Professor Layton and the Spectre's Call

Αν κάποιος μου έλεγε όταν ο Χαρούλης μου χάριζε το DS-άκι μου πριν από μερικά χρόνια, ότι η αγαπημένη μου σειρά στο φορητό δεν θα ήταν κάποιο από τα παραδοσιακά franchises της Nintendo, αλλά παιχνίδια με σπαζοκεφαλιές επιπέδου «Μικρό Τεστ» και πρωταγωνιστή έναν Βρετανό ευγενή ακαδημαϊκό βουτηγμένο μέσα στην κυρίλα, θα τον πέρναγα για τρελό. Πόσω μάλλον αν μου έλεγε κιόλας ότι μερικά χρόνια αργότερα, όταν πλέον κυκλοφορούσε το νέο handheld της Ninty, θα απαξιούσα να το αγοράσω από την πρώτη μέρα λέγοντας «Εντάξει μωρέ, καλός ο Μάριος κι ο Ζέλντας, αλλά για να πάρω 3DS περιμένω πρώτα να έρθει ο Προφέσορας»! Έχοντας λοιπόν PhD στη Λεϋτονολογία (μέχρι και την ταινία έχω δει και ψηνόμουν να πάω να την ξαναδώ όταν την πρόβαλλε την περασμένη βδομάδα σε ένα τοπικό σινεμά!), καταλαβαίνετε πως ίσως δυσκολευτώ λιγάκι να είμαι αντικειμενικός με ένα τόσο αγαπημένο μου franchise.

Καλώς ή κακώς λοιπόν, δεν έχω να πω πάρα πολλά για το Spectre’s Call. Όχι γιατί βαριέμαι ή γιατί θέλω να βαδίσω στα χνάρια του Καθηγητή και να σας το αφήσω ως γρίφο προς επίλυση, αλλά γιατί ήδη το έχω κάνει ουσιαστικά, στα reviews του δεύτερου και του τρίτου μέρους. Σε αντίθεση με τα άλλα δυο sequels λοιπόν, εδώ οι αλλαγές/βελτιώσεις/προσθήκες που έχει να παρουσιάσει σε σχέση με τους προκατόχους του είναι απειροελάχιστες.

Ουσιαστικά, το μόνο βασικό στοιχείο που μας δίνει να καταλάβουμε ότι παίζουμε ένα νέο μέρος της σειράς, είναι η ιστορία. Μάλιστα χρονολογικά δεν πρόκειται για συνέχεια των τριών πρώτων επεισοδίων, αλλά για prequel το οποίο μεταξύ άλλων μας δείχνει και πώς γνωρίζονται για πρώτη φορά ο καθηγητής με τον πιτσιρικά βοηθό του, τον Luke. Όσο πιο περιληπτικά γίνεται, για να αποφύγω στο βαθμό που είναι δυνατό τα spoilers, ο διασημότερος αρχαιολόγος χωρίς μαστίγιο στον κόσμο, καλείται από έναν παλιό του φίλο (τον πατέρα του Luke) να μεταβεί στην πόλη όπου εκτελεί χρέη δημάρχου, για να τους βοηθήσει στην επίλυση ενός μυστηρίου: Ορισμένες νύχτες, βγαίνει παγανιά ένα φάντασμα βγαλμένο από τους τοπικούς θρύλους της περιοχής και καταστρέφει τμήματα της πόλης! Φυσικά, το τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά, θα το μάθετε μετά από ένα διψήφιο αριθμό ωρών μέσα από ουκ ολίγα καλοσχεδιασμένα animations και αφού πρώτα θα έχετε λύσει έναν τριψήφιο αριθμό σπαζοκεφαλιών που θα ταίριαζαν σε ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας. Αλλά για αυτό αγαπάμε τον Προφέσορα, άλλωστε…

Παραδόξως, αν και φοβόμουν ότι οι δημιουργοί των γρίφων θα είχαν στερέψει από ιδέες και θα είχαμε να κάνουμε με τα ίδια και τα ίδια puzzles, το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται, τουλάχιστον στο βαθμό που θα το περιμέναμε. Να έλειπαν και για μια ακόμα φορά οι 5-6 επαναλήψεις των sliding puzzles που έχουν καταντήσει πια κουραστικά, καλό θα ήταν! Μια ακόμα διαφοροποίηση είναι αυτή των τριών συνοδευτικών mini-games, αλλά κι αυτά για πρώτη φορά μοιάζουν με παραλλαγές των mini-games του προηγούμενου επεισοδίου (πράγμα όχι απαραίτητα κακό, αφού τουλάχιστον τα δυο από τα τρία, ήταν τα πιο ενδιαφέροντα που έχουμε δει στη σειρά).