Το πρώτο Puzzle Quest ήταν η απόδειξη ότι η δημιουργία ενός διασκεδαστικού και επιτυχημένου παιχνιδιού δεν είναι μια απόκρυφη διαδικασία. Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι μια καλή αίσθηση της αγοράς, μια μικρή δόση έμπνευσης και αρκετό μεράκι. Είναι πραγματικά περίεργο που πριν από το Puzzle Quest κανείς δεν σκέφτηκε το προφανές (ή τουλάχιστον κανείς δεν το σκέφτηκε και δεν το υλοποίησε στα σοβαρά): «Αν ο κόσμος κολλάει τόσο εύκολα με παιχνίδια όπως το Bejeweled και ένα οποιοδήποτε παιχνίδι διαθέτει μηχανισμούς ανάπτυξης χαρακτήρα, είτε αυτό λέγεται Diablo, είτε Pokemon, τότε αν συνδυάζαμε αυτά τα δύο, δεν θα δημιουργούσαμε το πιο εθιστικό παιχνίδι του κόσμου;». Όπερ και εγένετο. Το πρώτο Puzzle Quest είχε την ιδέα και την υλοποίησε καλύτερα από ποτέ. Ένας βασικός σκελετός RPG, με υποτυπώδες σενάριο και αισθητική τύπου… Popcap, στηρίχθηκε πάνω σε μια παραλλαγή του Bejeweled και δημιούργησε ένα… ψηφιακό ναρκωτικό που αν το αγγίξεις, δεν σε αφήνει να ξεκολλήσεις.

Βέβαια, δεν ήταν μόνο η ιδέα, ήταν και η υλοποίηση. Η Infinite Interactive εξάντλησε πραγματικά όλα τα δημιουργικά περιθώρια της ιδέας της, φροντίζοντας ώστε το Puzzle Quest να περιέχει βάθος, ποικιλία και εθιστικό multiplayer. Στην ουσία, το παιχνίδι ξεκινούσε ως κλώνος του Bejeweled και στη συνέχεια αποκτούσε έναν άλλο χαρακτήρα που θύμιζε περισσότερο Magic the Gathering και άλλα ανταγωνιστικά παιχνίδια στρατηγικής.

Όπως θα περίμενε κανείς, αυτή η φιλοσοφία συνεχίζεται και με τo sequel του Puzzle Quest (το πραγματικό, όχι αυτό το περίεργο κατασκεύασμα που λεγόταν Puzzle Quest Galactrix). Μόνο που αυτή τη φορά, η Infinite Interactive έχει κάνει κάποιες αλλαγές που σίγουρα θα κάνουν το παιχνίδι πιο ελκυστικό σε ένα ευρύτερο κοινό που πλέον το γνωρίζει. Αυτό που δεν είναι σίγουρο ακόμα είναι το κατά πόσο αυτές οι αλλαγές θα κάνουν το παιχνίδι πιο ελκυστικό και για τους πιο hardcore οπαδούς της σειράς, οι οποίοι «έλιωσαν» πραγματικά τον προηγούμενο τίτλο και είδαν όλα όσα είχε να τους προσφέρει.

Όλα ξεκινούν ακριβώς όπως και με τον προηγούμενο τίτλο. Ο παίκτης καλείται να επιλέξει ένα character class, να δώσει ένα όνομα στον ήρωά του και είναι έτοιμος να ξεχυθεί στον κόσμο του παιχνιδιού. Μόνο που αυτή τη φορά ο κόσμος είναι αρκετά πιο περιορισμένος. Σε αντίθεση με τον πρώτο τίτλο, που καλούσε τον παίκτη να εξερευνήσει έναν τυπικό κόσμο fantasy και να ζήσει μια σχετικά μεγάλη σε εμβέλεια περιπέτεια, το Puzzle Quest 2 περιορίζει λίγο τα πράγματα, τόσο όσον αφορά την ιστορία (όσο θα μπορούσε αυτό να ενδιαφέρει κάποιον, τέλος πάντων), όσο και την έμφαση στον ήρωα. Αυτήν τη φορά το όλο στήσιμο και το στυλ της παρουσίασης, θυμίζουν περισσότερο dungeon crawlers τύπου Diablo, παρά ένα πολύχρωμο, σχεδόν παιδικό, δισδιάστατο RPG. Η απεικόνιση έχει γυρίσει σε ισομετρική κάμερα, το στυλ έχει γίνει σαφώς πιο σκοτεινό και ελαφρώς λιγότερο καρτουνίστικο (σκεφτείτε λίγο το στυλ του Trine), ενώ η ιστορία έχει ξεφύγει από το κλισέ του «κακού που απειλεί το βασίλειο» και έχει περάσει στο κλισέ του «κακού που ξυπνάει στα θεμέλια αρχαίων χαλασμάτων».