στο Quantum Theory, το ένα και το αυτό. Εντάξει, τουλάχιστον ο τελευταίος με πολλή προσπάθεια κάτι κάνει αλλά και πάλι, για να πάρετε μια στροφή σαν άνθρωποι, θα πρέπει να σταματήσετε το σπριντ και τρέχοντας φυσιολογικά, να «κόψετε» προς τα δεξιά ή τα αριστερά. Και η πλάκα είναι ότι το παιχνίδι βασίζεται στις σωστές κινήσεις σας στο πεδίο της μάχης.